Τo τέλος του εθνικού κράτους και η αντικατάστασή του με την Ευρωπαϊκή ομοσπονδία.

Σχολιασμός της άποψης:

" H επινόηση του «έθνους-κράτους» τον 17^ο αιώνα, που όριζε τον τρόπο διάρθρωσης της Ευρώπης σε διοικητικώς αυτόνομες και κυρίαρχες του εαυτού τους γεωγραφικές ενότητες, τρόπος που σε σημαντικό βαθμό ήρε τους ενδοευρωπαϊκούς  πολέμους μέχρι τον 17^ο αιώνα, έχει  πλέον δείξει τα όριά του. Διοικητικώς η   Ευρώπη έχει αρχίσει ήδη να μετατρέπεται από Ένωση εθνών-κρατών σε Ένωση αλληλεξαρτώμενων Περιφερειών. Τούτο δεν συντελείται  κατόπιν πολιτικών επιλογών και αποφάσεων, αλλά εκ της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται. Οι τρόποι επικοινωνίας των πολιτών όλου του κόσμου, η ευκολία μετακινήσεων ανθρώπων και αγαθών και η διάχυση της γνώσης, οδηγεί σε άλλου είδους σχέση  τόσο μεταξύ των υφιστάμενων εθνών-κρατών, όσο και των Περιφερειών τους, που υπερβαίνουν τις μέχρι τώρα κρατικές δεσμεύσεις.  Διαφοροποιείται και η σχέση  μεταξύ τοπικού και παγκόσμιου. Συχνά χρησιμοποιούμε τον όρο   glocal, ως σύζευξη μεταξύ local και global, ως εκφράζον το νέο τρόπο ύπαρξης των επί μέρους τόπων. Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, η έννοια του έθνους-κράτους  χάνει σταδιακώς το λόγο υπάρξεώς του. Συνακολούθως, δεν έχουν πλέον θέση οι διαφοροποιήσεις των εθνικο-κρατικών χαρακτηριστικών που θεωρούσαμε ως αναγκαίες συνθήκες  για την ύπαρξη αυτών των παλαιών βεστφαλιανών  εθνών-κρατών.

Βιώνουμε την ολοένα και περισσότερο εντεινόμενη «παγκοσμιοποίηση». Κυριολεκτικώς βλέπουμε την ιστορία να κυλάει με ταχύτατο ρυθμό μπρός στα μάτια μας. Η «παγκοσμιοποίηση» είναι φαινόμενο που άρχισε από την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, εμφανίστηκε πιο οργανωμένα με τις εκστρατείες των Αθηναίων τον 8^ο π.Χ. αιώνα, εντάθηκε όμως τις τελευταίες δεκαετίες με την ευκολία μετακινήσεων των πληθυσμών και προφανώς δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί όσο και αν το επιδιώκουν οι εμμένοντες στα ήδη παρωχημένα στερεότυπα. Μάλιστα το φαινόμενο αυτό δείχνει οδηγούμενο σε ολοκλήρωσή του, με την οικονομική πλέον παγκοσμιοποίηση, καλλίτερα θα λέγαμε «νομισματική παγκοσμιοποίηση».   Το έθνος-κράτος εγγενώς αντιδρά σε αυτήν, εμπεριέχει την πάση δυνάμει  προστασία του ως κλειστού κοινωνικού συστήματος, προφανώς και  την   φυλετική ομοιομορφία του πληθυσμού του. Μπορεί να μη  τα ομολογούν ευθέως οι υποστηρικτές του, αλλά τα διαλαλούν όταν αισθανθούν ότι  απειλούνται. Οι σημερινές έτσι πραγματικότητες  φέρνουν αυτά τα έθνη-κράτη σε πλήθος  υπαρξιακών αδιεξόδων,   που απειλούν την υπόστασή τους ως τέτοια και έτσι αντιδρούν, ματαίως όμως."

"Κατά την ταπεινή μου άποψη" που λένε, πρόκειται για ένα προσεκτικά γραμμένο κείμενο, που, χωρίς να παραθέτει επιχειρήματα, παρά μόνο με επιθετικούς προσδιορισμούς, π.χ: τα κράτη αποτελούν παρωχημένα στερεότυπα, ή αόριστες διατυπώσεις όπως : το εθνικό κράτος αποτελεί κλειστό κοινωνικό σύστημα,  προσπαθεί να απαξιώσει ιδεολογικά τον κυριότερο τρόπο άμυνας που έχει μια χώρα απέναντι στην οικονομική εξάρτηση που προσπαθεί να επιβάλλει το διεθνές κεφάλαιο, το οποίο εισβάλει σε, μέχρι τη στιγμή εκείνη, παρθένες για αυτό περιοχές, σπάζοντας τους φραγμούς που τα κράτη μπορούν να επιβάλλουν με βάση τη νομοθεσία τους, το νόμισμα που τα ίδια παράγουν και γενικά με τα οικονομικά σύνορα που είναι σε θέση να επιβάλλουν.

Το έθνος κράτος, που στο παραπάνω κείμενο παρουσιάζεται ως παρωχημένο, είναι στην πραγματικότητα, ότι πιο νεωτερικό πολιτικά έχει δημιουργηθεί ιστορικά, μετά την μοναδική αρχαία δημοκρατία της πόλης, μέσα από την ανάγκη των λαών να οργανώσουν τα του οίκου τους σε μια κλίμακα που θα ήταν ευκολότερο να ελεγχθεί από τους ίδιους. Προέκυψε ως απάντηση του λαού, μετά τη Γαλλική επανάσταση απέναντι στην κυριαρχία του μονάρχη, αλλά και απέναντι στις αυτοκρατορίες της εποχής που το πολέμησαν, όπου μπήκαν θεμελιώδεις αρχές με βάση την ελευθερία του ανθρώπου και τα βασικά δικαιώματά του. Ήταν ένα κράτος της Αστικής τάξης, όπου αυτή προσπάθησε και πήρε τελικά τον έλεγχό του από την ανώτερη τάξη των Βασιλέων. Παρόλα αυτά ήταν μια τεράστια αλλαγή. Παραμένει το λίκνο της εν δυνάμει δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η ύπαρξη της Ελβετίας είναι προς την κατεύθυνση αυτή.

Το εθνικό κράτος και τα εθνικά σύνορα ορίζουν δικαιοδοσία. Εδώ έχω τον έλεγχο εγώ (ο λαός) και όχι άλλος, αποφασίζω τα του οίκου μου, δέν ανακατεύομαι στα πράγματα των άλλων κρατών και αφήνω εκεί τους λαούς να αποφασίζουν μόνοι τους. Σέβομαι τις αποφάσεις τους, γίνομαι το παράδειγμα διακυβέρνησης και για άλλους λαούς με τους οποίους ελπίζω να συνεργαστώ με βάση αμοιβαίο συμφέρον, αξιοποιώντας κάθε φορά τη συνεργασία με βάση το συμφέρον μου χωρίς επεκτατικές βλέψεις. Εχω κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα στα οποία στοχεύω να εξελιχθώ.
Εχω τη δυνατότητα συνεργασίας απο μηδενικής βάσης με όλους, τα έχω με όλους καλά, προστατεύω τα συμφέροντα των πολιτών μου και τον εθνικό μου πλούτο.

Σήμερα με την ΕΕ, δεμένοι υπακούμε διαταγές, έχουμε υπογράψει συνθήκες και εμπορικές σχέσεις που μας δένουν τα χέρια, ψηφίζουμε εναντίον μας σε αποφάσεις του ΟΗΕ αφού η ΕΕ ψηφίζει ενιαία, παράτυπα, κάνουμε εμπάργκο στη Ρωσσία με αποτέλεσμα το κλείσιμο της παραδοσιακής εμπορικής σχέσης μαζί της.

Θέλω τεχνολογία; Θα την πάρω από εκεί που παράγεται , από την Ασία χωρίς να μεσολαβήσει ιδιώτης, κλείνω εμπορική συμφωνία για αγορά μηχανημάτων απευθείας. Το ίδιο με τις πρώτες ύλες, αναβιώνω τις διακρατικές συμφωνίες σε αμοιβαίους λογαριασμούς που κλείνουν ανα διετία πχ σε σταθερές ισοτιμίες. Ανταλλάσω υπηρεσίες τεχνογνωσία και προϊόντα.

Αυτό όχι μόνο δε συνιστά κλειστό πολιτικό σύστημα αλλά ανοίγεται η δυνατότητα συνεργασιών.

"Τούτο δεν συντελείται  κατόπιν πολιτικών επιλογών και αποφάσεων, αλλά εκ της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται"  Είναι αλήθεια αυτό, το ότι η πραγματικότητα έχει διαμορφωθεί χωρίς την λήψη πολιτικών αποφάσεων; Η μήπως η κατάσταση που θεωρείται δεδομένη είναι λήψη πολιτικών αποφάσεων χωρίς να έχει υπάρξει ενημέρωση και συμμετοχή του κόσμου στην λήψη τους; Αντίθετα με ότι αφήνεται να εννοηθεί, η απόφαση για την συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ένωση, είχε συζητηθεί σε προηγούμενες δεκαετίες με σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο εκτός μικρών εξαιρέσεων, (2) να θεωρεί ότι η ένταξη αυτή θα είναι καταστροφική, είχαν υπάρξει οικονομικές μελέτες που διατύπωναν τους λόγους για αυτό καθώς και το τί δεν πρέπει να γίνει δεκτό προκειμένου να αποβεί αυτό ένα θετικό επιχείρημα. Ο σύλλογος Βιομηχάνων, οι οικονομικές μελέτες όλες μιλούσαν για την καταστροφή που θα φέρει το εγχείρημα, όμως, ο Καραμανλής κατάφερε να το περάσει παρά και ενάντια στην κοινή γνώμη, αφού οι μόνοι ωφελημένοι οι τραπεζίτες, είχαν μεγαλύτερη πολιτική επιρροή από τους κλάδους της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας.

Ποιά είναι η παραπάνω δυσκολία μετακίνησης ανθρώπων και αγαθών που επικαλείται το παραπάνω απόσπασμα; Είναι αυτή που γνωρίζαμε χρόνια τώρα. Ο κάθε ταξιδιώτης θα υπόκειται σε περιορισμό συναλλάγματος , δεν θα μπορεί να βγάλει όσα χρήματα επιθυμεί εκτός των συνόρων της χώρας, πέρα από ένα λογικό ποσό που αντιστοιχεί σε αγορές που θέλει να κάνει. Ο λόγος, ότι δεν μπορεί ο πλούτος που παράγεται σε μία χώρα να διαρρέει και να μεταφέρεται σε άλλη χώρα χωρίς έλεγχο, αλλά οφείλει να παραμένει στην χώρα που παράγεται. Το ιδιωτικό δικαίωμα στην εξαγωγή οποιουδήποτε ποσού έρχεται να περιοριστεί από το συλλογικό κοινό συμφέρον. Ισχύει ο περιορισμός εξαγωγών συναλλάγματος και αγορών για το εμπόριο; Όχι. Ο κάθε έμπορος μπορεί να αγοράσει και να πληρώσει στο εξωτερικό όσο εμπόρευμα επιθυμεί, όμως θα φορολογηθεί το εισαγόμενο προϊόν, προς όφελος του εσωτερικού στη χώρα εμπορίου.

Με την απελευθέρωσή μας απο την ΕΕ έχουμε την δυνατότητα να συναλασσόμαστε με οποιοδήποτε κράτος, ενώ τώρα στην πράξη η δυνατότητα αυτή δεν υπάρχει. Μπορούμε να τα έχουμε καλά με όλους

"Οι τρόποι επικοινωνίας των πολιτών όλου του κόσμου, η ευκολία μετακινήσεων ανθρώπων και αγαθών και η διάχυση της γνώσης, οδηγεί σε άλλου είδους σχέση  τόσο μεταξύ των υφιστάμενων εθνών-κρατών, όσο και των Περιφερειών τους, που υπερβαίνουν τις μέχρι τώρα κρατικές δεσμεύσεις."  συνεχίζει το άρθρο.  Ας παρατηρήσουμε αρχικά ότι διαχωρίζεται εδώ η σχέση υφιστάμενων κρατών και περιφερειών, οι περιφέρειες αφήνεται να εννοηθεί ότι συνδιαλέγονται απευθείας χωρίς την παρέμβαση του κράτους. Γιατί αυτό; Επειδή στόχος είναι η κατάργηση του κράτους όπου οι περιφέρειες πλέον ανήκουν απ ευθείας στην κεντρική ευρωπαϊκή διοίκηση. Αυτό έχει ήδη ξεκινήσει νωρίτερα, αυτός ήταν ο λόγος που εφαρμόστηκε ο Καλλικράτης. Η ένταξη σε ΕΣΠΑ μιλάει για περιφέρειες, οι ενισχύσεις δεν δίνονται στα κράτη , όχι γιατί ενδιαφέρει η αποκέντρωση, αλλά η κατάργηση των κρατών.

Αν τα κράτη έχουν αποτύχει να εφαρμόσουν την αυτοοργάνωση με ένα συλλογικό και συμμετοχικό τρόπο λήψης αποφάσεων, μήπως το πέτυχε αυτό κάποιο Αυτοκρατορία; Αν στα κράτη λόγω της αδιάκοπης προσπάθειας της εγχώριας και διεθνούς ολιγαρχίας δε στάθηκε δυνατό να δημιουργηθεί ένα πολιτειακό καθεστώς προς την κατεύθυνση της πραγματικής δημοκρατίας, ας αναρωτηθούμε αν είναι δυνατόν αυτό να συμβεί σε μια ελεγχόμενη εκ βάθρων αυτοκρατορία, στην οποία το κέντρο λήψης αποφάσεων βρίσκεται χαμένο σε ένα χαώδες και απρόσωπο γραφειοκρατικό σύστημα, όπου κυριαρχούν οι δημόσιες σχέσεις των χιλιάδων εταιρειών δημοσίων σχέσεων (lobbying) που έχουν την έδρα τους γύρω από την περιοχή του Ευρωκοινοβουλίου.

Το κρίσιμο διακύβευμα είναι: Τί είναι ευκολότερο να διοικηθεί δημοκρατικά, με αποφάσεις δηλαδή που σε μεγάλο ποσοστό τους παίρνονται από τους πολίτες, η Ευρωπαϊκή ένωση, με τον τρόπο που γνωρίζουμε ή μάλλον αρχίζουμε να υποπτευόμαστε ότι λειτουργεί, ή το κράτος που λέγεται Ελλάδα, Πορτογαλία ή Ολλανδία; Πού είναι ευκολότερο να εφαρμοστεί διακυβέρνηση προς όφελος των πολλών; Σε ένα μεμονωμένο κράτος, ή σε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία;

Την δημιουργία μιας  Ενωμένης Ευρώπης επιχείρησε και ο Χίτλερ, όπου μετά τον πόλεμο θα συμβιώνανε μαζί οι λαοί της Ευρώπης , ενωμένοι πλέον. Κάποιοι κατακτητές, κάποιοι κατακτημένοι αλλά περασμένα, ξεχασμένα, δέν θα είχε πιά νόημα, ενώ είχαν υπάρξει απο τότε κομμάτια της αριστεράς που είδαν θετικά το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης. Ποιοί ηταν αυτοί;

Ήταν κομμάτια της Σοσιαλδημοκρατίας ή ξεπεσμένα τμήματα κομμουνιστικών κομμάτων στην Ιταλία Γαλλία Βέλγιο, συνθηκολογημένα ή εξαγορασμένα απο τους Γερμανούς . Σε αυτά τα πλαίσια βγήκαν διάφορα μανιφέστα όπως του συνεδρίου του εργατικού κόμματος του Βελγίου του 1940 . Τον Ιούνιο του 41 βγήκε το μανιφέστο Ventotene που το συνέγραψε ο Αλτιέρο Σπινέλλι, που ήταν εξορία σε ένα νησί με τον Ερνέστο Ρόσσι. Διεκδικούσαν ενοποίηση της Ευρώπης, (ώστε έτσι να υπερβούμε το φασισμό) και το μανιφέστο αυτό υπήρξε το βασικό μανιφέστο του κινήματος της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης! Ηταν το Μovimento Federalista Europeo,  κίνημα που υπάρχει ακόμα και σήμερα , και που μέσα εκεί συνυπάρχουν διάφοροι όπως ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Fisher, σφαγέας της Γιουγκοσλαβίας, μεχρι και το "φιλέλληνα" Con Betit.

Αυτοί δεν τα έβαζαν με το φασισμό. Θεωρούσαν ως "προοδευτική" την λειτουργία του Φασισμού, Ναζισμού, όσον αφορά στην κατάργηση των Εθνικών κρατών. Πιστεύανε ότι ήταν μια "Ιστορικά προοδευτική εξέλιξη" . Έστω και αν η ενοποίηση ήταν αποτέλεσμα της Γερμανικής κατοχής και ισοπέδωσης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, θα μπορούσε να ξεπεραστεί ο Φασισμός - Ναζισμός. Ήταν αντιφασίστες αλλά ... του μέλλοντος, ενώ οι λαοί τους δίνανε μάχες για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία τους. Ήταν προοδευτικοί... του μέλλοντος.

Η Κομμαντατούρ τους σιγόνταρε την εποχή εκείνη. Τέτοιους προδευτικούς του μέλλοντος γνωρίσαμε και εδώ. Στον κατοχικό τύπο υπήρξαν πάνω απο 45 έντυπα που εκδιδόντουσαν είτε από υπολείμματα του Μεταξικού καθεστώτος, ασφαλίτες, Τροτσκιστές, αλλά και πράκτορες της Κομμαντατούρ καθαρά, που όλοι τους ΑΠΕΝΑΝΤΙ στην Εθνικοαπελευθερωτική  πάλη του Ελληνικού λαού με το ΚΚΕ υπέρ της αντίστασης, οι αριστεροί του Μέλλοντος, νύν Ευρωαριστεροί, ΑΝΤΙΤΑΣΣΑΝΕ το Ταξικό στοιχείο, το Σοσιαλισμό, αλλά,  ΑΦΟΥ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ το Εθνικό Κράτος.

Τί προείχε η πάλη για την εργατική τάξη ή η απελευθέρωση; Τί προείχε, η κατάργηση του κράτους ή η εθνική συσπείρωση απέναντι στην εισβολή του ξένου κράτους;

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Παράρτημα.

1) " Στην επαρχία δημιουργήθηκε ένα πολύ δυνατό κοινοτικό σύστημα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της οθωμανοκρατίας. Έτσι αναπτύχθηκε η τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία πέρασε, σχεδόν αυτούσια, και στο νεοελληνικό κράτος.

Επικεφαλής κάθε κοινότητος ήταν οι Δημογέροντες ή Προεστοί (στην Πελοπόννησο ονομάζονταν Κοτζαμπάσηδες). Εκείνοι ρύθμιζαν την διοίκηση της που περιελάμβανε την κατανομή της φορολογίας. Η φορολογία έως το 1691 περίπου ήταν συλλογική ανά κοινότητα και όχι ατομική, ήταν και ο βασικός λόγος για την οργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης εκείνα τα χρόνια.

Οι κοινότητες ήταν αυτές που αποφάσιζαν για τα δημόσια έργα όπως δρόμοι, γέφυρες κ.λ.π.

Για την εκδίκαση αστικών υποθέσεων συμβουλεύοντο την «Εξάβιβλο» και τον «Νομοκάνονα» ως νομικά βιβλία, ορισμένες όμως κοινότητες συνέγραφαν δικούς τους νόμους.

Ο «Δεκίλης» αναλάμβανε τις δημόσιες σχέσεις με τους Οθωμανούς (ήταν τα “αυτιά” και τα “μάτια” της κοινότητος απέναντι στην οθωμανική διοίκηση) και γενικά ότι αφορούσε τον κοινοτικό βίο. Στις κοινότητες υπήρχε υποχρεωτική εργασία τεσσάρων ημερών το έτος για τα διάφορα έργα. ενώ τα μικρά νησιά κατά την οθωμανοκρατία ήταν απαλλαγμένα από την οθωμανική διοίκηση.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1830 εισάγεται ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης από την αντιβασιλεία των Βαυαρών στις 27 Δεκεμβρίου του 1833. Οι πρώτες δημοτικές εκλογές διηξήχθησαν στον νομό Αργολιδοκορινθίας με έμμεσο τρόπο. Οι πολίτες (μόνο άνδρες και με εισοδηματικά κριτήρια) ψήφιζαν για την εκλογή δημοτικών συμβούλων και η κυβέρνηση διόριζε ίσο αριθμό δημοτικών συμβούλων. Από τους τρεις πρώτους πλειοψηφήσαντες, η κεντρική διοίκηση επέλεγε έναν, ο οποίος αναλάμβανε καθήκοντα δημάρχου. Στην Αθήνα οι πρώτες δημοτικές εκλογές έλαβαν χώρα από τις 15 έως τις 20 Μαρτίου 1835. 

Το 1912 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναμόρφωσε την τοπική αυτοδιοίκηση. Εισήγαγε τον νόμο ΔΝΖ' «Περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων», σύμφωνα με τον οποίο οι δήμοι κατακερματίσθηκαν και δημιουργήθηκαν χιλιάδες κοινότητες σε ολόκληρη την επικράτεια. Με βάση τον παραπάνω νόμο διηξήχθησαν στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη οι πρώτες εκλογές στις 25 Οκτωβρίου 1925. Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι το γεγονός ότι στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 1934 ψήφισαν για πρώτη φορά οι Γυναίκες (αρκετά χρόνια πριν την 19η Φεβρουαρίου του 1956 που τους επετράπη για πρώτη φορά η ψήφος, αυτή την φορά στις βουλευτικές εκλογές). Οι εκλογές του 1934 ήταν οι τελευταίες για ένα χρονικό διάστημα δεκαεπτά ετών, έως το 1951 δηλαδή που διηξήχθησαν εκ νέου (ο λόγος ήταν η άνοδος το 1936 στην εξουσία του Μεταξά, ο Β’ Παγκόσμιος και ο Εμφύλιος που ακολούθησε). 

Ξεκινήσαμε στα αρχαία χρόνια από τις φατρίες και τις κώμες, φθάσαμε στην αποθέωση της Πόλης-Κράτους στα κλασσικά χρόνια, για να περάσουμε στη νέα φάση με τις Πόλεις-Διοικητικά κέντρα κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους και να καταλήξουμε στην ανάδειξη των κοινοτήτων ως το κύριο μέσο πολιτικής, κυρίως, εκφράσεως των υπόδουλων Ελλήνων κατά την μακρά οθωμανική περίοδο.

 Έτσι, η τοπική αυτοδιοίκηση στην ελεύθερη Ελλάδα παρέλαβε έτοιμη την οργάνωσή της, την οποία και διατήρησε μέχρι, σχεδόν, το τέλος του 20ου αιώνα, όπου με τις νέες μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη άλλαξαν, άρδην, οι δομές της επειδή έπρεπε στα πλαίσια της κατάργησης των εθνικών κρατών, να πάψει η αναφορά στα κράτη.
-----------------------------------------------------------------------------

2) Ηδη από το 1959 από την έναρξη κιόλας των διαπραγματεύσεων για τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ δηλαδή, η ΕΔΑ τόνιζε:

«Με τη σύνδεση της Ελλάδος στην Κοινή Αγορά έγινε ένα νέο μεγάλο άλμα προς την πλήρη πολιτική και οικονομική υποδούλωση της χώρας στα ξένα μονοπώλια. Η υποανάπτυκτη Ελλάδα ρίπτεται από την κυβέρνησή της βορά στα πανίσχυρα δυτικοευρωπαϊκά τραστ και πρώτα απ΄όλα στα δυτικογερμανικά (…). Η τύχη που αναμένει τη γεωργία μας δεν είναι καλύτερη. Θα αντιμετωπίσει τον λυσσαλέο συναγωνισμό της Ιταλίας, της Γαλλίας και των αποικιών της (…). Ενα ζοφερό μέλλον ανοίγεται για τη χώρα μας (…). Αν σήμερα οι άνεργοι ξεπερνούν τις 250.000 αύριο θα διπλασιασθούν».

Η ΚΕ του ΚΚΕ με ανακοίνωσή της τόνισε τότε:

(Η) « …σύνδεσή μας με την Κοινή Αγορά, που σημαίνει ξεπούλημα της χώρας στα ευρωπαϊκά τραστ, πίσω από τα οποία κρύβονται το αμερικάνικο και δυτικογερμανικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, που παίζουν ηγετικό ρόλο στο συνασπισμό του ΝΑΤΟ. Και όμως η κυβέρνηση Καραμανλή, αψηφώντας τη θέληση της ολότητας του έθνους, υπέγραψε την ολέθρια αυτή συμφωνία (…).

Για την εργατική τάξη της χώρας μας, η σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει πιο άγρια εκμετάλλευση, μεγαλύτερη ανεργία, αύξηση της μετανάστευσης, ένταση της καταπάτησης των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών, των κοινωνικών κατακτήσεων.

Για την αγροτιά μας, η σύνδεση θα σημαίνει καινούργιες δυσκολίες (…). Το ξεκλήρισμα των φτωχών και μεσαίων αγροτών θα ενταθεί.

Για χιλιάδες βιοτεχνικές επιχειρήσεις (…) η σύνδεση με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει την αναπόφευκτη καταστροφή (…). Οι μόνοι που θα βγουν κερδισμένοι θα είναι οι ξένοι και μια φούχτα ντόπιοι μεγαλοεπιχειρηματίες, που θα συνασπιστούν με τα μονοπωλιακά μεγαθήρια της Δύσης και θα συγκεντρώσουν στα χέρια τους την παραγωγή και το εμπόριο της χώρας.

Μια τεράστια ώθηση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου σε βάρος της μικρής και μεσαίας επιχείρησης θα είναι ένα από τα αποτελέσματα της σύνδεσης αυτής. Ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες της οικονομίας στα τραστ της Δυτικής Ευρώπης, η κυβέρνηση της ολιγαρχίας ετοιμάζεται να αναγνωρίσει το παλιό χιλιοπληρωμένο δημόσιο εξωτερικό χρέος και, παίρνοντας σε αντάλλαγμα καινούργια δάνεια, που τόσο έχει ανάγκη για να σταθεί στην εξουσία, θα υποτάξει ακόμα πιο πολύ τη χώρα στους ξένους ληστές…».

Το ΠΑΣΟΚ αντιδρά με σφοδρότητα :

«Η ΕΟΚ δημιουργήθηκε από τις αναπτυγμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μα σκοπό να στερεωθεί το καπιταλιστικό σύστημα… Η ένταξη στην ΕΟΚ θα επιτείνει τη σχέση υποτέλειας. Το σύνολο της ζωής στον τόπο μας θα καθορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των δυτικοευρωπαίων.»

Ήταν η εποχή που ανερχόμενη δύναμη ήταν το αριστερό ΠΑΣΟΚ όπου κυριαρχούσαν τα συνθήματα: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων.» Στην διακήρυξη κυβερνητικής πολιτικής ή αλλιώς «συμβόλαιο με τον λαό» του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, το 1981, διαβάζουμε: Η Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα ζητήσει σύμφωνα με τις συνταγματικές διαδικασίες δημοψήφισμα…»

Όταν όμως το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση και έχοντας μπροστά του την προεδρία για ένα εξάμηνο της ΕΟΚ ο Παπανδρέου δήλωσε: «Η ανάληψη της προεδρίας από την Ελλάδα αποτελεί πρόκληση από την άποψη ότι μέσα σε ένα βραχύ χρονικό διάστημα πρέπει να κινηθούν οι διαδικασίες που θα εξασφαλίσουν στην ΕΟΚ καλύτερες προοπτικές» Και είναι πρώτος ο Ανδρέας Παπανδρέου που αναπτύσσει το εξής επιχείρημα: «Το κόστος της εξόδου από την Κοινότητα(ΕΟΚ) είναι μεγαλύτερο από το κόστος παραμονής» Τι μας θυμίζει αυτό; Αυτά που λένε σήμερα το ΚΚΕ και η Χρυσή αυγή.

Το 1985 η Βάσω Παπανδρέου -τότε ήταν αναπληρώτρια υπουργός Βιομηχανίας- και κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή με αφορμή ερώτησης που κατατέθηκε και αφορούσε την λειτουργία των επιχειρήσεων αυτών απάντησε το εξής καταπληκτικό: «Αν αρχίσουμε, κύριοι βουλευτές της ΝΔ, να σκαλίζουμε ο ένας τις αμαρτίες του άλλου, τότε θα μολυνθεί πολύ ο πολιτικός βίος αυτής της χώρας». Έτσι βολεύτηκαν όλοι. Από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό ως τον Λάτση. Από το ΠΑΣΟΚ ως την ΝΔ. Και όλα τα παραπάνω έγιναν με τις ευλογίες της ΕΟΚ.

Στέφανος Μάνος.

«Η κυβέρνηση αισθάνεται ιδιαίτερα ικανοποιημένη από το γεγονός ότι στη συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ενωση προσέρχονται – το ΚΚΕ βέβαια εξαιρείται – έτοιμοι να ψηφίσουν “ναι” στην κύρωση της σχετικής Συνθήκης. Με τη στάση τους αυτή τα πολιτικά κόμματα δεν εξυπηρετούν μόνο τα στενά ελληνικά συμφέροντα, εξυπηρετούν και την Ευρωπαϊκή Ενωση»

 Άκης Τσοχατζόπουλος

«Και εδώ θα ήθελα να καλέσω τους συναδέλφους του ΚΚΕ, οι οποίοι, λάθος κατ’ εμέ, βρεθήκανε εκτός του φυσικού ταξικού χώρου, στον οποίο έπρεπε να βρίσκονται (!). Διότι οι κοινωνικές δυνάμεις της Ελλάδος, συγκροτημένες, λένε πώς θα παλέψουμε αύριο στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να διαμορφώσουμε νέες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες»

Λεωνίδας Κύρκος

«Επειδή όμως ακούστηκε και από την παλαιοημερολογίτικη πλευρά του αριστερού κινήματος, που είναι αμετακίνητα προσδεδεμένη στο χτες, μία πρόκληση προς τις ζωντανές δυνάμεις του Κοινοβουλίου και τις ζωντανές δυνάμεις της Αριστεράς, να τροποποιήσουν τη στάση τους και να συνταχθούν “κατά”, θα ήθελα να πω ότι εγώ σαν αριστερός πολίτης θα ψηφίσω το Μάαστριχτ» .

Σημείωση:
Το «πρόγραμμα σύγκλισης» όριζε μέχρι το 1996, όλα τα κράτη:

Να περιορίσουν το ρυθμό πληθωρισμού στο 4 – 5%.
Να μειώσουν τα ελλείμματα του Δημοσίου, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στο 3%.
Να περιορίσουν το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 60%.
Να συμπιέσουν τα επιτόκια των δανείων, ώστε να μην υπερβαίνουν τις 2 ποσοστιαίες μονάδες, σε σχέση με τα χαμηλότερα επιτόκια των χωρών – μελών της ΕΟΚ.

Ωστόσο στην Συνθήκη του Μάαστριχτ θεμελιώνονται και οι τέσσερις γνωστές “ελευθερίες”:Την ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων, των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και του εργατικού δυναμικού.