Το χρέος που ο Μητσοτάκης υπέγραψε να πληρωθεί

Τα όσα αφορούσαν τη "ρύθμιση " που υπέγραψε ο Μητσοτάκης, γράφτηκαν στην Εφημερίδα Ελευθερία στις 16 Ιουλίου 1964 δημοσίευσε ολόκληρο το κείμενο "της αναρρύθμισης του εξωτερικού και ρύθμισης του εσωτερικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας" Μια κίνηση "για να αποκαταστήσουμε τη δημόσια πίστη στο εσωτερικό και εξωτερικό και να προωθήσουμε τις Ελληνικές διεκδικήσεις έναντι του εξωτερικού" (να γίνουμε καλά παιδιά πληρώνοντας ξανά ) . Ρυθμίζεται το εσωτερικό και εξωτερικό Προπολεμικό Χρέος. Το 1964 το αναγνωρίσαμε διπλά και έντοκα , μεταξύ των οποίων προπολεμικών χρεών περιλαμβανόταν δάνεια του 1881 και ο χρόνος αποπληρωμής του χρέους αυτού του επαναπιστοποιημένου το  1964 ήταν 45 χρόνια.

1964 + 45 = 2009. Μέχρι το 2009 πληρωνόταν το δάνειο του 1881, που το πήραμε υπό το άρτιο, δηλαδή πήραμε το 60% του (γιατί φοβόταν ότι μπορεί να μην πληρωνόταν) αλλά χρεωθήκαμε βέβαια 100% συν τον τόκο. Ένα δάνειο που ανατοκιζόταν, και που είχε σε μεγάλο βαθμό πληρωθεί, δεχτήκαμε να συνεχίζουμε να το πληρώνουμε.

Γιατί μπορούσε να γίνει και αλλιώς; Μα ναί!

Το 1957 με κοινοβουλευτική απόφαση της κυβέρνησης εκείνης της εποχής δηλώθηκε ότι ο Διεθνής Οικονομικός έλεγχος σταματάει να λειτουργεί στη χώρα, τέρμα η επιτροπεία δηλαδή, διότι αποπληρώθηκαν τα δάνεια του 1881 και των υπόλοιπων.

Έρχεται μετά η κυβέρνηση ΕΡΕ  το 1963 και 1964 με την πρώτη ρύθμιση και αμέσως μετά με δεύτερη ρύθμιση ο Γεώργιος Παπανδρέου. Και αυτό κατ απαίτηση των δανειστών να επανακοστολογηθεί το χρέος και να ξαναπληρωθεί.

Στο δημοσίευμα της εφημερίδας παρουσιάζεται ότι το 30% των ομολόγων που είχαν εκδοθεί εκείνη την περίοδο που αφορούσε το χρέος της Ελλάδας ήταν στις οικονομικές δυναστείες και στο Παλάτι.  Αυτός ο λόγος  ήταν ένα βασικό οικονομικό κίνητρο για να γίνει αποδεκτό ξανά το χρέος, με τους τότε ολιγάρχες να συμμετέχουν στο πλιάτσικο της χώρας.

Αυτό το ρόλο έπαιξε τότε ο Μητσοτάκης.

Ανασκόπηση των προσπαθειών για δημοκρατία στην χώρα

Δεν καταφέραμε ποτέ στα τόσα χρόνια του Ελληνικού κράτους να αποκτήσουμε εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Όλες οι προσπάθειες ηττήθηκαν.

Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια οι ξένες δυνάμεις επέβαλαν μια μοναρχία, τον Οθωνα, που υπέγραψε την εξόφληση των πρώτων τοκογλυφικών δανείων που για να πληρωθούν δινόταν τα μισά έσοδα του προϋπολογισμού, και μπήκαμε σε μνημόνιο, με αποτέλεσμα ξεσηκωθεί ο κόσμος και να επιβάλλει σύνταγμα, πράγμα που έγινε τελικά αλλά με ένα σύνταγμα που έδινε όλες τις εξουσίες στον Βασιλιά.

Ο Κωλλέτης με τις ευλογίες του όθωνα έκανε μια συνταγματική δικτατορία. Επιβλήθηκε το συμφέρον της Αγγλίας και η απομάκρυνση απο την Ρωσσική επιρροή. Δημιουργήθηκε το πελατειακό κράτος, το χρέος δεν διευθετήθηκε ποτέ, συνεχίστηκε η πολιτική του δανεισμού που μας έφερε πενήντα χρόνια μετά το 1893 σε νέα χρεοκωπία.

Ο κοινοβουλευτισμός δεν έφερε ποτέ την δημοκρατία. Η πολιτική ισχύς πάντα ήταν στους μεγαλοαστούς και τους πλούσιους . Τότε ξεκίνησε να υπάρχει ο δικομματισμός. Μετά που διώξανε με εξέγερση τον Οθωνα το νέο σύνταγμα του 1864 της βασιλευόμενης δημοκρατίας ήταν μια απο τα ίδια όπου κανένας βουλευτής δε θα μπορούσε να διωχθεί χωρίς την εξουσιοδότηση του κοινοβουλίου. Απο τότε έγινε πρώτη φορά, να μπορεί να καλυφθεί η αυθαιρεσία και ο χρηματισμός.

Το 1909 λαός και στρατός επαναστάτησαν στου Γουδή και έφτιαξαν ένα νέο σύνταγμα με νέο μερίδιο εξουσίας για την κυρίαρχη τότε αστική τάξη.

Το 1924 μετά τη Μικρασιατική καταστροφή επτά στους 10 ψήφισαν κατά της μοναρχίας και υπέρ της δημοκρατίας σε δημοψήφισμα, και το 1925 ήταν στα σκαριά ένα νέο δημοκρατικό σύνταγμα που όμως ανακόπηκε απο την δικτατορία του Πάγκαλου, αλλα και αργότερα το 1935 απο το πραξικόπημα του βασιλιά Γεωργίου του Β'.

Το 1952 η Ελλάδα τσακισμένη απο τον εμφύλιο επιστρέφει σε καθεστώς της Βασιλευομένης Δημοκρατίας, με ένα σύνταγμα πιό οπισθοδρομικό απο το προηγούμενο όπου ο Βασιλιάς κρατούσε την εκτελεστική εξουσία, και νομοθετούσε μαζί με τη βουλή, διόριζε και έπαυε τις κυβερνήσεις, μπορούσε να αναστείλει το σύνταγμα και να εφαρμόσει στρατιωτικό νόμο.

Και έρχεται στην συνέχεια ακόμα χειρότερα η χούντα 1967-1974.

Με δημοψήφισμα επι μεταπολίτευσης καταργήθηκε η μοναρχία αλλα το σύνταγμα του 1975 ήταν το ίδιο οπισθοδρομικό με του 1952. Εδινε περισσότερες εξουσίες στην κυβέρνηση και στα μεγάλα κόμματα απ ότι στο ίδιο το κοινοβούλιο,ο αρχηγός του κόμματος ελλέγχει εξ ολοκλήρου το κόμμα, το πρώτο κόμμα ελέγχει το κοινοβούλιο και την κυβέρνησηκαι διορίζει τις ανώτατες δικαστικές αρχές, τα πρώτα κόμματα παίρνουν χοντρές επιχορηγήσεις, διατηρούν πελατειακές σχέσεις με τους τραπεζίτες τον τύπο και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που τους στηρίζουν και τους τριγυρίζουν.

Αυτή η κατάσταση έθρεψε το δικομματισμό και εξασφάλισε την παραμονή στην εξουσία των πολιτικών δυναστειών που την νέμονται μέχρι σήμερα.

Και δέν μας έφταναν όλα αυτά ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα. Παραχωρήσαμε την λήψη των αποφάσεων στην ΕΕ, το άντρο του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που χειραγωγεί τα κόμματα εξουσίας για τα συμφέροντα του ξένου αυτού οικονομικού παράγοντα με αποτέλεσμα τη λεηλασία της χώρας.

ΜΗΝΥΣΗ - ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

(Αφορά  τη δημοκρατία όπως αυτή περιγράφεται στο υπάρχον σύνταγμα)

Στόχος
Ο στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί η δυνατότητα που δίνει σε μια χώρα το διεθνές δίκαιο να ακυρωθεί μια διεθνής συμφωνία, όταν η χώρα έχει συνάψει τη συμφωνία αυτή κατά παράβαση θεμελιώδους διάταξης του εσωτερικού της δικαίου.

Ανά πάσα στιγμή μια νέα, άλλη, (δημοκρατική και πατριωτική) κυβέρνηση μπορεί να αρνηθεί να πληρώσει νόμιμα τα δάνεια με τον τρόπο που οι δανειακές συμβάσεις έγιναν. Δε μιλάμε για τη μορφή που είχε το χρέος της χώρας προ των δανειακών συμβάσεων. Μιλάμε για το χρέος μετά τις δανειακές συμβάσεις.

Η χώρα δηλαδή μπορεί να σταματήσει να πληρώνει νόμιμα, μπορεί να πάει στα διεθνή δικαστήρια, να αναδείξει την περίπτωση, αφού όμως ήδη η δικαιοσύνη της χώρας έχει προβεί σε ενέργειες ώστε να μην θεωρηθεί προσχηματικό το αίτημα. Όταν δηλαδή έχει ξεκινήσει να υπάρχει (νόμιμη) τιμωρία για όλες αυτές τις ενέργειες.

Πρόλογος

Τα μνημόνια  δεν είναι το το αποτέλεσμα μιας κακής δημοκρατίας αλλά ο τρόπος με τον οποίο αδρανοποιήθηκε η ( υπάρχουσα, και όχι άλλη ιδεατή ) δημοκρατία.

Μια μάλλον για πρώτη φορά, πλήρως τεκμηριωμένη νομικά μήνυση, που θα δυσκολευτούν πολύ να βάλουν στο αρχείο. Έχουν ξαναγίνει τέτοιες ενέργειες αλλά όχι τόσο επαρκώς τεκμηριωμένες.

Ο τίτλος είναι καθαρά νομικός όπως προβλέπει ο νόμος και το σύνταγμα.  Ο Φώτης Μαζαράκης νομικός, αναλύει τη δουλειά αυτή, που αφορά στα μνημόνια, την κατάλυση του νομοθετικού έργου της βουλής , την μεταβολή της εντολής του δημοψηφίσματος.

Χρειάστηκε να δοθεί μάχη από δικηγόρους για να να γίνει δεκτή αυτή η μήνυση και κατ εξαίρεση παραλήφθηκε από τον Άρειο Πάγο.

Στην προσπάθεια αυτή δηλώνουν συμπαραστάτες δυνάμεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου.

Η εφαρμογή των μνημονίων αλλοίωσε το πολίτευμα. Προϋπόθεση ήταν η παραβίαση θεμελιωδών δημοκρατικών θεσμών απο τους βουλευτές και τους υπουργούς.

Στο 17:30 του βίντεο ξεκινά η ανάλυση.

https://www.youtube.com/watch?v=NWCNJGn9agw

Καλείται να διερευνήσει τις παρακάτω απόψεις ο Άρειος Πάγος. Είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος από τον επιστημονικό χώρο του δικαίου να διατυπώσει άλλη άποψη παρά μόνο προσχηματικά.

Περιεχόμενο:

1) Παραβίαση της κύρωσης από τη βουλή των διεθνών συμβάσεων.
Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις είναι διεθνείς συμβάσεις.  Μια τέτοια διεθνής συμφωνία που υπογράφεται, για να ισχύσει, ισχύει μόνο αν κυρωθεί από την βουλή.

Όμως κανένα μνημόνιο η δανειακή σύμβαση δεν πέρασαν από την βουλή παρά μόνο ως σχέδια νόμου, και ποτέ ως τελικά κείμενα.

Υπήρξαν απλά σχέδια, προγράμματα που υπογράφηκαν τελικά από τον υπουργό χωρίς αυτός να έχει την υποχρέωση να τα φέρει στην βουλή για υιοθέτηση ή απόρριψη, με την εξουσιοδότηση στον υπουργό να ισχύουν από την υπογραφή του.

Η εξουσιοδότηση αυτή είναι 100% αντισυνταγματική ξεκάθαρα, δέν ισχύουν εξουσιοδοτήσεις, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της βουλής που δεν μπορεί να εκχωρηθεί στην εκτελεστική εξουσία απο την νομοθετική. Αυτή η εξουσιοδότηση προβλέπεται και στον ποινικό νόμο ως εσχάτη προδοσία ως κεφάλαιο στον ποινικό κώδικα που αφορά παραβιάσεις του πολιτεύματος.

Στον υπουργό δόθηκε ακόμα παραπάνω με το πρώτο μνημόνιο η εξουσία να τροποποιεί τα μνημόνια, (τα οποία έχουν υποστεί πάνω από 25 τροποποιήσεις ).

Η βουλή, το πραγματικό περιεχόμενο των μνημονίων και των συμβάσεων, όχι μόνο δεν το έχει κυρώσει, αλλά δεν το γνωρίζει. Οι μοναδικοί που το γνωρίζουν είναι οι δανειστές και ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών.

Με το δεύτερο μνημόνιο, το ΝΔΠΑΣΟΚ, απροκάλυπτα, ονόμαζε τα μνημόνια και τις συμβάσεις "σχέδια" δίνοντας πάλι την εξουσιοδότηση να υπογράφει τα πραγματικά μνημόνια.

Τα θέματα αυτά είχαν ήδη τεθεί και γι αυτό ο Σύριζα στο 3ο μνημόνιο δεν καταγράφεται ότι αυτά τα τελικά κείμενα που ο υπουργός υπογράφει " ισχύουν από την υπογραφή τους" από τον υπουργό, αλλά αφού ο υπουργός υπογράψει, τίθεται σε ισχύ ο νόμος που έχει υιοθετήσει τα σχέδια,  ένα "βλακώδες" τέχνασμα αφού ο νόμος έχει υιοθετήσει "σχέδια", που δεν μπορούν να θέσουν σε ισχύ διεθνείς συμφωνίες, σύμφωνα με το σύνταγμα, εκθέτοντας σε ευθύνη μόνο τον υπουργό, που δεν έφερε στην βουλή τον νόμο αντί το σχέδιό του, και μην εκθέτοντας σε κίνδυνο όλη την βουλή.

Όμως, τα μνημόνια και οι εφαρμοστικοί νόμοι εισάγονται στην βουλή για κύρωση εδώ και 8 χρόνια ως διεθνείς συμφωνίες σύμφωνα με το άρθρο 28 του συντάγματος. Πρόκειται για αυξημένης ισχύος νόμους με την παράβαση ότι η βουλή έχει παραχωρήσει την εκτελεστική της εξουσία στην νομοθετική. Κάτι που το σύνταγμά μας δεν το προβλέπει. Με τέτοιο νόμο η βουλή είναι σαν να έχει κλείσει. Το 80 - 90 % των νόμων που ψηφίζονται στην βουλή τα τελευταία χρόνια αφορά μνημονιακές  ρυθμίσεις, και έχουν περάσει παράνομα συνταγματικά και ποινικά έχουν περάσει σε ένα άτομο που συνεργάζεται με τους δανειστές.

2) Παραβίαση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015
Τα δημοψηφίσματα του άρθρου 44 του συντάγματος θεμελιώνει αμεσοδημοκρατικό θεσμό και υποχρεώνει τα όργανα του συντάγματος άμεσα να υλοποιήσουν την απόφαση του λαού. Δέν καλείται ο λαός να εκφέρει απλά άποψη έχει την ίδια ισχύ η εντολή όπως στις εκλογές του κοινοβουλίου.

Το ερώτημα το οποίο τέθηκε ήταν ξεκάθαρο:  Αν ο λαός συμφωνεί στην ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος , και πέραν αυτού. (Δηλαδή αν συναινεί στην ολοκλήρωση του δεύτερου μνημονίου και στην σύναψη τρίτου μνημονίου αν χρειαστεί.) Ο λαός κατάλαβε πολύ καλά το διακύβευμα και η εντολή του ήταν ξεκάθαρη.

3) Έγκριση νομοσχεδίων απο τους δανειστές.
Η παραχώρηση στους δανειστές το δικαίωμα ότι: για μία σειρά θεμάτων τα νομοσχέδια που θα κατεβάζει για κύρωση στη βουλή πρέπει να εγκρίνονται απο τους δανειστές. Αυτό συνιστά ένα νέο άτυπο όργανο που θα πρέπει η κυβέρνηση και η βουλή να συμφωνούν. Αυτό είναι ξεκάθαρη παραχώρηση της κυριαρχίας της βουλής.

Πατρίδα και αριστερά

Του Γ. Σιώζου
"ΡΕΣΑΛΤΟ"

Στην συγκυρία που διανύουμε κατά την οποία, η πλειοψηφία των "Αριστερών" εκφράσεων σε Πανευρωπαϊκή κλίμακα αλλά ιδιαίτερα στη χώρα μας - που τελεί κάτω από την κηδεμονία και τον πλήρη έλεγχο των Βρυξελλών - το ζήτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας, πλήρως αποσιωπάται.

Και όχι μόνον αποσιωπάται, αλλά η προβολή αυτού του πολιτικού προστάγματος χαρακτηρίζεται ως "Σωβινισμός", η δε επιδίωξη ενός τέτοιου στόχου νοείται ως "Εθνικός απομονωτισμός", που ίσως υποκρύπτει και έναν υφέρποντα "Φασισμό".

Η σύζευξη του Αιτήματος για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Απελευθέρωση, αποτελούσε το κύριο πρόταγμα της Αριστεράς στη χώρα μας.

Σε όλη την Διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου πολέμου, όσο και τη μεταεμφυλιακή περίοδο και την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Θεμέλιο για την Εθνική ανεξαρτησία αποτελούσε για την Αριστερά, η αυτόνομη ανάπτυξη μιάς ισχυρής Οικονομίας με φιλολαϊκό πρόσημο.

Μιά οικονομία που είχε σαν στόχο την κάλυψη των εσωτερικών της αναγκών και την ενίσχυση των εξαγωγών, επιτυγχάνοντας μιά ικανοποιητική θέση για τη Χώρα στο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι.

Πρωτοστατούσε στην πάλη για την παραγωγική της ανασυγκρότηση, αντιτιθέμενη στην στρεβλή και εξαρτημένη ανάπτυξη που την επέβαλλαν, η εγχώρια ολιγαρχία και οι ξένοι πάτρωνές της.

Πάγιο αίτημα της Αριστεράς αποτελούσε η αλλαγή παραγωγικού και οικονομικού Μοντέλου.

Έδινε έμφαση στην εκμετάλλευση των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών και τη δημιουργία μεταποιητικών Βιομηχανικών και Βιοτεχνικών μονάδων, της διατροφικής επάρκειας και αυτάρκειας της χώρας και την ενίσχυση των εξαγωγών.

Θεωρούσε αδήριτη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου, τον εθνικό έλεγχο της Δημοσιονομικής πολιτικής, του Χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς και τον Δημόσιο χαρακτήρα των στρατηγικών τομέων της παραγωγής.

Αγωνίζονταν για μιά Παιδεία στην υπηρεσία των πολλών και την ανύψωση του μορφωτικού επιπέδου.

Για μιά Εκπαίδευση που θα εδράζονταν στις παραγωγικές ανάγκες της Χώρας, με την ταυτόχρονη άρση των φραγμών για τους οικονομικά ασθενέστερους.

Μάχονταν για μιά Παιδεία που αντιτάσσονταν στον Πνευματικό και Πολιτιστικό Ιμπεριαλισμό, ενισχύοντας την εθνική συνείδηση.

Υπερασπίζονταν την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, την Γλώσσα, τον Εθνικό και Λαϊκό πολιτισμό, τα ήθη και έθιμα και τις Λαϊκές παραδόσεις.

Δεν απέρριπτε τα πνευματικά και πολιτιστικά επιτεύγματα των άλλων Λαών, αφομοιώνοντας και ανασυνθέτοντας με τρόπο κριτικό και δημιουργικό τα επιτεύγματά τους.

Για την υπεράσπιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της εδαφικής της ακεραιότητας, τάσσονταν υπέρ της συγκρότησης ισχυρών ενόπλων Δυνάμεων και την δημιουργία Παλαϊκής Άμυνας.

Αντιτίθετο σθεναρά στην εμπλοκή τους στα επιθετικά σχέδια των Ιμπεριαλιστών Αμερικανών και Ευρωπαίων, την επέμβασή τους για την καταστολή λαϊκών και εργατικών κινητοποιήσεων και την εγκαθίδρυση Δικτατορικών καθεστώτων.

Πρόβαλλε την ανάγκη για μιά εξωτερική πολιτική Ειρήνης και Φιλίας με όλες τις Χώρες και μιά Στρατηγική Συμμαχιών για την Διασφάλιση της Ανεξαρτησίας της και της εδαφικής ακεραιότητας της Χώρας.

Το Αίτημα της εξόδου από το ΝΑΤΟ διατυπώνονταν ως αίτημα αιχμής, προκειμένου η χώρα να έχει τη δυνατότητα να ασκεί ανεξάρτητη και πολυδιάστατη, εξωτερική πολιτική.

Με την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, αντιλαμβάνονταν την πορεία για τον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Κοινωνίας.

Μέσω αυτής της τακτικής, πίστευε ότι εξυπηρετούνταν ο Στρατηγικός της στόχος. Η επίτευξη του Σοσιαλισμού.

Τί απ' όλα αυτά υπερασπίζονται και υπηρετούν, στον παρόντα χρόνο οι οργανωμένες εκφράσεις της Αριστεράς;

Φυσικά σε αυτές, δε συμπεριλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι πια εμφανές ότι πρόκειται για ένα Νεοφιλελεύθερο κόμμα, ακραία εθνομηδενιστικό, πιστός υπηρέτης της άρχουσας τάξης και των ξένων προστατών της.

Το ερώτημα τίθεται σε εκείνους τους πολιτικούς φορείς της Αριστεράς, που υποβαθμίζουν πλήρως το αίτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας, προτάσσοντας είτε την Λαϊκή Εξουσία, είτε την Αντικαπιταλιστική Πάλη.

Σε εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, που υποκαθιστούν την Τακτική, με τον Στρατηγικό Στόχο.

Σε όλους αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη ανάδειξης της Εργατικής Τάξης και των εργαζομένων, σε Ηγεμονεύουσα Εθνική Τάξη.

Σε Εθνική Τάξη που θα είναι ικανή να συσπειρώσει και τα Μικρομεσαία στρώματα που σήμερα βίαια Προλεταριοποιούνται, σε ένα Πρόγραμμα Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης και Ταξικής Χειραφέτησης.

Ένα "φάντασμα" πλανάται σ' ένα ευρύ φάσμα των οργανώσεων της Αριστεράς και του Αναρχικού Χώρου.

Αυτό του Άγι Στίνα.

Ένα βαρύ πέπλο ενός ψευδεπίγραφου Νέο-Τροτσκισμού, καλύπτει την Πολιτική τους.

Ένα πέπλο που καθιστά δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ του Διεθνισμού και των επιδιώξεων της Παγκοσμιοποίησης, σημερινής Στρατηγικής επιλογής του Καπιταλισμού.

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2016/10/blog-post_722.html