Ο μύθος της Ευρώπης των λαών

Τον Μάρτιο του ’46 ο Τσόρτσιλ δήλωνε ότι «τα έθνη εκείνα που ομιλούν την αγγλική θα είναι και οι κυρίαρχοι πάνω σε άλλα έθνη του κόσμου», ενώ ο Πρέσκοτ Μπους (ο παππούς) τραπεζίτης που χρηματοδοτούσε τον Χίτλερ,- σημαίνων στέλεχος της Γουόλ Στριτ και διπλωμάτης, δήλωνε πως οι ΗΠΑ «πρέπει να σώσουν την Ευρωπαϊκές χώρες από την πείνα διαφορετικά θα γίνουν κομμουνιστικές.»

Οι ΗΠΑ προπαγάνδιζαν την προοπτική «της αμέσου ή εμμέσου επιθέσεως» απο την ΕΣΣΔ και οι πολεμικές δαπάνες το 1948 των ΗΠΑ ήταν 12 φορές πιο υψηλές από εκείνες του 1938-39! . Ταυτόχρονα «έδειξαν έτοιμες να αναλάβουν οικονομικές και στρατιωτικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να υποστηρίξουν οποιοδήποτε καθεστώς βρισκόταν υπό ”κομμουνιστική απειλή’» και ταυτόχρονα δημιουργούσαν ένα δίκτυο παγκόσμια ελεγχόμενο από αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα. στην Δύση οι κομμουνιστές εξαφανιστήκαν από τις κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχαν (Ιταλία , Ελλάδα, Γαλλία) και μάλιστα έγιναν σε μόνιμη βάση απόβλητα της πολιτικής και της κοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα και σε αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκαν οι διαδικασίες για την δημιουργία της ΕΟΚ από το 1948 κιόλας.

Για την εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ το 1948 δημιουργήθηκαν δυο κεντρικά όργανα αποφάσεων: Το Economic Cooperation Administration, με έδρα την Ουάσιγκτον, Συντονιστής και υπεύθυνος αυτών των γραφείων ήταν ο τραπεζίτης της Union Banking Corporation συνέταιρος με τον φασίστα βιομήχανο Thyssen, και η Organisation of European Economic Cooperation με έδρα το Παρίσι, και στις 4 Απριλίου 1949 η στρατιωτική οργάνωση ΝΑΤΟ.

Τέλος χάρη στις ΗΠΑ κάνει την εμφάνιση της ένα νέο κράτος. Ήταν η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γερμανίας. Το νέο αυτό κράτος είχε ανάγκη όμως και από διεθνές κύρος. Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία ήταν ο υπαίτιος του πολέμου και ο δημιουργός μια βάρβαρης ιδεολογίας που είχε αιματοκυλήσει τον κόσμο. Το Σεπτέμβρη 1949 σχηματίστηκε «γερμανική» κυβέρνηση στις ζώνες κατοχής των ΗΠΑ, Βρετανίας Γαλλίας υπό τον αφοσιωμένο Ρωμαιοκαθολικό και αντικομουνιστή, Κόνραντ Αντενάουερ, τον δημιουργό των νόμων του Χίτλερ «περί της προστασίας του γερμανικού αίματος», Hans Globke.

Οικονομικός σύμβουλος του Αντενάουερ ήταν ο ναζιστής Herman Josef Abs που κατείχε το ίδιο πόστο και επί Χίτλερ. Ήταν επίσης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Deutsche Bank (1940-1945), υπεύθυνος για την «Αριανοποίηση» των εβραϊκής ιδιοκτησίας εταιριών. Ο Abs, διετέλεσε μέλος στο συμβούλιο της IG Farben, της Daimler-Benz, της Siemens και διορισμένος από τους Αμερικανούς επικεφαλής της διαχείρισης των κονδυλίων του Σχεδίου Marshall για την Γερμανία στην τράπεζα KfW. Από το 1968 έως το 1970 ήταν Πρόεδρος της Krupp AG. Στρατιωτικός σύμβουλος λίγο μετά το 1950 διορίστηκε ο Erich von Manstein, ο στρατάρχης των φασιστών. Ο Kai-Uwe von Hassel που υπηρέτησε στην φασιστική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών κάτω από το ναύαρχο Wilhelm Canaris, διορίστηκε Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Αντενάουερ. Ο Hans-Christoph Seebohm υπεύθυνος του προγράμματος των φασιστών στην Τσεχοσλοβακία για την «απέλαση» εξολόθρευσης δηλαδή των «μη-Αρίων», διορίστηκε στο αξίωμα του Υπουργού για την Ανασυγκρότηση της Ομόσπονδης Γερμανίας.

Επικεφαλής δε του κλιμακίου των μυστικών υπηρεσιών των Αμερικανών στην ηττημένη Γερμανία ήταν ο στρατηγός του Γ΄ Ράιχ, Ράινχαρτ Γκέλεν σε συνεργασία με τον στρατηγό Ουόλτερ Μπιντέλ Σμιθ. Ο Σμιθ έγινε διευθυντής της C.I.A. (1950-1953) και η «Οργάνωση Γκέλεν» που επίσημα ονομαζόταν «Οργάνωση της Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Νότιας Γερμανίας», μετεξελίχθηκε και αποτέλεσε την μυστική υπηρεσία BND (Bundesnachrichtendienst) της Δυτικής Γερμανίας το 1955 με διευθυντή τον φασίστα Γκέλεν.

Στην ουσία όμως την Δυτική Γερμανία την διοικούσε όχι ο Αντενάουερ αλλά ένα επιτελείο από εκπροσώπους αμερικανικών επιχειρήσεων του στρατιωτικο –επιχειρησιακού συμπλέγματος.

 Χαρακτηριστικά: Ο Αμερικανός ταξίαρχος και τραπεζίτης William Henry Draper Jr αντιπρόεδρος της αμερικανικής τράπεζας Dillon Read, διορίστηκε επικεφαλής του Οικονομικού τμήματος της βιομηχανικής ασυγκρότητης της Γερμανίας. Η Dillon Read είχε στην κατοχή της γερμανικά βιομηχανικά ομόλογα ήδη από την φασιστική περίοδο αξίας εκατομμύριων δολαρίων. Ο R.J. Wysor πρόεδρος της Republic Steel Corporation είναι ο υπεύθυνος των μεταλλουργικών θεμάτων της Γερμανικής βιομηχανίας. Ο Edward S. Zdunke πρόεδρος της General Motors στην Αμβέρσα υπεύθυνος της μηχανικής βιομηχανίας της Γερμανίας. Ο πρώην διευθυντής στα χυτήρια και τα ορυχεία της φασιστικής Γερμανίας που εκμεταλλευόταν η αμερικανική εταιρεία Anaconda Copper, Philip Gaethke υπεύθυνος των εξορύξεων της Γερμανίας. Ο Philip P. Clover υπεύθυνος για την πετρελαϊκή πολιτική της Γερμανίας. Επί φασιστικού καθεστώτος ήταν ο εκπρόσωπος της Socony Vacuum Oil Company στη Γερμανία. Η Socony Oil ήταν μια εταιρεία της Standard Oil του Rockefeller. Ο Peter Hoglund υπεύθυνος για να λύνει τυχών προβλήματα που θα ανέκυπταν στο σύνολο της Γερμανικής βιομηχανικής παραγωγής. Στο καθεστώς του φασίστα Χίτλερ ήταν ο εμπειρογνώμονας στην γερμανική γραμμή παραγωγή της General Motors. Κεφαλή όλων αυτών ήταν ο συνταγματάρχης Graeme Howard, αντιπρόεδρος της μητρικής General Motors, και επί Χίτλερ ο κορυφαίος εκπρόσωπος της General Motors στη Γερμανία.

Έτσι αποφασίστηκε ότι για τα δεινά της Ευρώπης έφταιγαν μερικές χιλιάδες ναζί του τρελού Χίτλερ και οι κομμουνιστές, ενώ οι ίδιοι χρηματιστηριακοί και επιχειρηματικοί όμιλοι ήταν προπολεμικά και μεταπολεμικά η βάση της βιομηχανίας των φασιστών και της «δημοκρατίας» αντίστοιχα.

Το σχέδιο Σουμάν

Στις 9 Μαΐου 1950 ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν, προτείνει να τεθούν κάτω από κοινό έλεγχο και διοίκηση οι βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα της Γερμανίας και της Γαλλίας. Στην πρόταση Σουμάν δίνουν θετική απάντηση, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και τα κράτη Βέλγιο, Ολλανδία Λουξεμβούργο και η Ιταλία. Η Βρετανία αρνείται . Έτσι, γεννιέται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα. Ο πρόδρομος της ΕΟΚ η ΕΚΑΧ. Την ίδια μέρα ο Ρομπέρ Σουμάν δίνει στην δημοσιότητα την διακήρυξη του για τη «Γαλλογερμανική συμφιλίωση και την Ευρωπαϊκή Ενωση». Προσφέροντας κύρος στην Γερμάνια. Η διακήρυξη αναφέρει: «Η Ευρώπη πρέπει να οργανωθεί σε ομοσπονδιακή βάση. Μια γαλλογερμανική ένωση είναι ουσιώδης (…), η καθιέρωση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να αποτελέσει την πρώτη φάση (…). Η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό την αιγίδα μιας νέας Υψηλής Αρχής, που θα είναι ανοιχτή στη συμμετοχή των άλλων χωρών της Ευρώπης».

Την ίδια στιγμή που η ΕΟΚ στη δεκαετία του 1950 έπαιρνε σάρκα και οστά, η Μεγάλη Βρετανία επιδίωξε να οργανώσει μια ζώνη ελεύθερων συναλλαγών που θα περιλαμβάνει τις 16 χώρες-μέλη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας.

Οξύτατες διαμάχες ξεσπούν ανάμεσα στον δυτικό «ελεύθερο» κόσμο και ο συνδετικός κρίκος του αντικομουνισμού που τον ένωνε ραγίζει.

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;
Η ΕΕ έχει πράγματι βοηθήσει το κεφάλαιο να επεκταθεί και να αναπτυχθεί σε όλα τα κράτη – μέλη και τις υποψήφιες για ένταξη χώρες. Βοήθησε στην αύξηση των κερδών. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα το ελληνικό κεφάλαιο βρήκε ευνοϊκές συνθήκες για να εξαπλώσει τις δραστηριότητές του στα Βαλκάνια και την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο συνολικά αύξησε τη διαπραγματευτική του δύναμη μέσα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και απέκτησε ευκολότερη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές. Εντούτοις δεν έχει εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη, έχοντας τη μία κρίση να ακολουθεί την άλλη, κάτι που φυσικά δεν αποτελεί έκπληξη, αφού ο καπιταλισμός βρίσκεται σε βαθιά, γενική κρίση.

Τι αποκόμισαν οι εργαζόμενοι από την ΕΕ; Περισσότερη ανεργία, αποτέλεσμα της αναδιάρθρωσης των επιχειρήσεων που οδηγεί σε απολύσεις. Αποκόμισαν, επίσης, τη μερική απασχόληση και την ελαστικότητα της εργασίας στη θέση του οκτάωρου και του πενθήμερου. Απώλεσαν κοινωνικά δικαιώματα , συνταξιοδότησης, υγειονομική περίθαλψη και πολλά άλλα. Με λίγα λόγια, ό,τι κέρδισε η εργατική τάξη μέσα από σκληρή πάλη κατά τα τελευταία 150 χρόνια δέχεται επίθεση. Ταυτόχρονα οι μικροί αγρότες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη γη, εξαιτίας της αγροτικής πολιτικής της ΕΕ, ενώ μικρές επιχειρήσεις εξαφανίζονται, όντας ανίκανες να αντέξουν τον ανταγωνισμό των πολυεθνικών και την πίεση από την «ελεύθερη διακίνηση των αγαθών», πράγματα που μονάχα το πρόβλημα της ανεργίας αυξάνουν.

Ερώτηση: τι σόι περίπτωση είναι αυτή η «ελεύθερη οικονομία της αγοράς» όταν παγκόσμια κυριαρχούν μερικές δεκάδες τεράστιες επιχειρήσεις ακυρώνοντας έτσι κάθε φράση αυτού του ιδεολογήματος;

Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, όλος ο λαός υποφέρει από τις συνέπειες της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων, καθώς και την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, της υγείας, του πολιτισμού, ολόκληρου του κοινωνικού τομέα.

Εν κατακλείδι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση, είναι το προϊόν μιας λειτουργικής διαδικασίας, η οποία εκφράστηκε με ένα πολιτικό σύστημα που αφήνει ελάχιστο χώρο στη δημοκρατική συζήτηση. Η πεποίθηση ότι δρα για το καλό των λαών δεν συνοδεύεται από τη σύνδεσή τους στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων .Όλα συμβαίνουν λες και οι πολίτες βλέπουν να περνά το τεθωρακισμένο τρένο των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών ελίτ χωρίς να προσκληθούν να ανέβουν και αυτοί, και χωρίς καν να έχουν την επιθυμία να το κάνουν.

http://redflecteur.wordpress.com/2014/05/23/%CE%BF-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BB%CE%B1%CF%8E%CE%BD/