Η άρνηση πληρωμών της Ελλάδας το 1936 ως νομικό δεδικασμένο

Ελλάδα 1936: Ο οικονομολόγος Γιούπης κερδίζει τη δίκη απέναντι στους Βέλγους δανειστές. Η χώρα είχε πληρώσει Αγλλογάλους αλλα τα λεφτά σώθηκαν. Και το δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα επειδή η Ελληνική πλευρά δήλωσε αδυναμία πληρωμών.

Ο Γιούπης δήλωσε:
«Ενίοτε, μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της.
Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό θέτει σε κίνδυνο την λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι' έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας .Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους»!

Με αυτή λοιπόν την λιτή αιτιολογία, δηλαδή , θέλουμε να πληρώσουμε αλλά δεν μπορούμε,το δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα , με μία ιστορική απόφαση το 1939 την οποία χρησιμοποίησε το 2003 η Αργεντινή η οποία με το διάταγμα 256/2002 ανέστειλε την πληρωμή του εξωτερικού χρέους, και ο πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, κατάφερε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του.

Στην ίδια λογική έχουν κινηθεί πολλές άλλες αποφάσεις :
1)το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο των Η.Ε το οποίο έχει κρίνει πως: “το πρώτο καθήκον (του κράτους) είναι απέναντι στον εαυτό του. Η επιβίωση του αποτελεί πρωταρχικό στόχο. Τα έσοδα του ορθά αφιερώνονται στον σκοπό αυτό”

2) Το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes –ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, με πρόσφατες αποφάσεις του 2010 με τις οποίες δέχθηκε ότι η τελευταία μπορούσε να επικαλεστεί κατάσταση ανάγκης για την περίοδο 2001 έως 2003 ως λόγο καταγγελίας σχετικής διμερούς συνθήκης με δανειστές της.

3)Το ιταλικό ακυρωτικό , που επίσης έκρινε, ότι η εν λόγω πράξη αποτελούσε άσκηση κυριαρχικής αρμοδιότητας και ότι τα συμφέροντα της οργανωμένης από το κράτος κοινότητας έχουν απόλυτο προβάδισμα έναντι αντίθετων συμφερόντων, πράγμα που αποκλείει τον νομικό τους έλεγχο από αλλοδαπά δικαστήρια, ως acta iure imperii.

4) Και το γερμανικό ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο το οποίο θεώρησε ότι δεν υφίσταται υποχρέωση του γερμανικού κράτους για προστασία δικαιωμάτων πολιτών του (Schutzpflicht) που πλήττονταν από την εν λόγω πράξη.

Β) Η δεύτερη ένσταση του «επονείδιστου χρέους» χρησιμοποιήθηκε στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους του Ισημερινού και αποτελεί το βασικό παράδειγμα εφαρμογής της θεωρίας αυτής στην πράξη. Ο Πρόεδρος Κορέα συγκρότησε το 2007 μια Διεθνή Επιτροπή Εξέτασης του Δημόσιου Χρέους, «με σκοπό την διερεύνηση της νομιμότητας, νομιμοποίησης, διαφάνειας, ποιότητας και αποτελεσματικότητας του», η οποία στην από 20/11/2008 Έκθεση της διαπίστωσε μια σειρά παρανομιών και παραβάσεων.

Βάσει των πορισμάτων της Έκθεσης, ο Κορέα σταμάτησε την πληρωμή των κρατικών ομολόγων του έτους 2012 τον Δεκέμβριο του 2008 και των κρατικών ομολόγων του 2030 τον Φεβρουάριο του 2009. Ήταν η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία όπου ένα κράτος διέγραψε μονομερώς δημόσιο χρέος χωρίς να επικαλεστεί κατάσταση ανάγκης που να επιβάλει την επαναδιαπραγμάτευση του.
Ήδη, σήμερα κατόπιν συμφωνίας με τους δανειστές του, ο Ισημερινός έχει εξαγοράσει ένα μεγάλο τμήμα του χρέους στο 30% μόλις της αρχικής του τιμής.

Ο αναπληρωτής καθηγητής ευρωπαικών θεσμών στις Βρυξέλλες, κ. Μαριάς αναφέρει:
“ Η έννοια του «επονείδιστου χρέους» εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Διεθνές Δίκαιο με αφορμή την άρνηση των ΗΠΑ να εξοφλήσουν το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία το 1898. Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν τότε ότι το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία είχε δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα συμπαιγνίας της κουβανικής «ηγεσίας» με τους Ισπανούς πιστωτές προκειμένου να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του κουβανικού λαού κατά τη διάρκεια της ισπανικής αποικιοκρατίας. Για το λόγο αυτό, οι ΗΠΑ, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει την Κούβα μετά τον αμερικανο-ισπανικό πόλεμο, αρνήθηκαν την εξόφληση του κουβανικού χρέους στην Ισπανία.
Μερική εφαρμογή της ρήτρας του «επονείδιστου χρέους» έγινε και το 1919 από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με αφορμή τα πολωνικά χρέη προς τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Πρωσίας.
Στην πορεία, η Σοβιετική Ένωση, το 1921, αρνήθηκε να πληρώσει το τσαρικό χρέος, με την αιτιολογία ότι κανένας λαός δεν ήταν υποχρεωμένος να πληρώνει χρέη προς τους δανειστές του, που τον είχαν αλυσοδέσει επί αιώνες.
Ακολούθησε, το 1923, η γνωστή υπόθεση «Μεγάλη Βρετανία κατά Κόστα Ρίκα», στην οποία έγινε για πρώτη φορά δεκτή η εφαρμογή της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Πάντως, η θεωρητική επεξεργασία του δόγματος του «επονείδιστου χρέους» οφείλεται στο Ρώσο καθηγητή Alexander Nahum Sack, το 1927, που διατύπωσε στο Παρίσι με μεγαλύτερη σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Έτσι, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «επονείδιστου χρέους»:
1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.
2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.
3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.
Μετά τα προαναφερθέντα νομίζω ότι ο καθένας μας δύναται ν΄αντιληφθεί ότι στην Ελλάδα σήμερα ισχύουν και τα δύο. Και επονείδιστο χρέος έχουμε και αδυνατούμε να πληρώσουμε.

Αεροδρόμια, η μεγάλη κλοπή.

Γιά να κάνουμε ένα λογαριασμό...
Πωλούνται για 50 χρόνια για 2.1 δις. Πέρσι βγάλανε κέρδος 447 εκατομμύρια.

Αλλα το Ελληνικό κράτος δίνει επιδότηση 80+120+26=126 το χρόνο! 
Επίσης πρέπει πρίν πωληθούν το κράτος να κάνει ακόμη 1 δίς έργα, ώστε να είναι πιστοποιημένα τα αεροδρόμια.

Ο λογαριασμός: 
Τί παίρνουμε για 50 χρόνια; 2,1-1δις τα έργα δις = 1.1 μας μένει δις για 50 χρόνια.
Τί χάνουμε; 447+126 = 573 το χρόνο!

Δηλαδή άν δεν τα πουλούσαμε, δέν ήταν απαραίτητο να κάνουμε την επένδυση, ούτε θα δίναμε επιδότηση, σε 2 χρόνια θα μας έμενε το 1,1 δις που μας δώσανε για 50 χρόνια!

Επι πλέον τα κέρδη του αγοραστή πρέπει ναι εγγυημένα. Η σύμβαση περιλαμβάνει ρήτρα εγγύησης προσγείωσης 25 αεροπλάνων ανά ώρα κι αν αυτό δεν καταστεί εφικτό λόγω απεργίας ή άλλου λόγου η Φραπόρτ μονομερώς μπορεί να προβεί σε αγορά μηχανημάτων, ανάληψη του έργου του κράτους κι απόλυση προσωπικού.

Μή μειωθεί και το προσδοκώμενο κέρδος! Ηρθαν οι Γερμανοί να μας αναπτύξουν. Αλλα δέ φταίνε αυτοί !

http://prin.gr/?p=8294


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συμμορφώθηκε πλήρως με τις υποδείξεις των δανειστών και δε δίστασε 13 Αυγούστου να υπογράψει το ΦΕΚ πώλησης μέσω του ΤΑΙΠΕΔ στη Φραπόρτ – Σλέντεν των 14 πιο κερδοφόρων αεροδρομίων που διακινούν το 85% του τουρισμού. Πρόκειται για κοινοπραξία του γερμανικού δημοσίου, που συμμετέχει το κρατίδιο της Έσσης κατά 31,3% και το εμπορικό επιμελητήριό της κατά 20%, η αεροπορική εταιρεία Λουφχάνσα κατά 8,4% και ο όμιλος Κοπελούζου. Η Φραπόρτ έχει εξαγοράσει το αεροδρόμιο της Αττάλειας, της Αγίας Πετρούπολης, του Νέου Δελχί κ.α. Είναι η πρώτη ιδιωτικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλο που ο ίδιος ο Τσίπρας που σε προεκλογική ομιλία στη Ρόδο το Γενάρη του 2015 ανέφερε «στην ίδια λογική, θα υπερασπιστούμε τον δημόσιο χαρακτήρα των περιφερειακών αεροδρομίων γιατί το ξεπούλημα κάθε υποδομής δεν είναι ούτε πρόοδος, ούτε ανάπτυξη, είναι φεουδαρχία». Αντίστοιχα ο Π. Πολάκης, τότε δήμαρχος Σφακίων και νυν αναπληρωτής υπουργός Υγείας, σε κινητοποίηση το Νοέμβρη του 2014 στο αεροδρόμιο Χανίων δήλωσε «το πιο σκανδαλώδες είναι ότι μία δημόσια δομή που έχει φτιαχθεί με χρήματα του ελληνικού λαού και επεκτείνεται με ένα τεράστιο έργο, το πιο μεγάλο έργο ΕΣΠΑ στο νομό Χανίων αξίας 110 εκατομμυρίων ευρώ, αυτό το πράγμα το χαρίζουμε, δεν το πουλάμε. Το χαρίζουμε σε ένα και καλά ιδιώτη επενδυτή με έτοιμη την υποδομή απλά για να κονομήσει. Χωρίς να βάλει μία δραχμή από τη τσέπη του. Αυτό είναι εγκληματικό».

Το συνολικό τίμημα ανέρχεται σε 2,1 δισ. ευρώ για 40 +10 χρόνια και περιλαμβάνει την καταβολή εφάπαξ ποσού 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, με τα υπόλοιπα 900 εκατομμύρια να καταβάλλονται στη διάρκεια της σύμβασης με ετήσιο εγγυημένο μίσθωμα ύψους 22,9 εκατομμυρίων, ποσοστό 25% από τα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων έσοδα και τέλη υπέρ Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ). Τέλος, η σύμβαση προβλέπει επενδύσεις από πλευράς Φραπόρτ 330 εκατομμυρίων ευρώ για την πρώτη τετραετία και 1,4 δισ. ευρώ για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.

Πρόκειται για δύο ομάδες αεροδρομίων της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας, της Ζακύνθου, της Κεφαλονιάς, του Ακτίου, των Χανίων και της Καβάλας και τη δεύτερη ομάδα της Ρόδου, της Σαντορίνης, της Κω, της Μυκόνου, της Σκιάθου, της Σάμου και της Μυτιλήνης. Αρχικά διενεργούνταν παράλληλοι διαγωνισμοί και θα πωλούνταν σε διαφορετικές εταιρείες για να «ενισχυθεί ο ανταγωνισμός», ασκήθηκαν όμως πολλές πιέσεις από τη Φραπόρτ κι έτσι αποκτά τον στρατηγικό έλεγχο σε τεράστιο κομμάτι του ελληνικού τουρισμού.

Πέρυσι ο αριθμός των επιβατών αυξήθηκε περισσότερο από 22 εκατομμύρια (+19%), κι έτσι τα έσοδα των 14 αεροδρομίων ανήλθαν σε 477 εκατομμύρια ευρώ. Παράλληλα, τα φετινά στοιχεία δείχνουν στο πρώτο επτάμηνο του έτους, αύξηση της κίνησης περίπου 10%. Δηλαδή, μέσα σε 3 – 4 χρόνια η Φραπόρτ θα κάνει απόσβεση του εφάπαξ τιμήματος, ενώ μέσα στην πρώτη δεκαετία θα έχει κάνει απόσβεση του συνολικού ποσού μόνο από τα έσοδα των αεροδρομίων! Όμως η Φραπόρτ θα έχει κι άλλα κέρδη. Η σκανδαλώδης σύμβαση εκποίησης παραμένει ακόμα κρυφή (!), αλλά ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στην ΥΠΑ (ΟΣΥΠΑ), Β. Αλεβιζόπουλος φώτισε πτυχές της. Καταρχήν «το κράτος για την πρώτη δεκαετία θα επιδοτεί τη Φραπόρτ με 80 εκατομμύρια ετησίως, ενώ θα της δίνει άλλα 120 για τις άγονες γραμμές και 26 εκατομμύρια ακόμα για τα λειτουργικά κόστη των μικρών αεροδρομίων. Επίσης, τα αεροδρόμια για να πωληθούν πρέπει να έχουν πιστοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος θα πρέπει να δώσει άλλο 1 δις ευρώ σε έργα. Για παράδειγμα στην Κω χρειάζεται να κατασκευαστεί νέος αεροδιάδρομος για να πάρει πιστοποίηση». Αν συνυπολογιστούν όλα αυτά η Φραπόρτ παίρνει 14 αεροδρόμια τσάμπα και της πληρώνουμε και τα έξοδα από πάνω! Συνεχίζοντας, ο Β. Αλεβιζόπουλος ανέφερε ότι «η σύμβαση περιλαμβάνει ρήτρα εγγύησης προσγείωσης 25 αεροπλάνων ανά ώρα κι αν αυτό δεν καταστεί εφικτό λόγω απεργίας ή άλλου λόγου η Φραπόρτ μονομερώς μπορεί να προβεί σε αγορά μηχανημάτων, ανάληψη του έργου του κράτους κι απόλυση προσωπικού, όπως τους ελεγκτές εναέριας κυκολοφορίας. Εμείς θα προσφύγουμε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ, καθώς μία και μοναδική εταιρεία αγοράζει 14 αεροδρόμια και μαζί με αυτά θα αποκτήσει και τον έλεγχο του εναέριου χώρου αποκομίζοντας περισσότερα κέρδη».

Στα ύψη το κόστος μετακίνησης

Εκτός όμως από το γεγονός ότι το δημόσιο θα χάνει εκατοντάδες εκατομμύρια ετησίως που θα μπορούσαν να καλύψουν τις κοινωνικές ανάγκες, το ξεπούλημα αυτό επιφέρει και μια σειρά άλλες καταστρεπτικές συνέπειες. Πρώτα απ΄ όλα καθετοποιεί το τουριστικό προϊόν (γερμανικά αεροδρόμια, γερμανός τουριστικός πράκτορας, γερμανικά ξενοδοχεία και γερμανική αεροπορική εταιρεία) κι έτσι τα έσοδα θα παραμένουν σε γερμανικά χέρια, χωρίς κέρδη για τους ντόπιους που ζουν από τον τουρισμό.

Επίσης, θα αυξηθεί το κόστος μετακίνησης, καθώς το σπατόσημο από τα 12 ευρώ για μετακινήσεις εντός ΕΕ θα αυξηθεί στα 14 ευρώ και σταδιακά στα 20. Συνυπολογίζοντας τους άλλους φόρους που προβλέπει η σύμβαση το κόστος άμεσα από 12 ευρώ εκτινάσσεται στα 26.

Έτσι όμως μια σειρά εταιρειών χαμηλού κόστους δε θα πηγαίνουν πλέον σε αυτά τα αεροδρόμια, όπως συνέβαινε στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του Ελ. Βενιζέλος λόγω των υψηλότατων φόρων του, με αποτέλεσμα οι τοπικές οικονομίες να κρατούνται όμηροι, καθώς έτσι δημιουργείται ιδιωτικό μονοπώλιο στον τομέα των αερομεταφορών και ο βαθμός εξάρτησης του τουρισμού από τις αερομεταφορές ανέρχεται στο 78 – 86%.

Παράλληλα, είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι με την παραχώρηση γειτονικών αεροδρομίων εν είδει πακέτου, είναι ορατός ο κίνδυνος ανάπτυξης ορισμένων μόνο εξ αυτών και της αποκλειστικά εποχιακής χρήσης, της υποβάθμισης ή του κλεισίματος των υπολοίπων. Κάτι που θα εντείνει στα νησιά και τις απομακρυσμένες περιοχές το καθεστώς αποκλεισμού, στο οποίο έχουν καταδικαστεί τα τελευταία χρόνια.

Ακόμα, ανοίγει ο δρόμος για τη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, καθώς οι εργαζόμενοι στην ΥΠΑ θίγονται άμεσα και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μπουν σε διαθεσιμότητα και να απολυθούν, να μειωθούν οι μισθοί τους, να αλλάξουν οι συμβάσεις τους προς το χειρότερο κ.α. Τέλος, δε διασφαλίζεται ο κοινωνικός χαρακτήρας των αεροδρομίων, καθώς κανείς δεν εγγυάται ότι οι αεροδιακομιδές ασθενών θα είναι δωρεάν πλέον.

http://prin.gr/?p=8294

Πώς οι ιδιώτες οδηγούν την Βενεζουέλα σε κρίση, το παράλληλο νόμισμα της μαύρης αγοράς, η απουσία επαρκούς ελέγχου.

Για να καταλάβουμε τα καλά που θα μας φέρουν σε λίγο καιρό οι ευρωαριστεροί Βαρουφάκης και η Κωσταντοπούλου και λοιποί, με τα διπλά ή παράλληλα νομίσματα, δείτε τη Βεβεζουέλα, όπου υπάρχει και ένα "παράλληλο" στην ουσία νόμισμα, μέσω της λειτουργίας της μαύρης αγοράς.

Κατ αρχήν να πούμε ότι η οικονομία της βενεζουέλας, έχοντας επαναπαυτεί στα έσοδα απο το πετρέλαιο, έχασε σιγά σιγά την αυτονομία της σε άλλους τομείς και κυρίως στα τρόφιμα, που τα εισήγαγε. Αφ ενός οι εργάτες έγιναν εργάτες βιομηχανίας και όχι γής και οι επενδύσεις στην γεωργία έπεσαν αφού το άφθονο πετρέλαιο έφερνε αρκετό συνάλλαγμα για να αγοράζονται διατροφικά προιόντα απο το εξωτερικό.

Κάτι ανάλογο με εδώ, όπου ο φθηνός δανεισμός και οι επιδοτήσεις με το στρέμμα, ή για καταστροφή παραγωγής με πλαφόν, οδήγησε σε μείωση της καλλιέργειας, σε συνδυασμό με την εισαγωγή προιόντων απο το εξωτερικό απο τις πολυεθνικές των τροφίμων. Μόνο που η Ελλάδα ήταν εξαγωγέας αγροτικών προιόντων και αυτή τη στιγμή ακόμα υπάρχει διατροφική επάρκεια.

Υπάρχει μια τιμή για αγορά συναλλάγματος για τα είδη πρώτης ανάγκης που είναι 6.3 Μπολιβάρς για 1 δολλάριο, πέρισυ, τώρα είναι 10 προς 1.

Υπάρχει όμως και η παράνομη τιμή της μαύρης αγοράς που είναι 500 μπολιβάρ το ένα δολλάριο.!

Αυτό γίνεται απο ελείψεις στην αγορά λόγω απουσίας επαρκούς ελεγκτικού μηχανισμού, απο τους ιδιώτες ισαγωγείς που κερδοσκοπούν.

Ορίστε ένα παράδειγμα πώς ο ιδωτικός τομέας οδηγεί την Βενεζουέλα στην κρίση:  Ας πούμε πως ένας εισαγωγέας παίρνει απο την κεντρική τράπεζα 1000 δολλάρια για να εισάγει 100 κιβώτια λαχανικά, προς 10 δολλάρια το κουτί.  Ετσι πληρώνει 6300 μπολιβάρ στην κεντρική τράπεζα.

Ο εισαγωγέας μετά έχει διάφορες επιλογές. Θα μπορούσε πράγματι να αγοράσει τα 100 κιβώτια λαχανικά αλλα να πουλήσει κάποια στην παράνομη μαύρη αγορά. Ετσι κάθε κιβώτιο δέν κάνει 63 (6.3 Χ10) Μπολιβάρ αλλα (500Χ10=) 5000 ! , έχοντας τεράστιο κέρδος.

Πιό πιθανό να αγοράσει όμως ο εισαγωγέας 50 κιβώτια (αντί 100 που είχε πεί ότι θα αγοράσει που κάνουν (50Χ10 =) 500 δολλάρια , και να τα πουλήσει στην παράλληλη παράνομη τιμή και να βγάλει το ίδιο κέρδος.

Τα άλλα 500 δολλάρια, θα τα πουλήσει στην παράλληλη μαύρη αγορά και να βγάλει ή να τα βγάλει έξω απο την χώρα, ή ακόμα σε ένα of shore λογαριασμό στα Kayman.

Σε μερικές περιπτώσεις ο εισαγωγέας δέν εισήγαγε τίποτα απολύτως. Βασικά έκλεψε τα λεφτά. Το αποτέλεσμα δέν είναι μόνο ελλείψεις αλλα ένα άλμα στις τιμές απο αυτό που υπολογιζόταν ότι τα προιόντα θα κόστιζαν και της τιμής της μαύρης αγοράς.

Οι κάτοικοι που υποστηρίζουν τον Τσάβες ξέρουν ότι αυτός είναι ένας  πραγματικός οικονομικός πόλεμος μεταξύ του ιδιωτικού τομέα που θέλει να εκδικηθεί και να πάρει πίσω το χάσιμο των κερδών που έχασε με την Μπολιβαριανή επανάσταση.

Εμπορικές σχέσεις Ισλανδίας και Ελλάδας μετά την Εξοδο απο την ΕΕ

Παρ’ όλη την αποβιομηχάνιση που άρχισε από τη δεκαετία του ’80, παρ’ όλους τους κανονισμούς και τις ποσοστώσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), παρ’ όλη την κατάρρευση της δασμολογικής προστασίας και παρ’ όλη την οικονομική καταστροφή των επτά τελευταίων μνημονιακών χρόνων, η Ελλάδα σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), πραγματοποίησε το 2016 συνολικές εξαγωγές αγαθών αξίας 24,5 δις. ευρώ.

Αντίστοιχα το 2016, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της ΤτΕ, πραγματοποιήσαμε εισαγωγές αγαθών αξίας 41 δις. ευρώ

Έτσι, το Ισοζύγιο παρουσίασε ένα μικρό έλλειμμα 1,2 δις.

Οι καλύτεροι πελάτες των ελληνικών προϊόντων είναι η Ιταλία που απορροφά το 11.2% των εξαγωγών μας, η Γερμανία (7,7%), η Κύπρος (6%), η Τουρκία (5,4%), η Βουλγαρία (5%), οι ΗΠΑ (4,4%) και ο Λίβανος (4,2%). Υπάρχει, δηλαδή, μια πολύ ικανοποιητική διασπορά στις αγορές των ελληνικών προϊόντων.

Να θυμίσουμε ότι οι βασικοί εμπορικοί εταίροι της Ισλανδίας που αρνήθηκε να πληρώσει το ιδιωτικό χρέος που μεθόδευσαν οι πολιτικοί της σε συνεργασία με τους τραπεζίτες, είναι αυτές οι Ευρωπαικές χώρες που την πήγαν στο δικαστήριο και έχασαν.

Το εξωτερικό Ισοζύγιο Αγαθών και Υπηρεσιών είναι ουσιαστικά ισοσκελισμένο και, αν αφαιρεθούν οι εκτιμήσεις για το λαθρεμπόριο, ελαφρά πλεονασματικό. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα ακόμα και αν φύγει από την Ευρωζώνη θα μπορεί να πληρώνει όλες τις εισαγωγές που κάνει σήμερα με το συνάλλαγμα (όχι με δραχμές) που εισπράττει από τις εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Καμιά έλλειψη δεν πρόκειται να υπάρξει και δε χρειάζεται να επιβληθεί δελτίο σε βασικά αγαθά όπως καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα. Όλη η σχετική προπαγάνδα αποσκοπεί στην τρομοκράτηση των πολιτών για να μην αντισταθούν στην ευρωκατοχή και να μην αμφισβητήσουν το ξένο νόμισμα που έχει επιβληθεί στη χώρα μας από το 2002.

Ο φόβος της ανατροπής

Υπάρχουν κάποιοι από τους υποστηρικτές του εθνικού νομίσματος που ισχυρίζονται ότι μπορεί σήμερα το ισοζύγιο να είναι ισοσκελισμένο, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης – λιτότητας, αλλά όταν αρχίσει η οικονομική ανάπτυξη θα γίνει πάλι ελλειμματικό. Η άποψη αυτή είναι σωστή αν με τον όρο «ανάπτυξη» εννοούμε τη μεγέθυνση της κατανάλωσης, στα επίπεδα του 2009, μέσω αύξησης των εισοδημάτων, δηλαδή κυρίως των μισθών και των συντάξεων. Μια τέτοια πολιτική θα έχει ως συνέπεια το κράτος να «κόβει» δραχμές, που θα τις δίνει στους πολίτες οι οποίοι, με το μεγαλύτερο μέρος αυτών, θα αγοράζουν εισαγόμενα προϊόντα. Στη συνέχεια το κράτος θα πρέπει να πληρώνει στο εξωτερικό αυτές τις εισαγωγές με συνάλλαγμα που δε θα έχει. Η εμφάνιση ενός σημαντικού ελλείμματος στο εξωτερικό ισοζύγιο σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει είτε να συνάπτει νέα δάνεια σε συνάλλαγμα, είτε να υποτιμήσει το νέο εθνικό νόμισμά της, είτε να κάνει και τα δύο. Η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής θα οδηγήσει πολύ γρήγορα στην επιβολή νέας σκληρής λιτότητας.

Η ανάπτυξη -και όχι μεγέθυνση- της οικονομίας πρέπει να προέλθει από παραγωγικές επενδύσεις στον αγροτικό τομέα και τη βιομηχανία (όχι στις υπηρεσίες), οι οποίες θα χρηματοδοτούνται από την αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας. Οι επενδύσεις θα βελτιώσουν την παραγωγικότητα της εργασίας, θα μειώσουν την ανεργία, θα αυξήσουν τις εξαγωγές και θα μειώσουν τις εισαγωγές, με υποκατάστασή τους από εγχωρίως παραγόμενα προϊόντα. Οι παραγωγικές επενδύσεις προοδευτικά θα αυξάνουν τον πλούτο της χώρας και, έτσι, θα βελτιώνονται τα εισοδήματα.

http://www.gataros.net/2017/03/blog-post_285.html

Η πρόταση Σόιμπλε και οι παραλλαγές της απο Ευρωαριστερά ή Ευρωδεξιά πολιτικά κόμματα.

Σήμερα περισσότερο απο ποτέ, η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων, ώστε να παίρνει η ίδια πρωτοβουλίες , με στόχο μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, πολιτική που είναι η καλύτερη και σταθερότερη επιδίωξη ενός μικρού κράτους, όπως η Ελλάδα, με στόχο συμμαχίες με οποιονδήποτε απο μηδενικής βάσης, χωρίς να παραδίνει εθνική κυριαρχία, έχοντας εντολή και έλεγχο απο την κοινωνία μέσω ενός ριζικά ανανεωμένου δημοκρατικού συντάγματος.

Η Αμερική του Τράμπ είναι είναι σε οικονομικό πόλεμο με τη Γερμανία, ενώ ταυτόχρονα σε εμφύλιο πόλεμο στα ανώτερα οικονομικά της επίπεδα, στις κορυφές της οικονομικής πυραμίδας όπου διαφορετικά οικονομικά συμφέροντα αγωνίζονται για κυριαρχία.

Η Ρωσσία είναι σε συμφωνία με την Κίνα σε ορισμένους τομείς, ενώ η Ασία με την Ινδία είναι περιοχές όπου παράγονται τα περισσότερα προιόντα του πλανήτη.

Την ίδια στιγμή εμείς δέν υπάρχουμε πολιτικά, ως χώρα που διασφαλίζει τα συμφέροντα του λαού της δηλαδή, και έχουμε παραδοθεί στην Ευρωπαική κυριαρχία ενός τραπεζικού συστήματος διασυνδεδεμένου με πολυεθνικές εταιρείες που ονομάζεται Ευρώπη των λαών, Ευρωπαικό κεκτημένο κλπ.

Σύμφωνα με το Σόιμπλε η Ελλάδα στις 9 Ιουλίου 2015 είχε δύο επιλογές:

1) Η Ελλάδα θα παραδώσει δημόσια περιουσία αξίας 50 δίς και θα κάνει ότι θα της επιβληθεί στα εγασιακά, στις ιδιωτικοποιήσεις και το δημόσιο τομέα (δηλαδή μείωση των μισθών και των συντάξεων στα επίπεδα των ανατολικών χωρών, ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου τομέα που μπορεί να επιφέρει κέρδη όπως η ΔΕΗ, απόλυση μερικών χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στον δημόδιο και ιδιωτικό τομέα) .

2) H Ελλάδα θα πρέπει, μέσω ταχέων διαπραγματεύσεων, να τεθεί σε ένα timeout από την Ευρωζώνη, (5 χρόνια) με ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτή η λύση θα συνοδεύεται από στήριξη για την Ελλάδα ως κράτος-μέλος της ΕΕ και για τους Έλληνες πολίτες, με ενίσχυση της ανάπτυξης, ανθρωπιστική και τεχνική βοήθεια στα επόμενα χρόνια. Θα συνοδευόταν επίσης από την ενίσχυση της διακυβέρνησης της νομισματικής ένωσης.

Τί σημαίνει η πρόταση Σόιμπλε;

Να είμαστε εντός Ευρωζώνης υπο ειδικό καθεστώς με ενισχυμένη εποπτεία αλλα με "δικό" μας νόμισμα. Υπο τις συνθήκες αυτές θα ισχύει το χρέος, όλες οι δεσμεύσεις που θα προκύπτουν απο όλες τις συμφωνίες, δάνειο ύψους 50 δίς για αντιμετώπιση ανθρωπιστικής κρίσης, και τεχνική βοήθεια.

Ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους λέει ο Σόμπλε. Ενδεχόμενη, δηλαδή, ίσως να γίνει κάτι ίσως και όχι. Οσο μπορούν να λεηλατούν ότι πλούτο παράγεται στη χώρα και εμείς τον παραδίδουμε, δέν θα χρειάζεται, το χρέος θα είναι βιώσιμο, θα λένε. Οταν φτάνει η ώρα να πληρωθούν και δέν έχουμε άλλο να δώσουμε θα μας χαλαρώνουν προκειμένου να συνεχίσουμε να δίνουμε χωρίς να ξεσηκωθεί ο κόσμος.

Πώς θα δουλεύει αυτό; Ενα νέο πρόγραμμα αποπληρωμής, με μικρότερες δόσεις σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Θα πρέπει να υπάρχουν πρωτογενή πλεονάσματα, ώστε απο αυτά να πληρώνεται το χρέος. Δηλαδή κάθε χρόνο, μέσα απο την οικονομία να φεύγει ένα ποσό για το χρέος, χωρίς να γίνεται ανακύκλωση. Και επειδή δέν περισσεύει, κάθε χρόνο θα γινόμαστε φτωχότεροι.

Οι επίτροποι της ΕΕ θα βρίσκονται σε κάθε θέση κλειδί της δημόσιας διοίκησης όπως άλλωστε συμβαίνει αυτή τη στιγμή ήδη, ώστε να μήν μπορεί κανείς να κρύψει έσοδα, ώστε, ό,τι πλούτος παράγεται απο τη χώρα, τα κέρδη απο προιόντα και υπηρεσίες, να μπορούν να φορολογηθούν , με ευθύνη της Ελληνικής κυβέρνησης φυσικά, ενώ "οι εταίροι μας" δέν θα "ανακατεύονται" και για όλες τις αντιδράσεις θα φταίει η κυβέρνηση που θα υπάρχει, μια κυβέρνηση που για το Σόιμπλε θα πρέπει να έχει την αποδοχή του κοινιοβουλίου, να είναι " οικουμενική ", ώστε να υπάρχει σύμπνοια της μέγιστης δυνατής πλειοψηφίας των πολιτικών κομμάτων του κοινοβουλίου που θα την απαρτίζουν, όπως συνεχώς λέει ο Βασίλης Λεβέντης.

Στόχος η διασφάλιση της πληρωμής του χρέους, δηλαδή η διασφάλιση των ιδιωτών τραπεζιτών ότι θα συνεχίζουν να κερδίζουν.

Εθνικό νόμισμα θα βαπτίσουν την δραχμή που θα έχουμε τότε, ενώ θα συνεχιστεί η λεηλασία της χώρας με πλήρη έλεγχο, υπό τον ΕΣΜ, ένα υπερεθνικό οργανισμό, ο οποίος δρά ανεξάρτητα απο το Ευρωπαικό πολιτικό και νομικό σύστημα, δέν υπόκειται δηλαδή σύμφωνα με το καταστατικό του σε κανένα πολιτικό έλεγχο απο καμμία χώρα, απο το Eurogroup, ή απο κανένα δικαστήριο, Εθνικό, ευρωπαικό, ή διεθνές. Τα μέλη του επίσης έχουν πλήρη ασυλία, είναι διορισμένοι τεχνοκράτες που δέν λογοδοτούν σε καμμία κοινωνία και σε κανένα δικαστήριο.

Εχουμε λοιπόν:
Το πολιτικό σύστημα της Βουλής να μιλάει για την καταστοφή του Grexit.
Το ΚΚΕ να θεωρεί αδιάφορο το νόμισμα, ότι δέν είναι δική του δουλειά να ασχολείται με αυτό, να μιλάει για την δυσκολία που θα αντιμετωπίσουμε άν θα βγούμε.
Την "αντισυστημική" Χρυσή Αυγή να μας λέει ότι δέν μπορούμε να βγούμε γιατί δέν παράγουμε και δε μας συμφέρει.

Εκτός κοινοβουλίου έχουμε τμήματα της αριστεράς που δέν έχουν ξεκαθαρίσει αν θα φύγουμε και απο την ΕΕ, καθώς και νεοσύστατα "ανιμνημονιακά" κόμματα που έχουν όμως ψηφίσει μνημόνιο όπος του κ Βελλόπουλου, που υπόσχονται αλλαγή αλλα εντός ΕΕ, με εξάρτηση απο τους νόμους της το χρέος της και τις εμπορικές δεσμεύσεις της.

Ποιοί μας κοροιδεύουν;
Οποιος μας ξαναπεί για δήθεν εθνικό νόμισμα αλλα με παραμονή στην ΕΕ, να ξέρουμε ότι ή μας κοροιδεύει, ή είναι άσχετος. Επειδή το δεύτερο δέν επιτρέπεται σε κάποιον που ανακατεύεται με την πολιτική ζωή, τότε το πιό πιθανό παραμένει το πρώτο. Να μας κοροιδέψουν για άλλη μια φορά. Να υφαρπάξουν την ψήφο μας για μια δήθεν λύση, ενώ θα δουλεύουν πάνω σε παραλλαγές της λύσης του Σόιμπλε.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο στόχος είναι η δημοκρατία και η εθνική κυριαρχία, πράγματα που δέν μπορούν να συμβούν με Ευρώ ή ευρωπαική κηδεμονία. Χρειάζεται μια νέα κυβέρνηση, που να διασφαλίσει το συμφέρον της πατρίδας, μιας λέξης που έχει αφεθεί στην καπηλεία ακροδεξιών ομάδων, αφού η λεγόμενη σύγχρονη αριστερά αλλα και το ΚΚΕ βεβαίως την έχουν αφαιρέσει απο το λεξιλόγιό τους.

Εκτός βουλής υπάρχει μόνο μια οργανωμένη και αποφασισμένη μερίδα του πληθυσμού, που έχει εδώ και χρόνια αναλύσει τον τρόπο και το πρόγραμμα με το οποίο θα πετύχουμε την μετάβαση σε εθνική κυριαρχία και έξοδο απο το αδιέξοδο, γιατί στις δημοκρατίες δέν υπάρχουν αδιέξοδα.

Ο πολιτικός αυτός φορέας που δέν αναφέρεται πουθενά σε κανένα κανάλι είναι το Ενιάιο Παλλαικό Μέτωπο, το ΕΠΑΜ, του οποίου πλέον η ύπαρξη αρχίζει να γίνεται γνωστή.

Για την υλοποίηση του προγράμματος του ΕΠΑΜ, τα μέλη του έχουν δεσμευθεί με μια νομική δέσμευση, μια ρήτρα που τους καθιστά υπεύθυνους με εγγύηση την προσωπική τους περιουσία για την υλοποίηση του προγράμματός τους.

Ενδεικτικά και μόνο τα μέλη του μέσα απο ένα μακρύ κατάλογο που δέν θα αναλυθεί εδώ δεσμεύονται για τα παρακάτω μέτρα :

Αρνηση του συνόλου του χρέους βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, έξοδο απο την ΕΕ και το ευρώ για να μπορέσει με το δικό της νομισμα η χώρα να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξή της.
Απονομή διοκαιοσύνης για τις ποινικές και όχι μόνο πολιτικές ευθύνες των πρωταγωνιστών της εξαπάτησης του λαού και παραχώρησή της στους δανειστές ανεπυφίλακτα και άνευ όρων.
Πρόγραμμα για την αύξηση του εισοδήματος των πολιτών απευθείας και όχι με δανεισμό, προκειμένου να δημιουργηθεί ζήτηση.
Δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και της τράπεζας της ελλάδας απο την Βουλή, για να διαπιστωθεί πού πήγαν τα λεφτά, μετάβαση σε συντακτική εθνοσυνέλευση για την δημιουργία ενός νέου συντάγματος με συμμετοχή των πολιτών.
Πάγωμα όλων των ιδιωτικών χρεών προκειμένου να διερευνηθούν τα χρέη που δέν μπορούν να πληρωθούν και να διαγραφούν, με εξαίρεση δάνεια δανεικά και αγύριστα μέσω πολιτικών εντολών, δάνεια πολιτικών κομμάτων, θαλασσοδάνεια κλπ.
Προστασία της οικονομίας απο κερδοασκοπία μέσω ελέγχου εισόδου και εξόδου του συναλλάγματος, προστασία της παραγωγής του πρωτογενούς τομέα και των επαγγελμάτων .

Μελέτες για το τί συμβαίνει μετά την χρεοκωπία χωρών.

Ελλάδα 1936: Ο οικονομολόγος Γιούπης κερδίζει τη δίκη απέναντι στους Βέλγους δανειστές. Η χώρα είχε πληρώσει Αγλλογάλους αλλα τα λεφτά σώθηκαν. Και το δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα επειδή η Ελληνική πλευρά δήλωσε αδυναμία πληρωμών.

Ο Γιούπης δήλωσε:
«Ενίοτε, μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της.
Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό θέτει σε κίνδυνο την λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι' έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας .Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους»!

Με αυτή λοιπόν την λιτή αιτιολογία, δηλαδή , θέλουμε να πληρώσουμε αλλά δεν μπορούμε,το δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα , με μία ιστορική απόφαση το 1939 την οποία χρησιμοποίησε το 2003 η Αργεντινή η οποία με το διάταγμα 256/2002 ανέστειλε την πληρωμή του εξωτερικού χρέους, και ο πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, κατάφερε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του.

Στην ίδια λογική έχουν κινηθεί πολλές άλλες αποφάσεις :
1)το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο των Η.Ε το οποίο έχει κρίνει πως: “το πρώτο καθήκον (του κράτους) είναι απέναντι στον εαυτό του. Η επιβίωση του αποτελεί πρωταρχικό στόχο. Τα έσοδα του ορθά αφιερώνονται στον σκοπό αυτό”

2) Το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes –ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, με πρόσφατες αποφάσεις του 2010 με τις οποίες δέχθηκε ότι η τελευταία μπορούσε να επικαλεστεί κατάσταση ανάγκης για την περίοδο 2001 έως 2003 ως λόγο καταγγελίας σχετικής διμερούς συνθήκης με δανειστές της.

3)Το ιταλικό ακυρωτικό , που επίσης έκρινε, ότι η εν λόγω πράξη αποτελούσε άσκηση κυριαρχικής αρμοδιότητας και ότι τα συμφέροντα της οργανωμένης από το κράτος κοινότητας έχουν απόλυτο προβάδισμα έναντι αντίθετων συμφερόντων, πράγμα που αποκλείει τον νομικό τους έλεγχο από αλλοδαπά δικαστήρια, ως acta iure imperii.

4) Και το γερμανικό ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο το οποίο θεώρησε ότι δεν υφίσταται υποχρέωση του γερμανικού κράτους για προστασία δικαιωμάτων πολιτών του (Schutzpflicht) που πλήττονταν από την εν λόγω πράξη.

Β) Η δεύτερη ένσταση του «επονείδιστου χρέους» χρησιμοποιήθηκε στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους του Ισημερινού και αποτελεί το βασικό παράδειγμα εφαρμογής της θεωρίας αυτής στην πράξη. Ο Πρόεδρος Κορέα συγκρότησε το 2007 μια Διεθνή Επιτροπή Εξέτασης του Δημόσιου Χρέους, «με σκοπό την διερεύνηση της νομιμότητας, νομιμοποίησης, διαφάνειας, ποιότητας και αποτελεσματικότητας του», η οποία στην από 20/11/2008 Έκθεση της διαπίστωσε μια σειρά παρανομιών και παραβάσεων.

Βάσει των πορισμάτων της Έκθεσης, ο Κορέα σταμάτησε την πληρωμή των κρατικών ομολόγων του έτους 2012 τον Δεκέμβριο του 2008 και των κρατικών ομολόγων του 2030 τον Φεβρουάριο του 2009. Ήταν η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία όπου ένα κράτος διέγραψε μονομερώς δημόσιο χρέος χωρίς να επικαλεστεί κατάσταση ανάγκης που να επιβάλει την επαναδιαπραγμάτευση του.
Ήδη, σήμερα κατόπιν συμφωνίας με τους δανειστές του, ο Ισημερινός έχει εξαγοράσει ένα μεγάλο τμήμα του χρέους στο 30% μόλις της αρχικής του τιμής.

Ο αναπληρωτής καθηγητής ευρωπαικών θεσμών στις Βρυξέλλες, κ. Μαριάς αναφέρει:
“ Η έννοια του «επονείδιστου χρέους» εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Διεθνές Δίκαιο με αφορμή την άρνηση των ΗΠΑ να εξοφλήσουν το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία το 1898. Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν τότε ότι το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία είχε δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα συμπαιγνίας της κουβανικής «ηγεσίας» με τους Ισπανούς πιστωτές προκειμένου να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του κουβανικού λαού κατά τη διάρκεια της ισπανικής αποικιοκρατίας. Για το λόγο αυτό, οι ΗΠΑ, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει την Κούβα μετά τον αμερικανο-ισπανικό πόλεμο, αρνήθηκαν την εξόφληση του κουβανικού χρέους στην Ισπανία.
Μερική εφαρμογή της ρήτρας του «επονείδιστου χρέους» έγινε και το 1919 από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με αφορμή τα πολωνικά χρέη προς τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Πρωσίας.
Στην πορεία, η Σοβιετική Ένωση, το 1921, αρνήθηκε να πληρώσει το τσαρικό χρέος, με την αιτιολογία ότι κανένας λαός δεν ήταν υποχρεωμένος να πληρώνει χρέη προς τους δανειστές του, που τον είχαν αλυσοδέσει επί αιώνες.
Ακολούθησε, το 1923, η γνωστή υπόθεση «Μεγάλη Βρετανία κατά Κόστα Ρίκα», στην οποία έγινε για πρώτη φορά δεκτή η εφαρμογή της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Πάντως, η θεωρητική επεξεργασία του δόγματος του «επονείδιστου χρέους» οφείλεται στο Ρώσο καθηγητή Alexander Nahum Sack, το 1927, που διατύπωσε στο Παρίσι με μεγαλύτερη σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Έτσι, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «επονείδιστου χρέους»:
1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.
2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.
3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.
Μετά τα προαναφερθέντα νομίζω ότι ο καθένας μας δύναται ν΄αντιληφθεί ότι στην Ελλάδα σήμερα ισχύουν και τα δύο. Και επονείδιστο χρέος έχουμε και αδυνατούμε να πληρώσουμε.

H Oxford Εconomics έχει κάνει μια μελέτη και έχει συγκρίνει τι έχει γίνει απο το 1945 και μετά σε 70 χώρες που φύγανε απο κοινό νόμισμα και πήγανε στο δικό τους. Είναι χώρες απο πρώην χώρες Σοβιετικής ένωσης μέχρι εμάς που ανήκαμε για 60 χρόνια στην Λατινική Ενωση, (που μάς τελειώσανε με τον τότε  χρυσό κανόνα, σκληρό νόμισμα δηλαδή). Σε όλες αυτές τις χώρες εφαρμόστηκαν διάφορες πολιτικές, με διάφορους όρους και με διάφορες κυβερνήσεις. Δέν υπάρχει ούτε μία χώρα σε κανονικές συνθήκες που να μήν ανέκαμψε, (μόνο 5 πήγαν χειρότερα, επειδή ήταν σε πόλεμο) κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες μέσα στα πρώτα δύο χρόνια.

Η μελέτη υπάρχει στο διαδίκτυο.

Ορίστε και μια άλλη πηγή:
http://blog.stockwatch.com.cy/?p=1038

2) Μελέτη των Eduardo Borenstein (IMF) ΔΝΤ και Ugo Panizza (UNCTAD) Ηνωμένα Εθνη

"Το γενικότερο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί από την ακαδημαϊκή βιβλιογραφία είναι ότι η χρεοκοπία κρατών δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο. Σύμφωνα με, περίληψη της οποίας δημοσιεύθηκε στη γνωστή ιστοσελίδα οικονομικής πολιτικής VOX:

Κατά την περίοδο 1825-2004 παρατηρήθηκαν 126 επεισόδια χρεοκοπίας στη Λατινική Αμερική, 63 στην Αφρική, 50 περίπου στην Ευρώπη και 20 στην Ασία. Τα επεισόδια χρεοκοπίας κυριάρχων κρατών ακολουθούν συνήθως περιόδους οικονομικής ευφορίας και έκρηξη πιστώσεων.

Κατά τον 20Ο αιώνα, οι χώρες που χρεοκόπησαν στην Ευρώπη περιλαμβάνουν την Αυστρία (1914-15, 1932-33, 1938 και 1940-1952), τη Βουλγαρία (1916-20, 1932, 1990-94), την Κροατία (1992-96), την Τσεχοσλοβακία (1938-46, 1959-60), τη Γερμανία (1932-38, 1939-53), την Ουγγαρία (1932-37, 1941-67), την Πολωνία (1936-37, 1940-52, 1981-94), τη Ρουμανία (1933-58, 1981-83), τη Ρωσία (1918, 1991-97 και 1998-2000), την Ουκρανία (1998-2000), και τη Γιουγκοσλαβία (1933-50, 1992).

Το πιο σημαντικό εύρημα όμως της μελέτης των Borenstein και Panizza απορρέει από την οικονομετρική ανάλυση η οποία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία από τη χρεοκοπία κυρίαρχου κράτους είναι προσωρινές. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι χώρες που χρεοκοπούν αντιμετωπίζουν αύξηση του κόστους δανεισμού κατά 400 μονάδες βάσης, το οποίο διαρκεί 2-3 χρόνια. Αντιμετωπίζουν επίσης προσωρινή μείωση του εμπορίου τους και μείωση του ΑΕΠ κατά 2.5 ποσοστιαίες μονάδες για το έτος της χρεοκοπίας. Βρίσκουν μάλιστα ότι η παραγωγή αρχίζει να αυξάνεται μετά από το τρίμηνο στο οποίο η χώρα χρεοκοπεί. Αυτό το πόρισμα εισηγείται ότι οι αρνητικές επιπτώσεις στην παραγωγή είναι μάλλον αποτέλεσμα της αναμονής της χρεοκοπίας. Αυτά τα ευρήματα απορρίπτουν εύκολα το μύθο ότι η χρεοκοπία οδηγεί σε οικονομική καταστροφή – ένας μύθος που σύμφωνα με το συνάδελφό μου πλανάται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από την Ελλάδα σήμερα.

Η προηγούμενη πτώχευση που υπέστη η Ελλάδα ήταν επι Ελευθερίου Βενιζέλου τον Απρίλιο του 1932, όπου καταργήθηκε ο χρυσός κανόνας. Αναφέρεται στην ιστορία του Παναγιώτη Κονδύλη. Χρεοκόπησε αφού είχε εφαρμόσει ότι του είχανε πεί οι δανειστές, είχε ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, τα νερά, με την foundation, το ρεύμα. Είχαμε χρυσή δραχμή και πληρώναμε σε χρυσό. Χειρότερα απο το ευρώ. Αμέσως μετά τη χρεωκοπία ο Βενιζέλος εφαρμόζει τον νόμο περιορισμού των εισαγωγών για να προστατέψει την εγχώρια αγορά. Εξ αιτείας αυτών των δύο μέτρων, μέσα σε ένα χρόνο αποκτήσαμε ξανά βιομηχανική παραγωγή.

Σε 6 μήνες μετά την χρεοκοπία αποκτήσαμε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης το ΙΚΑ με 800 εκατομμύρια προίκα. Το ΙΚΑ που σήμερα το διαλύσανε με το κούρεμα και η μεγάλη πλειοψηφία των εργατουπαλλήλων της Ελλάδας απέκτησε συντάξεις.

Πηγαίνετε στο 2:06:25 του βίντεο.
https://www.youtube.com/watch?t=7685&v=hi4ynCXRrD8

Ο Adam Smith, ο πατέρας της οικονομίας απο το 1778 που οι νεοφιλελεύθεροι τον θεωρούν πατέρα τους, είχε πεί ότι, μικρή ή μεσαία οικονομία χωρίς δικό της νόμισμα σημαίνει αποικία των μεγάλων.

Θα πεινάσουμε!

Η Ελλάδα έχει ξανα επιχειρήσει  να ξαναεισάγει εθνικό νόμισμα 6 φορές στην ιστορία της. Και οι 6 ήταν πετυχημένες. Η τελευταία φορά που έγινε ήταν το 1944. Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας έρχεται στην Ελλάδα τον Οκτώβρη του 44 και το Νοέμβρη του 44 κατορθώνει να εισάγει τη νέα δραχμή για να γλυτώσει απο την πληθωριστική κατοχική δραχμή. Μέσα σε 4 μήνες σύμφωνα με τον Ξενοφώντα Ζολώτα υπήρχε σταθεροποίηση του νομίσματος. Είχαμε μετά τα Δεκεμβριανά και τον εμφύλιο και δέν προχώρησε ομαλά το πράγμα, ενώ τεχνικά πέτυχε. Σήμερα με τόσο καλύτερη κατάσταση λέμε ότι θα πεινάσουμε!

Το ΕΠΑΜ έχει έτοιμο σενάριο εξόδου απο το Ευρώ.  Και δέν υπάρχει μόνο ένα σχέδιο. Τέτοια σχέδια έχουν μελετηθεί απο διάφορους.

Θα αναφέρω ένα σχέδιο που κέρδισε το βραβείο Wolfson Prize, 250 χιλιάδων ευρώ, το επόμενο σε αίγλη βραβείο απο το Νόμπελ. Είναι μια ομάδα Βρεττανών οικονομολόγων, που αναφέρεται στο παράδειγμα της Ελλάδας, πώς θα έφευγε ομαλά απο το Ευρώ.

http://www.policyexchange.org.uk/images/WolfsonPrize/wep%20shortlist%20essay%20-%20roger%20bootle.pdf

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί 100% στον τρόπο, γιατί υπάρχουν και καλύτερα απο αυτό, γιατί οι τεχνικές λύσεις είναι θέμα ποιούς εξυπηρετούν. Για παράδειγμα ένα σχέδιο ενός μονεταριστή οικονομολόγου θα μετρήσει μέσες συνέπειες θα μιλήσει για υποτίμηση, ενώ ένα σχέδιο υπέρ των χαμηλών εισοδημάτων από Έλληνα, θα εφαρμόσει ελεγχόμενο νόμισμα.