Αν απορείτε με την ουδετερότητα της Ελβετίας, παρακάτω είναι ο λόγος. Οι κυβερνήσεις τους πρότειναν, και τα ΜΜΕ προέβαλαν την επιλογή του να μπούν σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Οι πολίτες όμως είχαν το λόγο.
Από το 1945 μέχρι το 2000 σε 55 χρόνια , στην Ελβετία έγιναν πάνω απο 300 υποχρεωτικά ομοσπονδιακά δημοψηφίσματα, που αφορούσαν δηλαδή όλη την χώρα. Τουλάχιστον δηλαδή 4 φορές το χρόνο οι πολίτες αποφάσιζαν για κρίσιμα εθνικά θέματα.
Στο Λιχνεστάιν και στην Ελβετία σε εθνικό επίπεδο γίνονται :
1) Διενέργεια δημοψηφισμάτων λαϊκής πρωτοβουλίας (ή αλλιώς πρωτοβουλίας πολιτών), αλλά και προαιρετικά δημοψηφίσματα επιβεβαίωσης νόμου όπου δηλαδή δεν είναι υποχρεωμένοι οι πολίτες να ψηφίσουν.
2) Τα παραπάνω δημοψηφίσματα μπορούν να ζητηθούν από τους ίδιους τους πολίτες και δεν είναι αποκλειστικά αρμοδιότητα της κυβέρνησης.
3) Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα όπου αφορούν εθνικά θέματα, όπως η εκχώρηση κυριαρχίας σε διεθνείς οργανισμούς.
Στην Ολλανδία από το 2002 οι πολίτες έχουν ένα σχετικά αδύναμο δικαίωμα στο δημοψήφισμα, ωστόσο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θέματα που άπτονται της ΕΕ και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (θυμηθείτε την απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος το 2005).
Το ινστιτούτο Initiative and Referendum Institute Europe2 πραγματοποίησε μια ενδιαφέρουσα συγκριτική έρευνα με αντικείμενο την ποιότητα της νομοθεσίας που διέπει του θεσμούς άμεσης δημοκρατίας στις χώρες της ΕΕ, στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών ΕΖΕΣ
(Ελβετία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία και Ισλανδία) και στην Τουρκία, με αυτή την τελευταία ως υποψήφια χώρα για ένταξη στην ΕΕ.
Τα αποτελέσματα της έρευνας παρείχαν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συγκριτική αξιολόγηση των 31 ευρωπαϊκών χωρών και σύμφωνα με αυτή οι χώρες χωρίστηκαν σε 4 κατηγορίες.
Κατηγορία 1: Οι πρωτοπόροι
Σε αυτές τις χώρες, οι πολίτες διαθέτουν ένα ευρύ φάσμα δημοψηφισματικών δικαιωμάτων σχεδόν σε όλα τα επίπεδα (εθνικό, περιφερειακό ή καντονιών, δημοτικό-τοπικό). Από αυτά αξιοσημείωτη είναι η λαϊκή πρωτοβουλία, το προαιρετικό δημοψήφισμα και το υποχρεωτικό δημοψήφισμα για όλες τις συνταγματικές αναθεωρήσεις – τροποποιήσεις καθώς και για όλες τις διεθνείς συνθήκες.
Κατηγορία 2: Οι αποφασιστικοί
Σε αυτές τις χώρες, οι πολίτες κάνουν δημοψηφίσματα χωρίς την κρατική συναίνεση ή παρέμβαση (Κοινοβούλιο, κυβέρνηση, Πρόεδρος της Δημοκρατίας), ωστόσο συγκριτικά δεν διαθέτουν μια πλήρη γκάμα δικαιωμάτων. Υπάρχουν επίσης συγκεκριμένοι κανόνες που αφορούν στο υποχρεωτικό δημοψήφισμα (για παράδειγμα, όταν πρόκειται για συνταγματικές αναθεωρήσεις).
Κατηγορία 3: Οι διστακτικοί
Οι πολίτες αυτών των χωρών έχουν μια κάποια πρακτική εμπειρία από λαϊκές πρωτοβουλίες και εθνικά δημοψηφίσματα. Αυτές οι διαδικασίες, ωστόσο, δεν είναι αποκλειστικό δικαίωμα των πολιτών, μέσω της συλλογής του ελάχιστου αριθμού υπογραφών που προβλέπεται, αλλά μπορούν να προκληθούν και «από τα πάνω», δηλαδή από το κοινοβούλιο ή την κυβέρνηση. Σε αντίθεση για παράδειγμα με την Ελβετία όπου το δημοψήφισμα είναι αποκλειστικό προνόμιο των πολιτών.
Κατηγορία 4: Οι φοβισμένοι
Η πολιτική ελίτ των χωρών αυτής της κατηγορίας φοβάται την συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική, παρουσιάζεται διστακτική στο να μοιραστεί την εξουσία. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτές τις χώρες υπάρχει μια ελάχιστη βάση δημοψηφισματικών δικαιωμάτων, ιδίως σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.
Κατηγορία 5: Οι απελπισμένοι
Οι χώρες αυτές, σχεδόν στερούνται πλήρως θεσμοθετημένων εργαλείων άμεσης συμμετοχής και χωρίς καμία πρακτική εμπειρία, αγωνίζονται πολύ να φανταστούν μια ολοκλήρωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με κάποια δικαιώματα άμεσης συμμετοχής των πολιτών και η δημόσια συζήτηση έχει μόλις αρχίσει.
Κατηγορία 6: Οι ουραγοί
Σε αυτές τις χώρες δεν υπάρχει ούτε μια ελάχιστη προοπτική για τη θέσπιση στοιχειωδών μορφών άμεσης συμμετοχής, καθώς ακόμη και οι δομές και οι συνθήκες του κοινοβουλευτισμού (αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) είναι πολύ κατώτερες των όποιων δημοκρατικών προσδοκιών.
Το ερώτημα που προκύπτει από την παραπάνω ανάλυση είναι εύλογο, σαφές αλλά και, δεδομένης της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, αναπόδραστο. Θέλουμε η χώρα μας να «ανέβει» κατηγορία ή θα παραμείνουμε στην 4η «εθνική»;
https://greekdimo.wordpress.com/2017/02/07/%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%88%ce%b7%cf%86%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%83/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου