ΜΗΝΥΣΗ - ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

(Αφορά  τη δημοκρατία όπως αυτή περιγράφεται στο υπάρχον σύνταγμα)

Στόχος
Ο στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί η δυνατότητα που δίνει σε μια χώρα το διεθνές δίκαιο να ακυρωθεί μια διεθνής συμφωνία, όταν η χώρα έχει συνάψει τη συμφωνία αυτή κατά παράβαση θεμελιώδους διάταξης του εσωτερικού της δικαίου.

Ανά πάσα στιγμή μια νέα, άλλη, (δημοκρατική και πατριωτική) κυβέρνηση μπορεί να αρνηθεί να πληρώσει νόμιμα τα δάνεια με τον τρόπο που οι δανειακές συμβάσεις έγιναν. Δε μιλάμε για τη μορφή που είχε το χρέος της χώρας προ των δανειακών συμβάσεων. Μιλάμε για το χρέος μετά τις δανειακές συμβάσεις.

Η χώρα δηλαδή μπορεί να σταματήσει να πληρώνει νόμιμα, μπορεί να πάει στα διεθνή δικαστήρια, να αναδείξει την περίπτωση, αφού όμως ήδη η δικαιοσύνη της χώρας έχει προβεί σε ενέργειες ώστε να μην θεωρηθεί προσχηματικό το αίτημα. Όταν δηλαδή έχει ξεκινήσει να υπάρχει (νόμιμη) τιμωρία για όλες αυτές τις ενέργειες.

Πρόλογος

Τα μνημόνια  δεν είναι το το αποτέλεσμα μιας κακής δημοκρατίας αλλά ο τρόπος με τον οποίο αδρανοποιήθηκε η ( υπάρχουσα, και όχι άλλη ιδεατή ) δημοκρατία.

Μια μάλλον για πρώτη φορά, πλήρως τεκμηριωμένη νομικά μήνυση, που θα δυσκολευτούν πολύ να βάλουν στο αρχείο. Έχουν ξαναγίνει τέτοιες ενέργειες αλλά όχι τόσο επαρκώς τεκμηριωμένες.

Ο τίτλος είναι καθαρά νομικός όπως προβλέπει ο νόμος και το σύνταγμα.  Ο Φώτης Μαζαράκης νομικός, αναλύει τη δουλειά αυτή, που αφορά στα μνημόνια, την κατάλυση του νομοθετικού έργου της βουλής , την μεταβολή της εντολής του δημοψηφίσματος.

Χρειάστηκε να δοθεί μάχη από δικηγόρους για να να γίνει δεκτή αυτή η μήνυση και κατ εξαίρεση παραλήφθηκε από τον Άρειο Πάγο.

Στην προσπάθεια αυτή δηλώνουν συμπαραστάτες δυνάμεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου.

Η εφαρμογή των μνημονίων αλλοίωσε το πολίτευμα. Προϋπόθεση ήταν η παραβίαση θεμελιωδών δημοκρατικών θεσμών απο τους βουλευτές και τους υπουργούς.

Στο 17:30 του βίντεο ξεκινά η ανάλυση.

https://www.youtube.com/watch?v=NWCNJGn9agw

Καλείται να διερευνήσει τις παρακάτω απόψεις ο Άρειος Πάγος. Είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος από τον επιστημονικό χώρο του δικαίου να διατυπώσει άλλη άποψη παρά μόνο προσχηματικά.

Περιεχόμενο:

1) Παραβίαση της κύρωσης από τη βουλή των διεθνών συμβάσεων.
Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις είναι διεθνείς συμβάσεις.  Μια τέτοια διεθνής συμφωνία που υπογράφεται, για να ισχύσει, ισχύει μόνο αν κυρωθεί από την βουλή.

Όμως κανένα μνημόνιο η δανειακή σύμβαση δεν πέρασαν από την βουλή παρά μόνο ως σχέδια νόμου, και ποτέ ως τελικά κείμενα.

Υπήρξαν απλά σχέδια, προγράμματα που υπογράφηκαν τελικά από τον υπουργό χωρίς αυτός να έχει την υποχρέωση να τα φέρει στην βουλή για υιοθέτηση ή απόρριψη, με την εξουσιοδότηση στον υπουργό να ισχύουν από την υπογραφή του.

Η εξουσιοδότηση αυτή είναι 100% αντισυνταγματική ξεκάθαρα, δέν ισχύουν εξουσιοδοτήσεις, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της βουλής που δεν μπορεί να εκχωρηθεί στην εκτελεστική εξουσία απο την νομοθετική. Αυτή η εξουσιοδότηση προβλέπεται και στον ποινικό νόμο ως εσχάτη προδοσία ως κεφάλαιο στον ποινικό κώδικα που αφορά παραβιάσεις του πολιτεύματος.

Στον υπουργό δόθηκε ακόμα παραπάνω με το πρώτο μνημόνιο η εξουσία να τροποποιεί τα μνημόνια, (τα οποία έχουν υποστεί πάνω από 25 τροποποιήσεις ).

Η βουλή, το πραγματικό περιεχόμενο των μνημονίων και των συμβάσεων, όχι μόνο δεν το έχει κυρώσει, αλλά δεν το γνωρίζει. Οι μοναδικοί που το γνωρίζουν είναι οι δανειστές και ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών.

Με το δεύτερο μνημόνιο, το ΝΔΠΑΣΟΚ, απροκάλυπτα, ονόμαζε τα μνημόνια και τις συμβάσεις "σχέδια" δίνοντας πάλι την εξουσιοδότηση να υπογράφει τα πραγματικά μνημόνια.

Τα θέματα αυτά είχαν ήδη τεθεί και γι αυτό ο Σύριζα στο 3ο μνημόνιο δεν καταγράφεται ότι αυτά τα τελικά κείμενα που ο υπουργός υπογράφει " ισχύουν από την υπογραφή τους" από τον υπουργό, αλλά αφού ο υπουργός υπογράψει, τίθεται σε ισχύ ο νόμος που έχει υιοθετήσει τα σχέδια,  ένα "βλακώδες" τέχνασμα αφού ο νόμος έχει υιοθετήσει "σχέδια", που δεν μπορούν να θέσουν σε ισχύ διεθνείς συμφωνίες, σύμφωνα με το σύνταγμα, εκθέτοντας σε ευθύνη μόνο τον υπουργό, που δεν έφερε στην βουλή τον νόμο αντί το σχέδιό του, και μην εκθέτοντας σε κίνδυνο όλη την βουλή.

Όμως, τα μνημόνια και οι εφαρμοστικοί νόμοι εισάγονται στην βουλή για κύρωση εδώ και 8 χρόνια ως διεθνείς συμφωνίες σύμφωνα με το άρθρο 28 του συντάγματος. Πρόκειται για αυξημένης ισχύος νόμους με την παράβαση ότι η βουλή έχει παραχωρήσει την εκτελεστική της εξουσία στην νομοθετική. Κάτι που το σύνταγμά μας δεν το προβλέπει. Με τέτοιο νόμο η βουλή είναι σαν να έχει κλείσει. Το 80 - 90 % των νόμων που ψηφίζονται στην βουλή τα τελευταία χρόνια αφορά μνημονιακές  ρυθμίσεις, και έχουν περάσει παράνομα συνταγματικά και ποινικά έχουν περάσει σε ένα άτομο που συνεργάζεται με τους δανειστές.

2) Παραβίαση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015
Τα δημοψηφίσματα του άρθρου 44 του συντάγματος θεμελιώνει αμεσοδημοκρατικό θεσμό και υποχρεώνει τα όργανα του συντάγματος άμεσα να υλοποιήσουν την απόφαση του λαού. Δέν καλείται ο λαός να εκφέρει απλά άποψη έχει την ίδια ισχύ η εντολή όπως στις εκλογές του κοινοβουλίου.

Το ερώτημα το οποίο τέθηκε ήταν ξεκάθαρο:  Αν ο λαός συμφωνεί στην ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος , και πέραν αυτού. (Δηλαδή αν συναινεί στην ολοκλήρωση του δεύτερου μνημονίου και στην σύναψη τρίτου μνημονίου αν χρειαστεί.) Ο λαός κατάλαβε πολύ καλά το διακύβευμα και η εντολή του ήταν ξεκάθαρη.

3) Έγκριση νομοσχεδίων απο τους δανειστές.
Η παραχώρηση στους δανειστές το δικαίωμα ότι: για μία σειρά θεμάτων τα νομοσχέδια που θα κατεβάζει για κύρωση στη βουλή πρέπει να εγκρίνονται απο τους δανειστές. Αυτό συνιστά ένα νέο άτυπο όργανο που θα πρέπει η κυβέρνηση και η βουλή να συμφωνούν. Αυτό είναι ξεκάθαρη παραχώρηση της κυριαρχίας της βουλής.