Τo τέλος του εθνικού κράτους και η αντικατάστασή του με την Ευρωπαϊκή ομοσπονδία.

Σχολιασμός της άποψης:

" H επινόηση του «έθνους-κράτους» τον 17^ο αιώνα, που όριζε τον τρόπο διάρθρωσης της Ευρώπης σε διοικητικώς αυτόνομες και κυρίαρχες του εαυτού τους γεωγραφικές ενότητες, τρόπος που σε σημαντικό βαθμό ήρε τους ενδοευρωπαϊκούς  πολέμους μέχρι τον 17^ο αιώνα, έχει  πλέον δείξει τα όριά του. Διοικητικώς η   Ευρώπη έχει αρχίσει ήδη να μετατρέπεται από Ένωση εθνών-κρατών σε Ένωση αλληλεξαρτώμενων Περιφερειών. Τούτο δεν συντελείται  κατόπιν πολιτικών επιλογών και αποφάσεων, αλλά εκ της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται. Οι τρόποι επικοινωνίας των πολιτών όλου του κόσμου, η ευκολία μετακινήσεων ανθρώπων και αγαθών και η διάχυση της γνώσης, οδηγεί σε άλλου είδους σχέση  τόσο μεταξύ των υφιστάμενων εθνών-κρατών, όσο και των Περιφερειών τους, που υπερβαίνουν τις μέχρι τώρα κρατικές δεσμεύσεις.  Διαφοροποιείται και η σχέση  μεταξύ τοπικού και παγκόσμιου. Συχνά χρησιμοποιούμε τον όρο   glocal, ως σύζευξη μεταξύ local και global, ως εκφράζον το νέο τρόπο ύπαρξης των επί μέρους τόπων. Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, η έννοια του έθνους-κράτους  χάνει σταδιακώς το λόγο υπάρξεώς του. Συνακολούθως, δεν έχουν πλέον θέση οι διαφοροποιήσεις των εθνικο-κρατικών χαρακτηριστικών που θεωρούσαμε ως αναγκαίες συνθήκες  για την ύπαρξη αυτών των παλαιών βεστφαλιανών  εθνών-κρατών.

Βιώνουμε την ολοένα και περισσότερο εντεινόμενη «παγκοσμιοποίηση». Κυριολεκτικώς βλέπουμε την ιστορία να κυλάει με ταχύτατο ρυθμό μπρός στα μάτια μας. Η «παγκοσμιοποίηση» είναι φαινόμενο που άρχισε από την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, εμφανίστηκε πιο οργανωμένα με τις εκστρατείες των Αθηναίων τον 8^ο π.Χ. αιώνα, εντάθηκε όμως τις τελευταίες δεκαετίες με την ευκολία μετακινήσεων των πληθυσμών και προφανώς δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί όσο και αν το επιδιώκουν οι εμμένοντες στα ήδη παρωχημένα στερεότυπα. Μάλιστα το φαινόμενο αυτό δείχνει οδηγούμενο σε ολοκλήρωσή του, με την οικονομική πλέον παγκοσμιοποίηση, καλλίτερα θα λέγαμε «νομισματική παγκοσμιοποίηση».   Το έθνος-κράτος εγγενώς αντιδρά σε αυτήν, εμπεριέχει την πάση δυνάμει  προστασία του ως κλειστού κοινωνικού συστήματος, προφανώς και  την   φυλετική ομοιομορφία του πληθυσμού του. Μπορεί να μη  τα ομολογούν ευθέως οι υποστηρικτές του, αλλά τα διαλαλούν όταν αισθανθούν ότι  απειλούνται. Οι σημερινές έτσι πραγματικότητες  φέρνουν αυτά τα έθνη-κράτη σε πλήθος  υπαρξιακών αδιεξόδων,   που απειλούν την υπόστασή τους ως τέτοια και έτσι αντιδρούν, ματαίως όμως."

"Κατά την ταπεινή μου άποψη" που λένε, πρόκειται για ένα προσεκτικά γραμμένο κείμενο, που, χωρίς να παραθέτει επιχειρήματα, παρά μόνο με επιθετικούς προσδιορισμούς, π.χ: τα κράτη αποτελούν παρωχημένα στερεότυπα, ή αόριστες διατυπώσεις όπως : το εθνικό κράτος αποτελεί κλειστό κοινωνικό σύστημα,  προσπαθεί να απαξιώσει ιδεολογικά τον κυριότερο τρόπο άμυνας που έχει μια χώρα απέναντι στην οικονομική εξάρτηση που προσπαθεί να επιβάλλει το διεθνές κεφάλαιο, το οποίο εισβάλει σε, μέχρι τη στιγμή εκείνη, παρθένες για αυτό περιοχές, σπάζοντας τους φραγμούς που τα κράτη μπορούν να επιβάλλουν με βάση τη νομοθεσία τους, το νόμισμα που τα ίδια παράγουν και γενικά με τα οικονομικά σύνορα που είναι σε θέση να επιβάλλουν.

Το έθνος κράτος, που στο παραπάνω κείμενο παρουσιάζεται ως παρωχημένο, είναι στην πραγματικότητα, ότι πιο νεωτερικό πολιτικά έχει δημιουργηθεί ιστορικά, μετά την μοναδική αρχαία δημοκρατία της πόλης, μέσα από την ανάγκη των λαών να οργανώσουν τα του οίκου τους σε μια κλίμακα που θα ήταν ευκολότερο να ελεγχθεί από τους ίδιους. Προέκυψε ως απάντηση του λαού, μετά τη Γαλλική επανάσταση απέναντι στην κυριαρχία του μονάρχη, αλλά και απέναντι στις αυτοκρατορίες της εποχής που το πολέμησαν, όπου μπήκαν θεμελιώδεις αρχές με βάση την ελευθερία του ανθρώπου και τα βασικά δικαιώματά του. Ήταν ένα κράτος της Αστικής τάξης, όπου αυτή προσπάθησε και πήρε τελικά τον έλεγχό του από την ανώτερη τάξη των Βασιλέων. Παρόλα αυτά ήταν μια τεράστια αλλαγή. Παραμένει το λίκνο της εν δυνάμει δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η ύπαρξη της Ελβετίας είναι προς την κατεύθυνση αυτή.

Το εθνικό κράτος και τα εθνικά σύνορα ορίζουν δικαιοδοσία. Εδώ έχω τον έλεγχο εγώ (ο λαός) και όχι άλλος, αποφασίζω τα του οίκου μου, δέν ανακατεύομαι στα πράγματα των άλλων κρατών και αφήνω εκεί τους λαούς να αποφασίζουν μόνοι τους. Σέβομαι τις αποφάσεις τους, γίνομαι το παράδειγμα διακυβέρνησης και για άλλους λαούς με τους οποίους ελπίζω να συνεργαστώ με βάση αμοιβαίο συμφέρον, αξιοποιώντας κάθε φορά τη συνεργασία με βάση το συμφέρον μου χωρίς επεκτατικές βλέψεις. Εχω κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα στα οποία στοχεύω να εξελιχθώ.
Εχω τη δυνατότητα συνεργασίας απο μηδενικής βάσης με όλους, τα έχω με όλους καλά, προστατεύω τα συμφέροντα των πολιτών μου και τον εθνικό μου πλούτο.

Σήμερα με την ΕΕ, δεμένοι υπακούμε διαταγές, έχουμε υπογράψει συνθήκες και εμπορικές σχέσεις που μας δένουν τα χέρια, ψηφίζουμε εναντίον μας σε αποφάσεις του ΟΗΕ αφού η ΕΕ ψηφίζει ενιαία, παράτυπα, κάνουμε εμπάργκο στη Ρωσσία με αποτέλεσμα το κλείσιμο της παραδοσιακής εμπορικής σχέσης μαζί της.

Θέλω τεχνολογία; Θα την πάρω από εκεί που παράγεται , από την Ασία χωρίς να μεσολαβήσει ιδιώτης, κλείνω εμπορική συμφωνία για αγορά μηχανημάτων απευθείας. Το ίδιο με τις πρώτες ύλες, αναβιώνω τις διακρατικές συμφωνίες σε αμοιβαίους λογαριασμούς που κλείνουν ανα διετία πχ σε σταθερές ισοτιμίες. Ανταλλάσω υπηρεσίες τεχνογνωσία και προϊόντα.

Αυτό όχι μόνο δε συνιστά κλειστό πολιτικό σύστημα αλλά ανοίγεται η δυνατότητα συνεργασιών.

"Τούτο δεν συντελείται  κατόπιν πολιτικών επιλογών και αποφάσεων, αλλά εκ της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται"  Είναι αλήθεια αυτό, το ότι η πραγματικότητα έχει διαμορφωθεί χωρίς την λήψη πολιτικών αποφάσεων; Η μήπως η κατάσταση που θεωρείται δεδομένη είναι λήψη πολιτικών αποφάσεων χωρίς να έχει υπάρξει ενημέρωση και συμμετοχή του κόσμου στην λήψη τους; Αντίθετα με ότι αφήνεται να εννοηθεί, η απόφαση για την συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ένωση, είχε συζητηθεί σε προηγούμενες δεκαετίες με σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο εκτός μικρών εξαιρέσεων, (2) να θεωρεί ότι η ένταξη αυτή θα είναι καταστροφική, είχαν υπάρξει οικονομικές μελέτες που διατύπωναν τους λόγους για αυτό καθώς και το τί δεν πρέπει να γίνει δεκτό προκειμένου να αποβεί αυτό ένα θετικό επιχείρημα. Ο σύλλογος Βιομηχάνων, οι οικονομικές μελέτες όλες μιλούσαν για την καταστροφή που θα φέρει το εγχείρημα, όμως, ο Καραμανλής κατάφερε να το περάσει παρά και ενάντια στην κοινή γνώμη, αφού οι μόνοι ωφελημένοι οι τραπεζίτες, είχαν μεγαλύτερη πολιτική επιρροή από τους κλάδους της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας.

Ποιά είναι η παραπάνω δυσκολία μετακίνησης ανθρώπων και αγαθών που επικαλείται το παραπάνω απόσπασμα; Είναι αυτή που γνωρίζαμε χρόνια τώρα. Ο κάθε ταξιδιώτης θα υπόκειται σε περιορισμό συναλλάγματος , δεν θα μπορεί να βγάλει όσα χρήματα επιθυμεί εκτός των συνόρων της χώρας, πέρα από ένα λογικό ποσό που αντιστοιχεί σε αγορές που θέλει να κάνει. Ο λόγος, ότι δεν μπορεί ο πλούτος που παράγεται σε μία χώρα να διαρρέει και να μεταφέρεται σε άλλη χώρα χωρίς έλεγχο, αλλά οφείλει να παραμένει στην χώρα που παράγεται. Το ιδιωτικό δικαίωμα στην εξαγωγή οποιουδήποτε ποσού έρχεται να περιοριστεί από το συλλογικό κοινό συμφέρον. Ισχύει ο περιορισμός εξαγωγών συναλλάγματος και αγορών για το εμπόριο; Όχι. Ο κάθε έμπορος μπορεί να αγοράσει και να πληρώσει στο εξωτερικό όσο εμπόρευμα επιθυμεί, όμως θα φορολογηθεί το εισαγόμενο προϊόν, προς όφελος του εσωτερικού στη χώρα εμπορίου.

Με την απελευθέρωσή μας απο την ΕΕ έχουμε την δυνατότητα να συναλασσόμαστε με οποιοδήποτε κράτος, ενώ τώρα στην πράξη η δυνατότητα αυτή δεν υπάρχει. Μπορούμε να τα έχουμε καλά με όλους

"Οι τρόποι επικοινωνίας των πολιτών όλου του κόσμου, η ευκολία μετακινήσεων ανθρώπων και αγαθών και η διάχυση της γνώσης, οδηγεί σε άλλου είδους σχέση  τόσο μεταξύ των υφιστάμενων εθνών-κρατών, όσο και των Περιφερειών τους, που υπερβαίνουν τις μέχρι τώρα κρατικές δεσμεύσεις."  συνεχίζει το άρθρο.  Ας παρατηρήσουμε αρχικά ότι διαχωρίζεται εδώ η σχέση υφιστάμενων κρατών και περιφερειών, οι περιφέρειες αφήνεται να εννοηθεί ότι συνδιαλέγονται απευθείας χωρίς την παρέμβαση του κράτους. Γιατί αυτό; Επειδή στόχος είναι η κατάργηση του κράτους όπου οι περιφέρειες πλέον ανήκουν απ ευθείας στην κεντρική ευρωπαϊκή διοίκηση. Αυτό έχει ήδη ξεκινήσει νωρίτερα, αυτός ήταν ο λόγος που εφαρμόστηκε ο Καλλικράτης. Η ένταξη σε ΕΣΠΑ μιλάει για περιφέρειες, οι ενισχύσεις δεν δίνονται στα κράτη , όχι γιατί ενδιαφέρει η αποκέντρωση, αλλά η κατάργηση των κρατών.

Αν τα κράτη έχουν αποτύχει να εφαρμόσουν την αυτοοργάνωση με ένα συλλογικό και συμμετοχικό τρόπο λήψης αποφάσεων, μήπως το πέτυχε αυτό κάποιο Αυτοκρατορία; Αν στα κράτη λόγω της αδιάκοπης προσπάθειας της εγχώριας και διεθνούς ολιγαρχίας δε στάθηκε δυνατό να δημιουργηθεί ένα πολιτειακό καθεστώς προς την κατεύθυνση της πραγματικής δημοκρατίας, ας αναρωτηθούμε αν είναι δυνατόν αυτό να συμβεί σε μια ελεγχόμενη εκ βάθρων αυτοκρατορία, στην οποία το κέντρο λήψης αποφάσεων βρίσκεται χαμένο σε ένα χαώδες και απρόσωπο γραφειοκρατικό σύστημα, όπου κυριαρχούν οι δημόσιες σχέσεις των χιλιάδων εταιρειών δημοσίων σχέσεων (lobbying) που έχουν την έδρα τους γύρω από την περιοχή του Ευρωκοινοβουλίου.

Το κρίσιμο διακύβευμα είναι: Τί είναι ευκολότερο να διοικηθεί δημοκρατικά, με αποφάσεις δηλαδή που σε μεγάλο ποσοστό τους παίρνονται από τους πολίτες, η Ευρωπαϊκή ένωση, με τον τρόπο που γνωρίζουμε ή μάλλον αρχίζουμε να υποπτευόμαστε ότι λειτουργεί, ή το κράτος που λέγεται Ελλάδα, Πορτογαλία ή Ολλανδία; Πού είναι ευκολότερο να εφαρμοστεί διακυβέρνηση προς όφελος των πολλών; Σε ένα μεμονωμένο κράτος, ή σε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία;

Την δημιουργία μιας  Ενωμένης Ευρώπης επιχείρησε και ο Χίτλερ, όπου μετά τον πόλεμο θα συμβιώνανε μαζί οι λαοί της Ευρώπης , ενωμένοι πλέον. Κάποιοι κατακτητές, κάποιοι κατακτημένοι αλλά περασμένα, ξεχασμένα, δέν θα είχε πιά νόημα, ενώ είχαν υπάρξει απο τότε κομμάτια της αριστεράς που είδαν θετικά το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης. Ποιοί ηταν αυτοί;

Ήταν κομμάτια της Σοσιαλδημοκρατίας ή ξεπεσμένα τμήματα κομμουνιστικών κομμάτων στην Ιταλία Γαλλία Βέλγιο, συνθηκολογημένα ή εξαγορασμένα απο τους Γερμανούς . Σε αυτά τα πλαίσια βγήκαν διάφορα μανιφέστα όπως του συνεδρίου του εργατικού κόμματος του Βελγίου του 1940 . Τον Ιούνιο του 41 βγήκε το μανιφέστο Ventotene που το συνέγραψε ο Αλτιέρο Σπινέλλι, που ήταν εξορία σε ένα νησί με τον Ερνέστο Ρόσσι. Διεκδικούσαν ενοποίηση της Ευρώπης, (ώστε έτσι να υπερβούμε το φασισμό) και το μανιφέστο αυτό υπήρξε το βασικό μανιφέστο του κινήματος της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης! Ηταν το Μovimento Federalista Europeo,  κίνημα που υπάρχει ακόμα και σήμερα , και που μέσα εκεί συνυπάρχουν διάφοροι όπως ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Fisher, σφαγέας της Γιουγκοσλαβίας, μεχρι και το "φιλέλληνα" Con Betit.

Αυτοί δεν τα έβαζαν με το φασισμό. Θεωρούσαν ως "προοδευτική" την λειτουργία του Φασισμού, Ναζισμού, όσον αφορά στην κατάργηση των Εθνικών κρατών. Πιστεύανε ότι ήταν μια "Ιστορικά προοδευτική εξέλιξη" . Έστω και αν η ενοποίηση ήταν αποτέλεσμα της Γερμανικής κατοχής και ισοπέδωσης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, θα μπορούσε να ξεπεραστεί ο Φασισμός - Ναζισμός. Ήταν αντιφασίστες αλλά ... του μέλλοντος, ενώ οι λαοί τους δίνανε μάχες για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία τους. Ήταν προοδευτικοί... του μέλλοντος.

Η Κομμαντατούρ τους σιγόνταρε την εποχή εκείνη. Τέτοιους προδευτικούς του μέλλοντος γνωρίσαμε και εδώ. Στον κατοχικό τύπο υπήρξαν πάνω απο 45 έντυπα που εκδιδόντουσαν είτε από υπολείμματα του Μεταξικού καθεστώτος, ασφαλίτες, Τροτσκιστές, αλλά και πράκτορες της Κομμαντατούρ καθαρά, που όλοι τους ΑΠΕΝΑΝΤΙ στην Εθνικοαπελευθερωτική  πάλη του Ελληνικού λαού με το ΚΚΕ υπέρ της αντίστασης, οι αριστεροί του Μέλλοντος, νύν Ευρωαριστεροί, ΑΝΤΙΤΑΣΣΑΝΕ το Ταξικό στοιχείο, το Σοσιαλισμό, αλλά,  ΑΦΟΥ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ το Εθνικό Κράτος.

Τί προείχε η πάλη για την εργατική τάξη ή η απελευθέρωση; Τί προείχε, η κατάργηση του κράτους ή η εθνική συσπείρωση απέναντι στην εισβολή του ξένου κράτους;

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Παράρτημα.

1) " Στην επαρχία δημιουργήθηκε ένα πολύ δυνατό κοινοτικό σύστημα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της οθωμανοκρατίας. Έτσι αναπτύχθηκε η τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία πέρασε, σχεδόν αυτούσια, και στο νεοελληνικό κράτος.

Επικεφαλής κάθε κοινότητος ήταν οι Δημογέροντες ή Προεστοί (στην Πελοπόννησο ονομάζονταν Κοτζαμπάσηδες). Εκείνοι ρύθμιζαν την διοίκηση της που περιελάμβανε την κατανομή της φορολογίας. Η φορολογία έως το 1691 περίπου ήταν συλλογική ανά κοινότητα και όχι ατομική, ήταν και ο βασικός λόγος για την οργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης εκείνα τα χρόνια.

Οι κοινότητες ήταν αυτές που αποφάσιζαν για τα δημόσια έργα όπως δρόμοι, γέφυρες κ.λ.π.

Για την εκδίκαση αστικών υποθέσεων συμβουλεύοντο την «Εξάβιβλο» και τον «Νομοκάνονα» ως νομικά βιβλία, ορισμένες όμως κοινότητες συνέγραφαν δικούς τους νόμους.

Ο «Δεκίλης» αναλάμβανε τις δημόσιες σχέσεις με τους Οθωμανούς (ήταν τα “αυτιά” και τα “μάτια” της κοινότητος απέναντι στην οθωμανική διοίκηση) και γενικά ότι αφορούσε τον κοινοτικό βίο. Στις κοινότητες υπήρχε υποχρεωτική εργασία τεσσάρων ημερών το έτος για τα διάφορα έργα. ενώ τα μικρά νησιά κατά την οθωμανοκρατία ήταν απαλλαγμένα από την οθωμανική διοίκηση.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1830 εισάγεται ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης από την αντιβασιλεία των Βαυαρών στις 27 Δεκεμβρίου του 1833. Οι πρώτες δημοτικές εκλογές διηξήχθησαν στον νομό Αργολιδοκορινθίας με έμμεσο τρόπο. Οι πολίτες (μόνο άνδρες και με εισοδηματικά κριτήρια) ψήφιζαν για την εκλογή δημοτικών συμβούλων και η κυβέρνηση διόριζε ίσο αριθμό δημοτικών συμβούλων. Από τους τρεις πρώτους πλειοψηφήσαντες, η κεντρική διοίκηση επέλεγε έναν, ο οποίος αναλάμβανε καθήκοντα δημάρχου. Στην Αθήνα οι πρώτες δημοτικές εκλογές έλαβαν χώρα από τις 15 έως τις 20 Μαρτίου 1835. 

Το 1912 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναμόρφωσε την τοπική αυτοδιοίκηση. Εισήγαγε τον νόμο ΔΝΖ' «Περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων», σύμφωνα με τον οποίο οι δήμοι κατακερματίσθηκαν και δημιουργήθηκαν χιλιάδες κοινότητες σε ολόκληρη την επικράτεια. Με βάση τον παραπάνω νόμο διηξήχθησαν στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη οι πρώτες εκλογές στις 25 Οκτωβρίου 1925. Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι το γεγονός ότι στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 1934 ψήφισαν για πρώτη φορά οι Γυναίκες (αρκετά χρόνια πριν την 19η Φεβρουαρίου του 1956 που τους επετράπη για πρώτη φορά η ψήφος, αυτή την φορά στις βουλευτικές εκλογές). Οι εκλογές του 1934 ήταν οι τελευταίες για ένα χρονικό διάστημα δεκαεπτά ετών, έως το 1951 δηλαδή που διηξήχθησαν εκ νέου (ο λόγος ήταν η άνοδος το 1936 στην εξουσία του Μεταξά, ο Β’ Παγκόσμιος και ο Εμφύλιος που ακολούθησε). 

Ξεκινήσαμε στα αρχαία χρόνια από τις φατρίες και τις κώμες, φθάσαμε στην αποθέωση της Πόλης-Κράτους στα κλασσικά χρόνια, για να περάσουμε στη νέα φάση με τις Πόλεις-Διοικητικά κέντρα κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους και να καταλήξουμε στην ανάδειξη των κοινοτήτων ως το κύριο μέσο πολιτικής, κυρίως, εκφράσεως των υπόδουλων Ελλήνων κατά την μακρά οθωμανική περίοδο.

 Έτσι, η τοπική αυτοδιοίκηση στην ελεύθερη Ελλάδα παρέλαβε έτοιμη την οργάνωσή της, την οποία και διατήρησε μέχρι, σχεδόν, το τέλος του 20ου αιώνα, όπου με τις νέες μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη άλλαξαν, άρδην, οι δομές της επειδή έπρεπε στα πλαίσια της κατάργησης των εθνικών κρατών, να πάψει η αναφορά στα κράτη.
-----------------------------------------------------------------------------

2) Ηδη από το 1959 από την έναρξη κιόλας των διαπραγματεύσεων για τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ δηλαδή, η ΕΔΑ τόνιζε:

«Με τη σύνδεση της Ελλάδος στην Κοινή Αγορά έγινε ένα νέο μεγάλο άλμα προς την πλήρη πολιτική και οικονομική υποδούλωση της χώρας στα ξένα μονοπώλια. Η υποανάπτυκτη Ελλάδα ρίπτεται από την κυβέρνησή της βορά στα πανίσχυρα δυτικοευρωπαϊκά τραστ και πρώτα απ΄όλα στα δυτικογερμανικά (…). Η τύχη που αναμένει τη γεωργία μας δεν είναι καλύτερη. Θα αντιμετωπίσει τον λυσσαλέο συναγωνισμό της Ιταλίας, της Γαλλίας και των αποικιών της (…). Ενα ζοφερό μέλλον ανοίγεται για τη χώρα μας (…). Αν σήμερα οι άνεργοι ξεπερνούν τις 250.000 αύριο θα διπλασιασθούν».

Η ΚΕ του ΚΚΕ με ανακοίνωσή της τόνισε τότε:

(Η) « …σύνδεσή μας με την Κοινή Αγορά, που σημαίνει ξεπούλημα της χώρας στα ευρωπαϊκά τραστ, πίσω από τα οποία κρύβονται το αμερικάνικο και δυτικογερμανικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, που παίζουν ηγετικό ρόλο στο συνασπισμό του ΝΑΤΟ. Και όμως η κυβέρνηση Καραμανλή, αψηφώντας τη θέληση της ολότητας του έθνους, υπέγραψε την ολέθρια αυτή συμφωνία (…).

Για την εργατική τάξη της χώρας μας, η σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει πιο άγρια εκμετάλλευση, μεγαλύτερη ανεργία, αύξηση της μετανάστευσης, ένταση της καταπάτησης των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών, των κοινωνικών κατακτήσεων.

Για την αγροτιά μας, η σύνδεση θα σημαίνει καινούργιες δυσκολίες (…). Το ξεκλήρισμα των φτωχών και μεσαίων αγροτών θα ενταθεί.

Για χιλιάδες βιοτεχνικές επιχειρήσεις (…) η σύνδεση με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει την αναπόφευκτη καταστροφή (…). Οι μόνοι που θα βγουν κερδισμένοι θα είναι οι ξένοι και μια φούχτα ντόπιοι μεγαλοεπιχειρηματίες, που θα συνασπιστούν με τα μονοπωλιακά μεγαθήρια της Δύσης και θα συγκεντρώσουν στα χέρια τους την παραγωγή και το εμπόριο της χώρας.

Μια τεράστια ώθηση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου σε βάρος της μικρής και μεσαίας επιχείρησης θα είναι ένα από τα αποτελέσματα της σύνδεσης αυτής. Ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες της οικονομίας στα τραστ της Δυτικής Ευρώπης, η κυβέρνηση της ολιγαρχίας ετοιμάζεται να αναγνωρίσει το παλιό χιλιοπληρωμένο δημόσιο εξωτερικό χρέος και, παίρνοντας σε αντάλλαγμα καινούργια δάνεια, που τόσο έχει ανάγκη για να σταθεί στην εξουσία, θα υποτάξει ακόμα πιο πολύ τη χώρα στους ξένους ληστές…».

Το ΠΑΣΟΚ αντιδρά με σφοδρότητα :

«Η ΕΟΚ δημιουργήθηκε από τις αναπτυγμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μα σκοπό να στερεωθεί το καπιταλιστικό σύστημα… Η ένταξη στην ΕΟΚ θα επιτείνει τη σχέση υποτέλειας. Το σύνολο της ζωής στον τόπο μας θα καθορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των δυτικοευρωπαίων.»

Ήταν η εποχή που ανερχόμενη δύναμη ήταν το αριστερό ΠΑΣΟΚ όπου κυριαρχούσαν τα συνθήματα: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων.» Στην διακήρυξη κυβερνητικής πολιτικής ή αλλιώς «συμβόλαιο με τον λαό» του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, το 1981, διαβάζουμε: Η Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα ζητήσει σύμφωνα με τις συνταγματικές διαδικασίες δημοψήφισμα…»

Όταν όμως το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση και έχοντας μπροστά του την προεδρία για ένα εξάμηνο της ΕΟΚ ο Παπανδρέου δήλωσε: «Η ανάληψη της προεδρίας από την Ελλάδα αποτελεί πρόκληση από την άποψη ότι μέσα σε ένα βραχύ χρονικό διάστημα πρέπει να κινηθούν οι διαδικασίες που θα εξασφαλίσουν στην ΕΟΚ καλύτερες προοπτικές» Και είναι πρώτος ο Ανδρέας Παπανδρέου που αναπτύσσει το εξής επιχείρημα: «Το κόστος της εξόδου από την Κοινότητα(ΕΟΚ) είναι μεγαλύτερο από το κόστος παραμονής» Τι μας θυμίζει αυτό; Αυτά που λένε σήμερα το ΚΚΕ και η Χρυσή αυγή.

Το 1985 η Βάσω Παπανδρέου -τότε ήταν αναπληρώτρια υπουργός Βιομηχανίας- και κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή με αφορμή ερώτησης που κατατέθηκε και αφορούσε την λειτουργία των επιχειρήσεων αυτών απάντησε το εξής καταπληκτικό: «Αν αρχίσουμε, κύριοι βουλευτές της ΝΔ, να σκαλίζουμε ο ένας τις αμαρτίες του άλλου, τότε θα μολυνθεί πολύ ο πολιτικός βίος αυτής της χώρας». Έτσι βολεύτηκαν όλοι. Από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό ως τον Λάτση. Από το ΠΑΣΟΚ ως την ΝΔ. Και όλα τα παραπάνω έγιναν με τις ευλογίες της ΕΟΚ.

Στέφανος Μάνος.

«Η κυβέρνηση αισθάνεται ιδιαίτερα ικανοποιημένη από το γεγονός ότι στη συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ενωση προσέρχονται – το ΚΚΕ βέβαια εξαιρείται – έτοιμοι να ψηφίσουν “ναι” στην κύρωση της σχετικής Συνθήκης. Με τη στάση τους αυτή τα πολιτικά κόμματα δεν εξυπηρετούν μόνο τα στενά ελληνικά συμφέροντα, εξυπηρετούν και την Ευρωπαϊκή Ενωση»

 Άκης Τσοχατζόπουλος

«Και εδώ θα ήθελα να καλέσω τους συναδέλφους του ΚΚΕ, οι οποίοι, λάθος κατ’ εμέ, βρεθήκανε εκτός του φυσικού ταξικού χώρου, στον οποίο έπρεπε να βρίσκονται (!). Διότι οι κοινωνικές δυνάμεις της Ελλάδος, συγκροτημένες, λένε πώς θα παλέψουμε αύριο στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να διαμορφώσουμε νέες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες»

Λεωνίδας Κύρκος

«Επειδή όμως ακούστηκε και από την παλαιοημερολογίτικη πλευρά του αριστερού κινήματος, που είναι αμετακίνητα προσδεδεμένη στο χτες, μία πρόκληση προς τις ζωντανές δυνάμεις του Κοινοβουλίου και τις ζωντανές δυνάμεις της Αριστεράς, να τροποποιήσουν τη στάση τους και να συνταχθούν “κατά”, θα ήθελα να πω ότι εγώ σαν αριστερός πολίτης θα ψηφίσω το Μάαστριχτ» .

Σημείωση:
Το «πρόγραμμα σύγκλισης» όριζε μέχρι το 1996, όλα τα κράτη:

Να περιορίσουν το ρυθμό πληθωρισμού στο 4 – 5%.
Να μειώσουν τα ελλείμματα του Δημοσίου, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στο 3%.
Να περιορίσουν το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 60%.
Να συμπιέσουν τα επιτόκια των δανείων, ώστε να μην υπερβαίνουν τις 2 ποσοστιαίες μονάδες, σε σχέση με τα χαμηλότερα επιτόκια των χωρών – μελών της ΕΟΚ.

Ωστόσο στην Συνθήκη του Μάαστριχτ θεμελιώνονται και οι τέσσερις γνωστές “ελευθερίες”:Την ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων, των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και του εργατικού δυναμικού.

Ποιές ήταν οι θέσεις των πολιτικών κομάτων για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ;

Η Ελλάδα ήταν απαραίτητη στην ΕΟΚ γιατί ήταν η μόνη καπιταλιστική χώρα στα βαλκάνια και η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ μέσα σε μια «εχθρική» κομμουνιστική περιοχή. Μια χώρα γέφυρα ενάντια στον κομμουνισμό αλλά και της Εγγύς Ανατολής.
Το Ελληνικό κεφάλαιο έπρεπε να δυναμώσει, μετά τον εμφύλιο, και να ενισχυθεί απέναντι στο φόβο του κουμμουνισμού, έχοντας διεθνή καπιταλιστικά στηρίγματα. Έπρεπε να μπει στην ΕΟΚ. Κάποιοι έπρεπε να τη βάλουν.

Τί έλεγαν τότε τα πολιτικά κόμματα για την ένταξη;

Ηδη από το 1959 από την έναρξη κιόλας των διαπραγματεύσεων για τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ δηλαδή, η ΕΔΑ τόνιζε:

«Με τη σύνδεση της Ελλάδος στην Κοινή Αγορά έγινε ένα νέο μεγάλο άλμα προς την πλήρη πολιτική και οικονομική υποδούλωση της χώρας στα ξένα μονοπώλια. Η υποανάπτυκτη Ελλάδα ρίπτεται από την κυβέρνησή της βορά στα πανίσχυρα δυτικοευρωπαϊκά τραστ και πρώτα απ΄όλα στα δυτικογερμανικά (…). Η τύχη που αναμένει τη γεωργία μας δεν είναι καλύτερη. Θα αντιμετωπίσει τον λυσσαλέο συναγωνισμό της Ιταλίας, της Γαλλίας και των αποικιών της (…). Ενα ζοφερό μέλλον ανοίγεται για τη χώρα μας (…). Αν σήμερα οι άνεργοι ξεπερνούν τις 250.000 αύριο θα διπλασιασθούν».

Η ΚΕ του ΚΚΕ με ανακοίνωσή της τόνισε τότε:
(
Η) « …σύνδεσή μας με την Κοινή Αγορά, που σημαίνει ξεπούλημα της χώρας στα ευρωπαϊκά τραστ, πίσω από τα οποία κρύβονται το αμερικάνικο και δυτικογερμανικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, που παίζουν ηγετικό ρόλο στο συνασπισμό του ΝΑΤΟ. Και όμως η κυβέρνηση Καραμανλή, αψηφώντας τη θέληση της ολότητας του έθνους, υπέγραψε την ολέθρια αυτή συμφωνία (…).

Για την εργατική τάξη της χώρας μας, η σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει πιο άγρια εκμετάλλευση, μεγαλύτερη ανεργία, αύξηση της μετανάστευσης, ένταση της καταπάτησης των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών, των κοινωνικών κατακτήσεων.

Για την αγροτιά μας, η σύνδεση θα σημαίνει καινούργιες δυσκολίες (…). Το ξεκλήρισμα των φτωχών και μεσαίων αγροτών θα ενταθεί.

Για χιλιάδες βιοτεχνικές επιχειρήσεις (…) η σύνδεση με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει την αναπόφευκτη καταστροφή (…). Οι μόνοι που θα βγουν κερδισμένοι θα είναι οι ξένοι και μια φούχτα ντόπιοι μεγαλοεπιχειρηματίες, που θα συνασπιστούν με τα μονοπωλιακά μεγαθήρια της Δύσης και θα συγκεντρώσουν στα χέρια τους την παραγωγή και το εμπόριο της χώρας.

Μια τεράστια ώθηση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου σε βάρος της μικρής και μεσαίας επιχείρησης θα είναι ένα από τα αποτελέσματα της σύνδεσης αυτής. Ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες της οικονομίας στα τραστ της Δυτικής Ευρώπης, η κυβέρνηση της ολιγαρχίας ετοιμάζεται να αναγνωρίσει το παλιό χιλιοπληρωμένο δημόσιο εξωτερικό χρέος και, παίρνοντας σε αντάλλαγμα καινούργια δάνεια, που τόσο έχει ανάγκη για να σταθεί στην εξουσία, θα υποτάξει ακόμα πιο πολύ τη χώρα στους ξένους ληστές…».

Το ΠΑΣΟΚ αντιδρά με σφοδρότητα :

«Η ΕΟΚ δημιουργήθηκε από τις αναπτυγμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μα σκοπό να στερεωθεί το καπιταλιστικό σύστημα… Η ένταξη στην ΕΟΚ θα επιτείνει τη σχέση υποτέλειας. Το σύνολο της ζωής στον τόπο μας θα καθορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των δυτικοευρωπαίων.»

Ήταν η εποχή που ανερχόμενη δύναμη ήταν το αριστερό ΠΑΣΟΚ όπου κυριαρχούσαν τα συνθήματα: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων.» Στην διακήρυξη κυβερνητικής πολιτικής ή αλλιώς «συμβόλαιο με τον λαό» του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, το 1981, διαβάζουμε: Η Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα ζητήσει σύμφωνα με τις συνταγματικές διαδικασίες δημοψήφισμα…»

Όταν όμως το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση και έχοντας μπροστά του την προεδρία για ένα εξάμηνο της ΕΟΚ ο Παπανδρέου δήλωσε: «Η ανάληψη της προεδρίας από την Ελλάδα αποτελεί πρόκληση από την άποψη ότι μέσα σε ένα βραχύ χρονικό διάστημα πρέπει να κινηθούν οι διαδικασίες που θα εξασφαλίσουν στην ΕΟΚ καλύτερες προοπτικές» Και είναι πρώτος ο Ανδρέας Παπανδρέου που αναπτύσσει το εξής επιχείρημα: «Το κόστος της εξόδου από την Κοινότητα(ΕΟΚ) είναι μεγαλύτερο από το κόστος παραμονής» Τι μας θυμίζει αυτό; Αυτά που λένε σήμερα το ΚΚΕ και η Χρυσή αυγή.

Το 1985 η Βάσω Παπανδρέου -τότε ήταν αναπληρώτρια υπουργός Βιομηχανίας- και κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή με αφορμή ερώτησης που κατατέθηκε και αφορούσε την λειτουργία των επιχειρήσεων αυτών απάντησε το εξής καταπληκτικό: «Αν αρχίσουμε, κύριοι βουλευτές της ΝΔ, να σκαλίζουμε ο ένας τις αμαρτίες του άλλου, τότε θα μολυνθεί πολύ ο πολιτικός βίος αυτής της χώρας». Έτσι βολεύτηκαν όλοι. Από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό ως τον Λάτση. Από το ΠΑΣΟΚ ως την ΝΔ. Και όλα τα παραπάνω έγιναν με τις ευλογίες της ΕΟΚ.


Στέφανος Μάνος.
«Η κυβέρνηση αισθάνεται ιδιαίτερα ικανοποιημένη από το γεγονός ότι στη συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ενωση προσέρχονται – το ΚΚΕ βέβαια εξαιρείται – έτοιμοι να ψηφίσουν “ναι” στην κύρωση της σχετικής Συνθήκης. Με τη στάση τους αυτή τα πολιτικά κόμματα δεν εξυπηρετούν μόνο τα στενά ελληνικά συμφέροντα, εξυπηρετούν και την Ευρωπαϊκή Ενωση»



 Άκης Τσοχατζόπουλος

«Και εδώ θα ήθελα να καλέσω τους συναδέλφους του ΚΚΕ, οι οποίοι, λάθος κατ’ εμέ, βρεθήκανε εκτός του φυσικού ταξικού χώρου, στον οποίο έπρεπε να βρίσκονται (!). Διότι οι κοινωνικές δυνάμεις της Ελλάδος, συγκροτημένες, λένε πώς θα παλέψουμε αύριο στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να διαμορφώσουμε νέες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες»

Λεωνίδας Κύρκος

«Επειδή όμως ακούστηκε και από την παλαιοημερολογίτικη πλευρά του αριστερού κινήματος, που είναι αμετακίνητα προσδεδεμένη στο χτες, μία πρόκληση προς τις ζωντανές δυνάμεις του Κοινοβουλίου και τις ζωντανές δυνάμεις της Αριστεράς, να τροποποιήσουν τη στάση τους και να συνταχθούν “κατά”, θα ήθελα να πω ότι εγώ σαν αριστερός πολίτης θα ψηφίσω το Μάαστριχτ» .

Το «πρόγραμμα σύγκλισης» όριζε μέχρι το 1996, όλα τα κράτη:

Να περιορίσουν το ρυθμό πληθωρισμού στο 4 – 5%.
Να μειώσουν τα ελλείμματα του Δημοσίου, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στο 3%.
Να περιορίσουν το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 60%.
Να συμπιέσουν τα επιτόκια των δανείων, ώστε να μην υπερβαίνουν τις 2 ποσοστιαίες μονάδες, σε σχέση με τα χαμηλότερα επιτόκια των χωρών – μελών της ΕΟΚ.

Ωστόσο στην Συνθήκη του Μάαστριχτ θεμελιώνονται και οι τέσσερις γνωστές “ελευθερίες”:Την ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων, των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και του εργατικού δυναμικού.

Ο μύθος της Ευρώπης των λαών

Τον Μάρτιο του ’46 ο Τσόρτσιλ δήλωνε ότι «τα έθνη εκείνα που ομιλούν την αγγλική θα είναι και οι κυρίαρχοι πάνω σε άλλα έθνη του κόσμου», ενώ ο Πρέσκοτ Μπους (ο παππούς) τραπεζίτης που χρηματοδοτούσε τον Χίτλερ,- σημαίνων στέλεχος της Γουόλ Στριτ και διπλωμάτης, δήλωνε πως οι ΗΠΑ «πρέπει να σώσουν την Ευρωπαϊκές χώρες από την πείνα διαφορετικά θα γίνουν κομμουνιστικές.»

Οι ΗΠΑ προπαγάνδιζαν την προοπτική «της αμέσου ή εμμέσου επιθέσεως» απο την ΕΣΣΔ και οι πολεμικές δαπάνες το 1948 των ΗΠΑ ήταν 12 φορές πιο υψηλές από εκείνες του 1938-39! . Ταυτόχρονα «έδειξαν έτοιμες να αναλάβουν οικονομικές και στρατιωτικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να υποστηρίξουν οποιοδήποτε καθεστώς βρισκόταν υπό ”κομμουνιστική απειλή’» και ταυτόχρονα δημιουργούσαν ένα δίκτυο παγκόσμια ελεγχόμενο από αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα. στην Δύση οι κομμουνιστές εξαφανιστήκαν από τις κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχαν (Ιταλία , Ελλάδα, Γαλλία) και μάλιστα έγιναν σε μόνιμη βάση απόβλητα της πολιτικής και της κοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα και σε αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκαν οι διαδικασίες για την δημιουργία της ΕΟΚ από το 1948 κιόλας.

Για την εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ το 1948 δημιουργήθηκαν δυο κεντρικά όργανα αποφάσεων: Το Economic Cooperation Administration, με έδρα την Ουάσιγκτον, Συντονιστής και υπεύθυνος αυτών των γραφείων ήταν ο τραπεζίτης της Union Banking Corporation συνέταιρος με τον φασίστα βιομήχανο Thyssen, και η Organisation of European Economic Cooperation με έδρα το Παρίσι, και στις 4 Απριλίου 1949 η στρατιωτική οργάνωση ΝΑΤΟ.

Τέλος χάρη στις ΗΠΑ κάνει την εμφάνιση της ένα νέο κράτος. Ήταν η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γερμανίας. Το νέο αυτό κράτος είχε ανάγκη όμως και από διεθνές κύρος. Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία ήταν ο υπαίτιος του πολέμου και ο δημιουργός μια βάρβαρης ιδεολογίας που είχε αιματοκυλήσει τον κόσμο. Το Σεπτέμβρη 1949 σχηματίστηκε «γερμανική» κυβέρνηση στις ζώνες κατοχής των ΗΠΑ, Βρετανίας Γαλλίας υπό τον αφοσιωμένο Ρωμαιοκαθολικό και αντικομουνιστή, Κόνραντ Αντενάουερ, τον δημιουργό των νόμων του Χίτλερ «περί της προστασίας του γερμανικού αίματος», Hans Globke.

Οικονομικός σύμβουλος του Αντενάουερ ήταν ο ναζιστής Herman Josef Abs που κατείχε το ίδιο πόστο και επί Χίτλερ. Ήταν επίσης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Deutsche Bank (1940-1945), υπεύθυνος για την «Αριανοποίηση» των εβραϊκής ιδιοκτησίας εταιριών. Ο Abs, διετέλεσε μέλος στο συμβούλιο της IG Farben, της Daimler-Benz, της Siemens και διορισμένος από τους Αμερικανούς επικεφαλής της διαχείρισης των κονδυλίων του Σχεδίου Marshall για την Γερμανία στην τράπεζα KfW. Από το 1968 έως το 1970 ήταν Πρόεδρος της Krupp AG. Στρατιωτικός σύμβουλος λίγο μετά το 1950 διορίστηκε ο Erich von Manstein, ο στρατάρχης των φασιστών. Ο Kai-Uwe von Hassel που υπηρέτησε στην φασιστική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών κάτω από το ναύαρχο Wilhelm Canaris, διορίστηκε Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Αντενάουερ. Ο Hans-Christoph Seebohm υπεύθυνος του προγράμματος των φασιστών στην Τσεχοσλοβακία για την «απέλαση» εξολόθρευσης δηλαδή των «μη-Αρίων», διορίστηκε στο αξίωμα του Υπουργού για την Ανασυγκρότηση της Ομόσπονδης Γερμανίας.

Επικεφαλής δε του κλιμακίου των μυστικών υπηρεσιών των Αμερικανών στην ηττημένη Γερμανία ήταν ο στρατηγός του Γ΄ Ράιχ, Ράινχαρτ Γκέλεν σε συνεργασία με τον στρατηγό Ουόλτερ Μπιντέλ Σμιθ. Ο Σμιθ έγινε διευθυντής της C.I.A. (1950-1953) και η «Οργάνωση Γκέλεν» που επίσημα ονομαζόταν «Οργάνωση της Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Νότιας Γερμανίας», μετεξελίχθηκε και αποτέλεσε την μυστική υπηρεσία BND (Bundesnachrichtendienst) της Δυτικής Γερμανίας το 1955 με διευθυντή τον φασίστα Γκέλεν.

Στην ουσία όμως την Δυτική Γερμανία την διοικούσε όχι ο Αντενάουερ αλλά ένα επιτελείο από εκπροσώπους αμερικανικών επιχειρήσεων του στρατιωτικο –επιχειρησιακού συμπλέγματος.

 Χαρακτηριστικά: Ο Αμερικανός ταξίαρχος και τραπεζίτης William Henry Draper Jr αντιπρόεδρος της αμερικανικής τράπεζας Dillon Read, διορίστηκε επικεφαλής του Οικονομικού τμήματος της βιομηχανικής ασυγκρότητης της Γερμανίας. Η Dillon Read είχε στην κατοχή της γερμανικά βιομηχανικά ομόλογα ήδη από την φασιστική περίοδο αξίας εκατομμύριων δολαρίων. Ο R.J. Wysor πρόεδρος της Republic Steel Corporation είναι ο υπεύθυνος των μεταλλουργικών θεμάτων της Γερμανικής βιομηχανίας. Ο Edward S. Zdunke πρόεδρος της General Motors στην Αμβέρσα υπεύθυνος της μηχανικής βιομηχανίας της Γερμανίας. Ο πρώην διευθυντής στα χυτήρια και τα ορυχεία της φασιστικής Γερμανίας που εκμεταλλευόταν η αμερικανική εταιρεία Anaconda Copper, Philip Gaethke υπεύθυνος των εξορύξεων της Γερμανίας. Ο Philip P. Clover υπεύθυνος για την πετρελαϊκή πολιτική της Γερμανίας. Επί φασιστικού καθεστώτος ήταν ο εκπρόσωπος της Socony Vacuum Oil Company στη Γερμανία. Η Socony Oil ήταν μια εταιρεία της Standard Oil του Rockefeller. Ο Peter Hoglund υπεύθυνος για να λύνει τυχών προβλήματα που θα ανέκυπταν στο σύνολο της Γερμανικής βιομηχανικής παραγωγής. Στο καθεστώς του φασίστα Χίτλερ ήταν ο εμπειρογνώμονας στην γερμανική γραμμή παραγωγή της General Motors. Κεφαλή όλων αυτών ήταν ο συνταγματάρχης Graeme Howard, αντιπρόεδρος της μητρικής General Motors, και επί Χίτλερ ο κορυφαίος εκπρόσωπος της General Motors στη Γερμανία.

Έτσι αποφασίστηκε ότι για τα δεινά της Ευρώπης έφταιγαν μερικές χιλιάδες ναζί του τρελού Χίτλερ και οι κομμουνιστές, ενώ οι ίδιοι χρηματιστηριακοί και επιχειρηματικοί όμιλοι ήταν προπολεμικά και μεταπολεμικά η βάση της βιομηχανίας των φασιστών και της «δημοκρατίας» αντίστοιχα.

Το σχέδιο Σουμάν

Στις 9 Μαΐου 1950 ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν, προτείνει να τεθούν κάτω από κοινό έλεγχο και διοίκηση οι βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα της Γερμανίας και της Γαλλίας. Στην πρόταση Σουμάν δίνουν θετική απάντηση, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και τα κράτη Βέλγιο, Ολλανδία Λουξεμβούργο και η Ιταλία. Η Βρετανία αρνείται . Έτσι, γεννιέται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα. Ο πρόδρομος της ΕΟΚ η ΕΚΑΧ. Την ίδια μέρα ο Ρομπέρ Σουμάν δίνει στην δημοσιότητα την διακήρυξη του για τη «Γαλλογερμανική συμφιλίωση και την Ευρωπαϊκή Ενωση». Προσφέροντας κύρος στην Γερμάνια. Η διακήρυξη αναφέρει: «Η Ευρώπη πρέπει να οργανωθεί σε ομοσπονδιακή βάση. Μια γαλλογερμανική ένωση είναι ουσιώδης (…), η καθιέρωση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να αποτελέσει την πρώτη φάση (…). Η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό την αιγίδα μιας νέας Υψηλής Αρχής, που θα είναι ανοιχτή στη συμμετοχή των άλλων χωρών της Ευρώπης».

Την ίδια στιγμή που η ΕΟΚ στη δεκαετία του 1950 έπαιρνε σάρκα και οστά, η Μεγάλη Βρετανία επιδίωξε να οργανώσει μια ζώνη ελεύθερων συναλλαγών που θα περιλαμβάνει τις 16 χώρες-μέλη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας.

Οξύτατες διαμάχες ξεσπούν ανάμεσα στον δυτικό «ελεύθερο» κόσμο και ο συνδετικός κρίκος του αντικομουνισμού που τον ένωνε ραγίζει.

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;
Η ΕΕ έχει πράγματι βοηθήσει το κεφάλαιο να επεκταθεί και να αναπτυχθεί σε όλα τα κράτη – μέλη και τις υποψήφιες για ένταξη χώρες. Βοήθησε στην αύξηση των κερδών. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα το ελληνικό κεφάλαιο βρήκε ευνοϊκές συνθήκες για να εξαπλώσει τις δραστηριότητές του στα Βαλκάνια και την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο συνολικά αύξησε τη διαπραγματευτική του δύναμη μέσα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και απέκτησε ευκολότερη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές. Εντούτοις δεν έχει εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη, έχοντας τη μία κρίση να ακολουθεί την άλλη, κάτι που φυσικά δεν αποτελεί έκπληξη, αφού ο καπιταλισμός βρίσκεται σε βαθιά, γενική κρίση.

Τι αποκόμισαν οι εργαζόμενοι από την ΕΕ; Περισσότερη ανεργία, αποτέλεσμα της αναδιάρθρωσης των επιχειρήσεων που οδηγεί σε απολύσεις. Αποκόμισαν, επίσης, τη μερική απασχόληση και την ελαστικότητα της εργασίας στη θέση του οκτάωρου και του πενθήμερου. Απώλεσαν κοινωνικά δικαιώματα , συνταξιοδότησης, υγειονομική περίθαλψη και πολλά άλλα. Με λίγα λόγια, ό,τι κέρδισε η εργατική τάξη μέσα από σκληρή πάλη κατά τα τελευταία 150 χρόνια δέχεται επίθεση. Ταυτόχρονα οι μικροί αγρότες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη γη, εξαιτίας της αγροτικής πολιτικής της ΕΕ, ενώ μικρές επιχειρήσεις εξαφανίζονται, όντας ανίκανες να αντέξουν τον ανταγωνισμό των πολυεθνικών και την πίεση από την «ελεύθερη διακίνηση των αγαθών», πράγματα που μονάχα το πρόβλημα της ανεργίας αυξάνουν.

Ερώτηση: τι σόι περίπτωση είναι αυτή η «ελεύθερη οικονομία της αγοράς» όταν παγκόσμια κυριαρχούν μερικές δεκάδες τεράστιες επιχειρήσεις ακυρώνοντας έτσι κάθε φράση αυτού του ιδεολογήματος;

Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, όλος ο λαός υποφέρει από τις συνέπειες της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων, καθώς και την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, της υγείας, του πολιτισμού, ολόκληρου του κοινωνικού τομέα.

Εν κατακλείδι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση, είναι το προϊόν μιας λειτουργικής διαδικασίας, η οποία εκφράστηκε με ένα πολιτικό σύστημα που αφήνει ελάχιστο χώρο στη δημοκρατική συζήτηση. Η πεποίθηση ότι δρα για το καλό των λαών δεν συνοδεύεται από τη σύνδεσή τους στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων .Όλα συμβαίνουν λες και οι πολίτες βλέπουν να περνά το τεθωρακισμένο τρένο των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών ελίτ χωρίς να προσκληθούν να ανέβουν και αυτοί, και χωρίς καν να έχουν την επιθυμία να το κάνουν.

http://redflecteur.wordpress.com/2014/05/23/%CE%BF-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BB%CE%B1%CF%8E%CE%BD/

Κασιμάτης, ανθρώπινα δικαιώματα, ευρωπαικό δίκαιο ευθύνη των κυβερνήσεών μας

Ο Ντάισεμπλουμ δήλωσε ότι αφού η Ελλάδα είναι σε χρέος και είναι σε μνημόνιο δεν ισχύει κανένα απο τα ανθρώπινα δικαιώματα

Γιώργος Κασιμάτης :
Ό,τι έχει συμβεί στην Ελλάδα είναι άκυρο. Ας πάει ο ο Ντάισεμπλουμ να ρωτήσει το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής ένωσης και το Δικαστήριο του Στρασβούργου.

Αλλά αφού δεν πρόκειται να το κάνει αυτός έπρεπε να μας επιτρέψουν οι δανειστές να τον ρωτήσουμε εμείς, αλλά δεν μας επιτρέπουν να θέσουμε τέτοιο θέμα. Αποδεδειγμένα. Ούτε στις διαπραγματεύσεις που κάναμε μας αφήσανε .

Γιατί δεν μας επιτρέπουν, δηλαδή εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα από μόνοι μας να πάμε και να πούμε αν είναι νόμιμα όλα αυτά;

 Δε μας επιτρέπουν γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι η απάντηση των επίσημων οργάνων που αφορούν στην εφαρμογή του συντάγματος,  των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την εφαρμογή του Διεθνούς δικαίου και του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ξέρουν πολύ καλά ότι όλα αυτά είναι παράνομα, άλλωστε το έχει πεί  μόνο του το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο με ειδικό ψήφισμα το οποίο έβγαλε τον Ιανουάριο του 2015 νομίζω. Γι αυτό δεν επιτρέπουν την ερώτηση.  Γι αυτό ακριβώς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν επιτρέπει ούτε στο διοικητικό του συμβούλιο να θέτει θέμα νομιμότητας όταν συζητάνε για δανεισμό.

Οι διατάξεις του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, της Διεθνούς σύμβασης όλων των κρατών-μελών του κόσμου που αφορά τις διεθνείς συμβάσεις λέει ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε διεθνής σύμβαση η οποία παραβιάζει την Εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα του ανθρώπου. Αυτό το λέει και ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ, το λένε και οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής  Ένωσης,  το λέει και η συνθήκη του συμβουλίου της Ευρώπης για αυτό το λόγο είχε ρίξει τότε και τη χούντα και είχε πει ότι είχε πει ότι πρέπει να φύγει από το συμβούλιο της Ευρώπης και όλα αυτά. Γι αυτό δεν το επιτρέπουν. Γιατί  επίσημα τα δικαστήρια δεν μπορούν να μην το πουν και τότε θα ξεσηκωθούν όλοι οι λαοί της Ευρώπης. Και έτσι μας υποδούλωσαν χωρίς να γνωρίζει κανείς τις λεπτομέρειες αυτές.

Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε, δηλαδή εμείς δεν μπορούμε από μόνοι μας να πάμε να κινηθούμε;

 Οι δικές μας κυβερνήσεις είναι απολύτως υπόλογες γι αυτό το θέμα, διότι δέχτηκαν να υπογράψουν , και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά δέχτηκαν τώρα από το 2010 μέχρι σήμερα να εφαρμόζουν αυτούς τους όρους και να δέχονται επεμβάσεις συνεχώς μέσα στην κυριαρχία μας. Για να σας φέρω ένα παράδειγμα από το πρώτο μνημόνιο μέχρι και το τελευταίο ορίζονται μέσα όλα τα μέτρα τα οποία παίρνονται: Ότι πρέπει να περικόψουν τις συντάξεις, να αυξηθεί η φορολογία, να περικοπούν οι μισθοί, να περικοπούν δαπάνες παιδείας, υγείας , οι δαπάνες άμυνας, όλα αυτά είναι θέμα της κυριαρχίας της Ελλάδας ενός ανεξάρτητου κράτους είναι αντίθετα και με τις συνθήκες Ευρωπαϊκής Ένωσης και με το συμβούλιο της Ευρώπης αλλά και με το διεθνές δίκαιο. Για αυτό δεν θέλουνε να τεθεί αυτό το θέμα, γιατί δεν μπορούν να απαντήσουν διαφορετικά τα δικαστικά όργανα αλλά και οι Νομικές υπηρεσίες του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Γιατί αν μπορούσαν να τους πιάσουνε, (σσ να τους πιάσουν να τους πουν απαντήστε εδώ) θα γινόταν ξεσηκωμός σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή δέχονται οι μεγάλες δυνάμεις να γίνεται αυτό γιατί εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Επεμβαίνουν στα εθνικά μας ζητήματα και οι κυβερνήσεις μας με το φόβο μη μας κόψουν το δάνειο (εδώ πρόκειται για τρομοκρατία , μην μας κόψουν τον ομφάλιο λώρο της ζωής μας δήθεν και θα χάσομε τα πάντα) και αυτό γίνεται από τα ΜΜΕ και είναι υπόλογες όλες οι κυβερνήσεις γι αυτό το πράγμα.

Το τελευταίο μνημόνιο προσπαθήσανε να νομιμοποιήσουν αυτές τις περικοπές κάνοντας αυτό το δημοψήφισμα το οποίο έγινε.  Όμως στο δημοψήφισμα παρόλα αυτά και παρά την τρομοκρατία και τις απειλές που ακούγαμε ότι μπορούν να χάσουν και οι Έλληνες τα λεφτά στις τράπεζες μπορεί να πτωχεύσει η Ελλάδα , μα είναι πτωχευμένη η Ελλάδα. Λοιπόν παρ όλη αυτή την  τρομοκρατία ο ελληνικός λαός είπε Όχι. Όχι σε αυτές τις περικοπές και επομένως Όχι στην εξάρτηση.

Αυτό το Οχι είναι πολιτικά υποχρεωτικό για τις κυβερνήσεις και ενισχύει ακριβώς την παραβίασή τους και την ευθύνη τους την πολιτική και τη νομική ευθύνη διότι οι κυβερνήσεις μας και οι δανειστές μας έχουν νομική ευθύνη, δηλαδή θα πληρώσουν και αποζημίωση και ποινική ενδεχομένως .  Όλες αυτές οι ευθύνες για να μπορέσουν να στηρίξουν τα πρέπει να ανατρέξουμε σε συμβάσεις, σε αυτά που υπέγραψαν.  Το δημοψήφισμα απλώς ενισχύει το δόλο τους. Ενώ δηλαδή ήρθε ο ελληνικός λαός και τους είπε Οχι, μήν  προχωράτε παραπέρα τους είπε όχι , αυτοί εξακολούθησαν και έβγαλαν μνημόνιο χειρότερο και από το προηγούμενο με καινούργιες κοινωνικές περικοπές. Επομένως αυτό είναι μια παράκαμψη της θέλησης του λαού κατάφωρη. Αυτό μόνο του δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλλά μόνο μαζί με τις συμβάσεις που έγιναν και θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις μας εάν είχαν τη θέληση να απελευθερώσουν την Ελλάδα από αυτό το πράγμα. Είναι απλό όπως είπατε προηγουμένως να έθετε η κυβέρνηση μας το απλό ερώτημα σε κάθε διαπραγμάτευση : Κύριοι εμείς δε θέλουμε να φάμε χρήματα άλλων Δεν το λένε. Διότι στο αυτί τους έχουν πει ότι αυτό δεν θα το δεχτούμε και θα τους διώξουν αυτή λοιπόν φαίνεται ότι ενδιαφέρονται μόνο για την εξουσία τους και δεν ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Μία κυβέρνηση  η οποία ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού θυσιάζεται , ακόμα και αν αρνούνται οι ισχυρότεροι δανειστές του και σου λέει εγώ δέν μπορώ να παραδώσω τα συμφέροντα του ελληνικού λαού να τονε δέσουν χειροπόδαρα όπως μας έχουν δέσει, θα πρέπει αποφανθούν τουλάχιστον οι νομικές υπηρεσίες του οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του δικαστήριου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Προβλέπεται μέσα στο πρώτο μνημόνιο το οποίο είναι εν ισχύ τέτοιο ακόμη ότι σε περίπτωση που τεθεί θέμα θα πρέπει να γίνει ερώτημα θα πρέπει να προσφύγει η Ελλάδα στο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κύριε Κασιμάτη το αναφέρει χαρακτηριστικά ότι αρμόδιο είναι το αγγλικό δίκαιο και τα δικαστήρια  του δουκάτου του Λουξεμβούργου δεν λέει για την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Οχι είναι άλλο αυτό , έχει ένα ειδικό όρο που λέει ότι εφόσον τεθεί απο οποιαδήποτε χώρα θέμα είτε απο τους δανειστές  τεθεί θέμα συνταγματικής τάξεως ή κυριαρχίας θα πρέπει να γίνει προσφυγή στο συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλο τα άλλα ζητήματα του δανείου. Και το Αγγλικό δίκαιο άλλωστε ήταν αντίθετο με τις συνθήκες της ΕΕ για αυτό για αυτό και τώρα το πήρανε πίσω με την τελευταία τροποποίηση με την κατάργηση του EFSF.
που μέχρι τότε ίσχυε σε μας και τοχε κάνει η κυβέρνηση Μέρκελ τότε ακριβώς με βάση τους όρους που υπέβαλαν στην Ελλάδα.  Μετά η Ευρώπη δεν κύρωσαν αυτή τη σύμβαση, αυτά δεν τα ξέρει ο Ελληνικός λαός και για αυτό αναγκάστηκαν να κάνουν τη νέα σύμβαση που είπαν ότι για τα δάνεια από δω και πέρα, εμάς μας άφησαν απ έξω διότι δεν υπήρξε καμία κυβέρνηση θα το ζητήσει, κι έτσι είπαν ότι από δω και πέρα στα δάνεια που δίνουν σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα εφαρμόζεται το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και όχι πια το Αγγλικό Δίκαιο.

Ναι αλλά έχουν εφαρμόσει έχουν και το μηχανισμό τον ΕΣΜ δηλαδή τον Ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας οποίος λειτουργεί υπερεθνικά , δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να τον πάει στα δικαστήρια, δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις αποφάσεις του και αυτός ο μηχανισμός λέει ότι από τη στιγμή που δανείζεσαι από μένα μέσα στην ιδρυτική του διακήρυξη, πλέον βρίσκεσαι υπό αυστηρή εποπτεία μέχρι που να ξεπληρώσεις το 75% του χρέους και εφόσον κρίνει ότι μπορείς να συνεχίσεις.

 Αυτή η εποπτεία δέν εννοεί οτι πρέπει να παραβιάσεις τις αρχές του δικαίου και των συνθηκών και είναι η εποπτεία που ασκείται και στις άλλες χώρες ευρωπαϊκής ένωσης. Λέει παραδείγματος  χάρη ότι πρέπει να έχετε ξέρω γω τόσο ποσοστό δημοσιονομικό έλλειμα ή  τόσο ποσοστό δανείσμού αυτό μπορεί να το ζητήσει και να το εφαρμόσει και να το εποπτεύσει,  δεν το επιτρέπει όμως το διεθνές δίκαιο και οι συνθήκες να σου ορίσει με τι μέτρα θα το μειώσεις αυτό. Δηλαδή δεν μπορεί να παρέμβει στη νομοθετική εξουσία κάθε χώρας και για αυτό δεν το κάνει. Σις άλλες χώρες δεν έχει μειώστε  παραδείγματος χάρη τους μισθούς και συντάξεις η κυβέρνηση είναι ελεύθερη να βρει το μέσο με το οποίο θα πειθαρχήσει.

Ναί αλλά έχει βάλει ένα δημοσιονομικό συμβούλιο το οποίο αυτό στην ουσία δίνει εντολές στους υπουργούς να νομοθετούν όλες τις οδηγίες.

Στα άλλα κράτη δεν γίνεται αυτό.

Οχι στα άλλα Κράτη στο Ελληνικό Κράτος. Είναι μου φαίνεται η οδηγία  472.

Αυτό είναι το παράνομο σε εμάς. Σε εμάς ο μηχανισμός ολόκληρος του δανεισμού της Ελλάδας και η Τρόικα η ίδια, η εποπτεία που έρχεται εδώ είναι παράνομη!  Δεν γίνεται αυτή η εποπτεία και η επιβολή στους υπουργούς στις άλλες χώρες που είναι δανεισμένες ας πούμε στην Πορτογαλία στην Κύπρο. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα, μόνο σε Ελλάδα γίνεται γιατί το έχουν δεχτεί οι κυβερνήσεις μας.

Ναί γιατί έχουμε εποπτικούς μηχανισμούς οι οποίοι είναι εκτός υπουργείων εκτός ελέγχου και οι οποίοι επιβάλλουν τη θέλησή τους. Να πάρουμε και για παράδειγμα και την αρχή Δημοσίων Εσόδων ...

Ναι, μα είναι παράνομο αυτό που μας κάνουνε! Είναι σαν αν μου λέτε, ναί διότι μας βομβαρδίζουν, μα δεν επιτρέπεται να μας βομβαρδίζουν! Επομένως είναι άκυρες οι συμφωνίες.

Άρα λοιπόν για να αρχίσουμε να καταλήγουμε και κάπου η κυβέρνηση οφείλει να τα καταγγείλει αυτά ως παράνομα και να τα αρνηθεί.

Αυτό το λέμε από το 2010 !  Λέμε ότι η κυβέρνηση μόνο έχει τη δυνατότητα τη δικονομική αυτή τη στιγμή να ζητήσει την νομιμότητα. Να τροποποιήσουν οι συνθήκες του δανεισμού και να γίνουν νόμιμες. Αυτό μπορεί να το ζητήσει χωρίς να μπορούν οι δανειστές να κάνουν κάτι, το λέει ρητώς αυτό η διεθνής σύμβαση για τις διεθνείς συνθήκες. Δεν μπορεί να κάνει αντίποινα ο δανειστής και να σου λέει σου κόβω τα λεφτά επειδή εσύ ζητάς νομιμότητα! Γι αυτό λέω ακριβώς ότι είμαστε υπόδουλοι. Μόνο υπόδουλοι με κατακτητικό πόλεμο όπως είμαστε στην κατοχή. Μόνο εκεί γίνονται αυτά , και χωρίς υπογραφές μάλιστα, ενώ εδώ το έχουν  επιτύχει με τη συναίνεση των κυβερνήσεών μας! Αυτό είναι η μεγάλη ευθύνη που έχουν σήμερα οι κυβερνήσεις μας.

Να δούμε τί τι ευθύνες έχει αυτή η κυβέρνηση , όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 που έχουν ψηφίσει μνημόνιο.  Κάποιοι λένε ότι τίποτα δεν μπορεί να  παραγραφεί διότι όταν παραχώρησε κυριαρχία εμπίπτει στην περίπτωση της εσχάτης προδοσίας που είναι αδίκημα το οποίο δεν παραγράφεται. Για κανέναν λόγο μέχρι την αποκατάσταση της δημοκρατίας που θα γίνει εκδίκαση υπόθεσης δεν παραγράφεται τίποτα.


Πράγματι απο την στιγμή που δεν λειτουργούν οι διαδικασίες, βλέπουμε σήμερα μια αρνητική στάση και στη Βουλή των Ελλήνων που από κει προχωρεί το ζήτημα, και των εισαγγελικών αρχών δηλαδή των δικαστικών αρχών να λύσουν αυτό το θεμελιώδες ζήτημα δεν μένει πλέον τίποτα άλλο παρά αυτό το οποίο ορίζει το άρθρο 120 του συντάγματος δηλαδή την αντίσταση του ελληνικού λαού και ότι αυτό δεν ετέθη έτσι. Υπάρχουν περιπτώσεις όπως και στις δικτατορίες που δεν λειτουργούν τα όργανα του Κράτους σύμφωνα με το σύνταγμα.

Πριν φτάσουμε στην αντίδραση των πολιτών και το τι μπορεί να κάνει ο πολίτης να δούμε λίγο τις ευθύνες πρωτίστως των κομμάτων της Βουλής δηλαδή τα άλλα κόμματα τα οποία υπάρχουν στη Βουλή ακόμα κι αν δεν ψηφίζουν μνημόνια έχουν συνυπευθυνότητα;  Είναι υπεύθυνα για αυτή την κατάσταση ;

Τα πρόσωπα τα οποία απλώς δεν συμμετέχουν είναι θέματα  ποινικού δικαίου και αυτό είναι θέμα ποινικολόγου.  Όπου διαπιστωθεί σύμφωνα με τους κανόνες του Ποινικού δικαίου συνέργεια όπως λέμε, ή ηθική αυτουργία, εκεί θα υπάρξει...

Μα ήδη τα κόμματα της Βουλής νομιμοποιούν τις κυβερνήσεις.  Δηλαδή ακόμα και αυτά που δεν ψηφίζουν μνημόνια από τη στιγμή που μένουν στη Βουλή παίζουν στο ίδιο θεατρικό έργο στην ίδια παράσταση δεν έχουν ευθύνη; Αντί δηλαδή να παραιτηθούν και να σηκωθούν να φύγουν και να πουν ότι δεν την αναγνωρίζουν αυτή την κυβέρνηση παίζοντας αυτό το θέατρο δεν έχουν κάποια ευθύνη;

Μήν μπαίνομε σε νομικά θέματα, αυτό είναι το λάθος σήμερα των Ελλήνων. Τα νομικά θέματα είναι άλλα απο αυτά της προσωπικής ευθύνης. Υπάρχουν ζητήματα στο διεθνές δίκαιο που δεν μπορείς να καταδικάσεις ανθρώπους εάν δεν συντρέχουν ορισμένοι όροι. Αυτά είναι λεπτά νομικά θέματα και γι αυτό ακριβώς υπάρχουν τα δικαστήρια και δικηγόροι και νομικοί σύμβουλοι. Το  ίδιο κάνουν λάθος αυτό και με το σύνταγμα λέει να αναθεωρήσουμε το σύνταγμα και να πούμε αυτό.  Είναι μεγάλο λάθος αυτό διότι δεν μπορείς να πεις ότι θέλεις. Θα πρέπει να ακολουθηθούν ορισμένοι κανόνες και διαδικασίες. Εάν όλα αυτά δεν εφαρμόζονται ,τότε έρχεται η αρμοδιότητα του λαού. Το να πούμε εμείς ότι αν πάω στον Εισαγγελέα και πώ ότι πρέπει να τους διώξει όλους, θα σου πει ο Εισαγγελέας οτι εγώ σύμφωνα με τον Ποινικό κώδικα μπορώ να βρω ποιοι είναι οι αυτουργοί , οι συνεργοί και ποιοί οι ηθικοί αυτουργοί.  Και δεν μπορώ να πω ότι όλοι επειδή σύμπράτουν επειδή συμμετέχουν ότι έχουν ευθύνη.  Θυμόσαστε και με την ευθύνη επί δικτατορίας , δεν ήτανε όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ήτανε μέσα υπεύθυνοι  που συμμετέχουν σε αυτές τις πράξεις, δεν είναι όλοι συμμέτοχοι αυτοί.  Ούτε μπορείς όλους τους βουλευτές, επειδή ψηφίζει μία κυβέρνηση ότι θα συμμέτοχος σε ένα έγκλημα. Επομένως αυτό το θέμα πως θα διαλεχθούν, δεν χρειάζεται συζήτηση εδώ με μή νομικό αυτό μπορώ να το συζητήσω μόνο με νομικό, μην τρέχει φαντασία μας πέρα από τα όρια του δικαίου, εμείς ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή οι πρωταίτιοι είναι υπεύθυνοι, όπως ήταν και οι πρωταίτιοι της Χούντας. Ποιοί άλλοι είναι, αυτό θα το βρει ο δικαστής,  αλλά τα δικαστήρια δεν λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα, διότι δε λειτουργεί ούτε η βουλή,  και από τη στιγμή που δεν λειτουργεί το πολίτευμα, για αυτό έχει προβλέψει ότι όταν αυτά όλα δεν μπορεί ο πολίτης να βρει το δίκιο του μέσω αυτού του συστήματος του νόμιμου, έχει το δικαίωμα της αντίστασης.  Αυτή είναι η Αυτή είναι η λογική όλων των δημοκρατιών του κόσμου. Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα.

https://www.youtube.com/watch?v=mLJYCImf0GM

Τα ομόλογα του Wonzy , η απάτη του Σώρρα. Ερευνα

https://www.youtube.com/watch?v=B1oLy_XVV8o

Οι κοινότητες της Ελλάδας μέσα στην Τουρκοκρατία

Το θαύμα των κοινοτήτων

Η κοινοτική ζωή στα χρόνια της τουρκοκρατί­ας έχει σαν χαρακτηριστικό της την ανασφά­λεια, κι αυτό αποτυπώνεται αρχιτεκτονικά στην περιχαράκωσή της σε κάστρα, πύργους, καταφύγια, σε λοξά καλντερίµια, ψηλόκτιστα σπίτια και βίγλες. Στη συνέχεια, µοιάζει να ξανοίγεται ως τα αλώνια που τα χρησιµοποιούσαν και για τους χορούς των πανηγυριών. Η δοµή των ελληνικών κοινοτήτων αντιγράφει την οικογενειακή ιεραρχία. Κατά το πρότυπο του πατέρα, που είναι ο αρ­χηγός της οικογένειας, η κοινότητα ορίζει και τους δικούς της αρχηγούς, τους προεστούς, τους πρωτόγερους, το γεροντειό, τους κοτζαµπάσηδες. Γύρω από αυτούς αρχίζουν συζη­τήσεις, και γεννιέται το δικαίωµα της γνώµης και του διαλόγου, που φτάνει στα όρια της δηµοκρατικής αντιπροσωπευτικής εκλογής. Έτσι, η κάθε ελληνική κοινότητα µετατρέπε­ται σε ένα ζωντανό κύτταρο της δηµοκρατίας, όπου κυριαρχεί το πνεύµα της αυτονοµίας και της αυτοδιοίκησης.

Αυτόν τον «τοπικισµό», αιώνες µετά, στα... χρόνια της νεωτερικότητας, δηλαδή στις µέ­ρες µας, άνδρες... σοφοί θα τον χρησιµοποι­ήσουν ως επιχείρηµα για το ότι στην τουρ­κοκρατία αναπτύχτηκε το τοπικιστικό πνεύ­µα και όχι η εθνική συνείδηση· άρα υπάρχει «εθνική ασυνέχεια»... Εκείνη η δηµογεροντία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις δύσκολες, κα­τά περιόδους και περίσταση, στιγμές των κοινοτήτων που ήρθαν αντιμέτωπες με τις δυσβάστακτες φορολογίες, την πείνα, τις ομηρίες και τα παιδομαζώματα, όπως και τις επιδημίες.

Για την εύρυθμη λειτουργία της κοινότητας υπήρχαν μια σειρά επαγγέλματα όπως οι λογαριαστάδες, οι ντελάληδες, οι νεκροθά­φτες, οι αγελαδάρηδες, οι νυχτοφύλακες, οι δραγάτες κ.ά. Η ζωή της κοινότητας μας γί­νεται γνωστή μέσα από μια χαρακτηριστική ορολογία χρήσης:

Το «ψυχομέτρι» δηλώνει την απογραφή (το μέτρημα των ψυχών). Η «λόντζα» υποδηλώνει τη γενική συνέ­λευση και ό,τι συνεπάγεται μια τέτοια δρα­στηριότητα για τη ζωή της κοινότητας.  Η «πανταχούσα» είναι η εγκύκλιος· η «μάννα» το κτηματολόγιο.  Έχουμε επίσης και τα «στεφανιάτικα», που δεν είναι άλλα από τα «δικαιώματα» του επισκόπου και κάλλιστα θα μπορούσαν να ονομάζονται και «κερατιάτικα»!... Η Αγία Εκκλησία και οι ολιγαρκείς της εκπρόσωποι πάντα είχαν τον τρόπο να τα... παίρνουν από το ποίμνιο.

Επίσης υπάρχουν και τα «παπαδικά» για τον παπά, τα «δευτεριάτικα» για τον δάσκαλο κ.ά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι κοινότη­τες των Ελλήνων διαβιούσαν επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη κοινωνική αλληλεγγύη και αλ­ληλοσεβασμό, που αποτελούν στοιχειώδεις προϋποθέσεις μιας αυτόνομης και αυτοδιοι­κούμενης κοινωνίας.

Μέσα σε συνθήκες σκλαβιάς, το κοινοτικό πνεύμα έγινε συνείδηση και εθνικό χαρα­κτηριστικό ως προς την αλληλοβοήθεια και τη συνεργασία, τόσο μεταξύ των ελληνικών οικογενειών όσο και στις αγροτικές κοινοτι­κές εργασίες. Γενικά, μέσα από το κοινοτικό πνεύμα αντιμετωπιζόταν κάθε περιστατικό. Η αλληλεγγύη και η συνεργασία προκύπτει από μια σειρά λέξεων της εποχής: ονόμα­τα όπως η παρακαλιά, ξέλαση, ληλοβόηθο, αντιβόηθο, δανεικαριά, παρασπόρι, αγγαριά και άλλες, υποδηλούν ότι σε κάθε περίστα­ση, ο ένας προσέτρεχε τον άλλον, πράγμα εξάλλου που γίνεται φανερό και από τα κη­ρύγματα του παπά μετά τη λειτουργία, συνή­θεια που έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας: να καλείται η κοινότητα να συνδράμει σε ιδι­ωτικές ή δημόσιες υποθέσεις των ενοριτών. Αυτή η συγκινητική συνθήκη ζωής που ζού­σαν οι προπάτορές μας στα χρόνια της τουρ­κοκρατίας επισφραγιζόταν συνήθως από τις «κρασοφιλιές», όπου οι πιο φτωχοί, όλοι αυ­τοί που δέχτηκαν τη βοήθεια, έβαζαν το κρασί προς υγεία όλων εκείνων που βοήθησαν ως ηθική ανταμοιβή αλλά και ευκαιρία για γλέντι τρικούβερτο! Άλλες, πιο κλειστές εκ­δηλώσεις αλληλεγγύης ήταν τα περίφημα νυ­χτέρια ή αλλιώς αποσπερίδια σε διαφορά φι­λικά ή συγγενικά σπίτια της κοινότητας, όπου μαζεύονταν προκειμένου να βοηθήσουν σε διάφορες σπιτικές δουλειές, από το σπάσιμο των αμυγδάλων ή την επεξεργασία των ελιών ως το ξάσιμο του μαλλιού και την ετοιμασία της προίκας των κοριτσιών. Το ρακί δεν έλειπε ούτε απ’ αυτές τις συνευ­ρέσεις, όπου μάλιστα άφηναν (με τη σχετική επιτήρηση ασφαλείας) τους νέους παραδί­πλα να πλέκουν και αυτοί τα ερωτικά τους ειδύλλια. Ενδεικτικά μάλιστα είναι τα ανάλα­φρα τραγούδια του 15ου και του 16ου αιώνα με ερωτικό περιεχόμενο που σώθηκαν στη δημοτική μας παράδοση:
 «Αφόν εστήθη ο ουρανός και θεμελιώθη ο κόσμος και περιφράχθη η θάλασσα τριγύρω με τον άμμον, εκ τότε, κόρη, σ’ αγαπώ κι ακόμα δεν σου το ’πα...»

xenofonb@gmail.com

Η οργάνωση της τοπικής αυτοδιοικήσεως κατά την οθωμανική περίοδο

Μετά την οθωμανική κατάκτηση η οργάνωση των πόλεων και των κοινοτήτων περνά μέσα από την οθωμανική διοίκηση. Η κεντρική Ελλάδα ήταν οργανωμένη σε τέσσερα Σαντζάκια (περιφέρειες), τα οποία υποδιαιρούνταν σε είκοσι τέσσερις Καζάδες (επαρχίες) (Πιζάνιας, 2015: 283). Οι Πόλεις είχαν μεικτό πληθυσμό που αποτελείτο από Έλληνες-Ρωμιούς, Οθωμανούς, Εβραίους και Αρμένιους. Αντιστοιχούσαν στα τέσσερα Μιλέτια, τα οποία συνέθεταν την οθωμανική αυτοκρατορία που ήταν:

- Μιλλέτ των Μουσουλμάνων (πολίτες Α’ κατηγορίας με επικεφαλής τον Σουλτάνο που ήταν επικεφαλής ολόκληρης της αυτοκρατορίας)

- Μιλλέτ των Ρουμ ή Ρουμ Μιλλέτ (με επικεφαλής τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος λογίζονταν ως «Ασκερί» δηλαδή ανώτατος Οθωμανός αξιωματούχος)

- Μιλλέτ των Εβραίων (με επικεφαλής τους ραββίνους τους)

- Μιλλέτ των Αρμενίων (με επικεφαλής τον δικό τους Πατριάρχη)

Οι υποτελείς στο Μιλλέτ των μουσουλμάνων ονομάζονταν «Ζιμμί», δηλαδή προστατευόμενοι και πλήρωναν, εκτός των άλλων φόρων το Cizye (κεφαλικός φόρος για την προστασία που παρείχαν οι μουσουλμάνοι) και το Haradj (το χαράτσι που ήταν επιπλέον φόρος για τους ζιμμίδες). Στην Βόρεια Ελλάδα, στην Θεσσαλονίκη, από τα τέλη του 15ου αιώνος έως και το 1912 η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν εβραϊκής καταγωγής εξ Ισπανίας (Σεφαραδίτες, οι οποίοι εξεδιώχθησαν από τους βασιλείς της Ισπανίας το 1492).

Οι Πόλεις, τώρα, διοικούντο από τον τούρκο διοικητή τον επονομαζόμενο και Βοεβόδα. Όσες πόλεις είχαν δεχθεί τους Οθωμανούς, δίχως να προβάλλουν αντίσταση, απολάμβαναν τα προνόμιά τους, χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Ιωάννινα που αποδέχθηκαν ειρηνικά τον Σινάν Πασά το 1431. Όσες, πάλι, πόλεις αντιστέκονταν σθεναρά, όταν τις καταλάμβαναν οι Οθωμανοί υπόκειντο σε τριήμερο λεηλασία, όπως για παράδειγμα η Θεσσαλονίκη το 1430 και η Κωνσταντινούπολη το 1453. Στις πόλεις ανθούσαν οι διάφορες «Συντεχνίες» (ενώσεις επαγγελματιών όπως αρτοποιοί, σιδεράδες, σαγματοποιοί κ.λ.π), το εμπόριο, και η ναυτιλία σε όσες είχαν λιμάνια. Επιπλέον, από τον 16ο αιώνα και μετά που συνάπτονται οι πρώτες διομολογήσεις (εμπορικές συμφωνίες) μεταξύ Τουρκίας και Γαλλίας αρχικά (για να ακολουθήσουν αργότερα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες) οι ελληνόφωνοι κάτοικοι των παραθαλασσίων πόλεων προσλαμβάνονται ως «Μπερατλήδες», δηλαδή προστατευόμενοι μεσάζοντες μεταξύ των ευρωπαίων και των Οθωμανών. Γενικά το θαλάσσιο εμπόριο αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Έλληνες, τόσο κατά την περίοδο αποκλεισμού του Ευξείνου Πόντου από την Οθωμανική αυτοκρατορία από το 1592 έως το 1783 όσο και κατά την περίοδο του αποκλεισμού των γαλλικών λιμανιών από την Αγγλία κατά την περίοδο των Ναπολεόντιων πολέμων στα τέλη του 18ου έως το 1815. Ενδιάμεσα, εκμεταλλεύτηκαν και την υπογραφή της Συνθήκης Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774, για να εμπορεύονται και υπό την ρωσική σημαία.

Στην επαρχία δημιουργήθηκε ένα πολύ δυνατό κοινοτικό σύστημα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της οθωμανοκρατίας. Έτσι αναπτύχθηκε η τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία πέρασε, σχεδόν αυτούσια, και στο νεοελληνικό κράτος. Επικεφαλής κάθε κοινότητος ήταν οι Δημογέροντες ή Προεστοί (στην Πελοπόννησο ονομάζοντο Κοτζαμπάσηδες). Εκείνοι ρύθμιζαν την διοίκηση της που περιελάμβανε την κατανομή της φορολογίας (η φορολογία έως το 1691 περίπου ήταν συλλογική ανά κοινότητα και όχι ατομική, ήταν και ο βασικός λόγος για την οργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης εκείνα τα χρόνια), τα δημόσια έργα όπως δρόμοι, γέφυρες κ.λ.π, την εκδίκαση αστικών υποθέσεων (συμβουλεύοντο την «Εξάβιβλο» και τον «Νομοκάνονα» ως νομικά βιβλία, ορισμένες όμως κοινότητες συνέγραφαν δικούς τους νόμους), την αποστολή του «Δεκίλη» που αναλάμβανε τις δημόσιες σχέσεις με τους Οθωμανούς (ήταν τα “αυτιά” και τα “μάτια” της κοινότητος απέναντι στην οθωμανική διοίκηση) και γενικά ότι αφορούσε τον κοινοτικό βίο. Στις κοινότητες υπήρχε υποχρεωτική εργασία τεσσάρων ημερών το έτος για τα διάφορα έργα. Επίσης, από τις κοινότητες στις αγροτικές περιοχές έπαιρναν εφήβους για το «Ντεβσιρμέ», δηλαδή το παιδομάζωμα.

Στα ορεινά οι περιοχές παρέμεναν απάτητες από τους Οθωμανούς οι οποίοι όριζαν ως διοικητές ντόπιους, τους «Αρματολούς», οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι να μαζεύουν τους φόρους (ποσά κατά προσέγγιση) και μία φορά τον χρόνο να τους αποδίδουν στον τοπικό «Καδή» (ιεροδικαστής). Ακόμη, οι Αρματολοί φύλασσαν τα διάφορα «Δερβένια» (περάσματα) και κυνηγούσαν τους κλέφτες για να τους παραδώσουν στις οθωμανικές αρχές των πεδινών. Οι Αρματολοί είχαν την ιδιότητα του «Ασκερί» (ανώτερος αξιωματούχος), ως εκ τούτου δεν πλήρωναν φόρους όπως και οι άλλοι Ασκερί (Σπαχήδες, Μέγας Δραγουμάνος, Μέγας Βεζύρης, Πατριάρχες κ.λ.π). Να σημειώσουμε ότι στην Πελοπόννησο δεν υπήρχαν αρματολοί. Επιπλέον, από τα ορεινά ξεκινούσαν τα λεγόμενα «Μπουλούκια» που ήταν περιφερόμενοι τεχνίτες οι οποίοι προσέφεραν την τέχνη τους στις μεγάλες πόλεις (π.χ λαξευτές πέτρας, οικοδόμοι, ξυλογλύπτες κ.λ.π).

Και μιας και αναφέραμε την Πελοπόννησο, δέον να επισημάνουμε ότι γνώρισε δύο Τουρκοκρατίες (1461-1685 και 1718-1830) και δύο Βενετοκρατίες (1204-1461 η πρώτη εν μέρει και 1685-1718). Στην Πελοπόννησο υπήρχαν μεγάλοι γαιοκτήμονες, ντόπιοι και Οθωμανοί. Οι μεγάλες οικογένειες γνώριζαν από διοίκηση και ήταν οργανωμένες σε Φατρίες-Κόμματα. Τα δύο μεγαλύτερα ήταν το Αχαϊκό και το Αρκαδικό που συγκρούονταν μεταξύ τους. Την διοίκηση την είχε ο Πασάς της Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη. Στην διοίκησή του είχε ένα σώμα που αποτελείτο από 2 + 2 μέλη (2 Μουσουλμάνοι, 2 Χριστιανοί). Ένας τρίτος Χριστιανός στέλνεται ως Δεκίλλης στην Κωνσταντινούπολη. Ουσιαστικά η περιοχή κατά την δεύτερη τουρκοκρατία συνδιοικείται. Η Πελοποννησιακή Γερουσία είναι εκείνη που διαλέγει τους τρεις Χριστιανούς αντιπροσώπους του διοικητικού σώματος που συνεπικουρούσε τον Πασά (μαζί με τους 2 Μουσουλμάνους αντιπροσώπους). Να τονίσουμε, μάλιστα, ότι το 90% των κατοίκων της Πελοποννήσου ήταν χριστιανοί, τα καλλίτερα κτήματα, όμως, τα είχε η μειοψηφία των Μουσουλμάνων.

Εξετάζοντας την ζωή στα μικρά νησιά κατά την οθωμανοκρατία θα δούμε ότι ήταν απαλλαγμένα από την οθωμανική διοίκηση. Η οθωμανική διοίκηση όριζε την συνεισφορά τους στην αυτοκρατορία σε «Μελάχηδες ή Λεβέντες» δηλαδή ναύτες για το οθωμανικό ναυτικό (οι πιο φημισμένοι ήταν οι Υδραίοι), σε είδη ναυπηγήσεως (ξυλεία, πανιά) αλλά και σε εξειδικευμένους τεχνίτες (π.χ ξυλουργούς) για την ναυπήγηση των πλοίων. Οι νησιώτες, επίσης, ανέπτυξαν σε μέγιστο βαθμό την ναυτιλία με την πρακτική της «Σερμαγιάς». Η Σερμαγιά ήταν η ναυπήγηση και η εμπορική εκμετάλλευση ενός πλοίου με μερτικό, δηλαδή συμμετοχικά, και ορίζεται με συμφωνητικό. Επίσης και η αμοιβή ήταν με μερτικό. Τέλος, να αναφέρουμε ότι στην διοίκηση των νησιών, την οποία είχε ο Καπουδάν Πασάς, υπάγονταν η Μάνη η οποία εθεωρείτο νησί και όχι κομμάτι της Πελοποννήσου. Οι Μανιάτες, δε, εξελίχθησαν στους πιο φοβερούς πειρατές της Μεσογείου.

Οι Δήμοι και οι Κοινότητες στο νεοελληνικό κράτος

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1830 εισάγεται ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης από την αντιβασιλεία των Βαυαρών στις 27 Δεκεμβρίου του 1833. Οι πρώτες δημοτικές εκλογές διηξήχθησαν στον νομό Αργολιδοκορινθίας με έμμεσο τρόπο. Οι πολίτες (μόνο άνδρες και με εισοδηματικά κριτήρια) ψήφιζαν για την εκλογή δημοτικών συμβούλων και η κυβέρνηση διόριζε ίσο αριθμό δημοτικών συμβούλων. Από τους τρεις πρώτους πλειοψηφήσαντες, η κεντρική διοίκηση επέλεγε έναν, ο οποίος αναλάμβανε καθήκοντα δημάρχου. Στην Αθήνα οι πρώτες δημοτικές εκλογές έλαβαν χώρα από τις 15 έως τις 20 Μαρτίου 1835. 

Το 1912 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναμόρφωσε την τοπική αυτοδιοίκηση. Εισήγαγε τον νόμο ΔΝΖ' «Περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων», σύμφωνα με τον οποίο οι δήμοι κατακερματίσθηκαν και δημιουργήθηκαν χιλιάδες κοινότητες σε ολόκληρη την επικράτεια. Με βάση τον παραπάνω νόμο διηξήχθησαν στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη οι πρώτες εκλογές στις 25 Οκτωβρίου 1925. Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι το γεγονός ότι στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 1934 ψήφισαν για πρώτη φορά οι Γυναίκες (αρκετά χρόνια πριν την 19η Φεβρουαρίου του 1956 που τους επετράπη για πρώτη φορά η ψήφος, αυτή την φορά στις βουλευτικές εκλογές). Οι εκλογές του 1934 ήταν οι τελευταίες για ένα χρονικό διάστημα δεκαεπτά ετών, έως το 1951 δηλαδή που διηξήχθησαν εκ νέου (ο λόγος ήταν η άνοδος το 1936 στην εξουσία του Μεταξά, ο Β’ Παγκόσμιος και ο Εμφύλιος που ακολούθησε). 

Κατά την διάρκεια της επταετίας 1967-1974 οι δήμαρχοι διορίζονταν από την δικτατορία ενώ το 1974 επανέρχονται οι δημοτικές εκλογές. Το σύστημα των δημοτικών εκλογών από το 1974 έως σήμερα απαιτεί πλειοψηφία 50% συν ένα, διαφορετικά υπάρχει και δεύτερος γύρος. Το 1994 εισάγεται η απ’ ευθείας εκλογή των Νομαρχών από τους δημότες. Το 1997 με τον Νόμο 2539/97 εισάγεται το σχέδιο «Καποδίστριας» με την χώρα να διαιρείται σε 13 Περιφέρειες, 51 Νομούς, 910 Δήμους και 124 Κοινότητες με σκοπό την βελτιστοποίηση της δημόσιας διοίκησης. Τέλος, με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» με βάση τον Νόμο 3852/2010 λαμβάνει χώρα η τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Έτσι έχουμε 7 Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, 13 Περιφέρειες και 352 Δήμους. Οι επικεφαλείς των αποκεντρωμένων διοικήσεων διορίζονται από την Κυβέρνηση ενώ οι Περιφερειάρχες και οι Δήμαρχοι είναι αιρετοί. (http://www.sansimera.gr/articles/772).

Συμπεράσματα

Με την σημερινή μας χρονική περιήγηση διαπιστώσαμε το πόσο βαθιά είναι ριζωμένο στον τόπο μας το κοινοτικό αίσθημα. Ξεκινήσαμε από τις φατρίες και τις κώμες, φθάσαμε στην αποθέωση της Πόλης-Κράτους στα κλασσικά χρόνια, για να περάσουμε στη νέα φάση με τις Πόλεις-Διοικητικά κέντρα κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους και να καταλήξουμε στην ανάδειξη των κοινοτήτων ως το κύριο μέσο πολιτικής, κυρίως, εκφράσεως των υπόδουλων Ελλήνων κατά την μακρά οθωμανική περίοδο. Έτσι, η τοπική αυτοδιοίκηση στην ελεύθερη Ελλάδα παρέλαβε έτοιμη την οργάνωσή της, την οποία και διατήρησε μέχρι, σχεδόν, το τέλος του 20ου αιώνος, όπου με τις νέες μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη άλλαξαν, άρδην, οι δομές της. Προς το καλλίτερο ή προς το χειρότερο; Ο χρόνος θα δείξει.

Βιβλιογραφία
9. Γάσπαρης Χ., Νικολούδης Ν., Πέννα Β., Ελληνική Ιστορία, Τόμος Β’ Βυζάντιο και ελληνισμός, Πάτρα: Ε.Α.Π
10. Πιζάνιας Θ. Πέτρος, (2015), Η ιστορία των Νέων Ελλήνων από το 1400 έως το 1820, Αθήνα: Εστία.
11. http://www.sansimera.gr/
Πηγή.http://istorias-alitheia.blogspot.gr/search?updated-min=2011-01-01T00:00:00-08:00&updated-max=2012-01-01T00:00:00-08:00&max-results=50
http://enaasteri.blogspot.gr/2016/04/blog-post_17.html

Ανθρώπινα δικαιώματα

Μια εκπομπή που χρειάζεται απομαγνητοφώνηση.

https://www.youtubevcom/watch?v=SNnKb2HHHbMñy

Δημοκρατία

Τί είναι η Δημοκρατία; Γιατί άνθησε στην Αρχαία Ελλάδα η δημοκρατία και όχι αλλού; Πώς, πότε και πού κατάφερε να εφαρμοστεί και για πόσο χρονικό διάστημα; Μπορούμε να εφαρμόσουμε σήμερα μια τέτοιου τύπου πολιτική κατάσταση με τις χώρες που ξεφεύγουν απο την κλίμακα μιας πόλης; Χρειάζεται ιδιαίτερη παιδεία για να επιτευχθεί; Μπορεί μια κοινωνία να εκπαιδευτεί πάνω στην δημοκρατία ;
Γιατί άνθησε στην Αρχαία Ελλάδα η δημοκρατία και όχι αλλού;

Οι θρησκευτικές παραδόσεις της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας, μιας Ελληνικής θρησκείας χωρίς Ιερατείο, χωρίς παντογνώστες, τέλειους ηθικά και απόμακρους τιμωρούς θεούς, χωρίς θεική θρησκευτική αρχή, αλλα ορισμένη μέσω του νόμου, είναι ο λόγος που κατάφερε να ευδοκιμήσει αυτή η μορφή διακυβέρνησης, χωρίς βασιλείς, χωρίς παντογνώστες άρχοντες με θεική εξουσία, αλλα με αρχηγούς που ορίζονταν με νόμο ανθρώπινο, φτιαγμένο απο θνητούς και όχι απο θεούς.

Μιας παράδοσης που βασίστηκε στην αμφισβήτηση. Που μπορούσε να είναι καυστική και σκωπτική απέναντι στον εαυτό της.

Αυτή η κατάσταση επέτρεψε σε ελεύθερα πνεύματα να αναπτυχθούν με ανεκτικότητα στην έκφραση απόψεων. Επέτρεψε σε σχολές σκέψης να δημιουργήσουν. Με μεθοδικότητα , με παρατήρηση, επέτρεψαν την μεθοδολογία την επιστήμη. Την άνθιση των καλών τεχνών και του Θεάτρου ως εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Τί είναι η Δημοκρατία;

Υπάρχουν τρία πολιτεύματα με θετικό πρόσημο

-μοναρχία, αριστοκρατία και πολιτεία-   και τρία πολιτεύματα με αρνητικό πρόσημο
- τυραννία, ολιγαρχία και δημοκρατία-. Τα τρία πρώτα είναι μια υγιής κατάσταση και τα τρία επόμενα , η διαστρεύλωσή της . Η δημοκρατία είναι ο εκφυλισμός της "πολιτείας", όπου "πολιτεία" είναι το πολίτευμα που το σύνολο των πολιτών κυβερνά με βάση το κοινό συμφέρον , την ηθική και τη δικαιοσύνη, αποτρέποντας τη συγκέντρωση της εξουσίας και την εκμετάλλευση του ενός από τον άλλον. Είναι  δηλαδή η δημοκρατία σε όλη της την έκταση γιατί η δημοκρατία του Αριστοτέλη βασίζεται στην αριθμητική υπεροχή , το λαϊκισμό των δημαγωγών, την καθοδήγηση μιας μάζας που στερείται αρετής .

Τόσο ο Αριστοτέλης , όσο και ο Πλάτωνας επέκριναν τη δημοκρατία από μέσα, έχοντας πίστη στο εγχείρημα της "πόλης" προσπαθώντας να το τελειοποιήσουν.

Για τον Αριστοτέλη η δημοκρατία με όλα της τα ελαττώματα , δεν έπαυε να είναι το άριστο από τα "παρεκκλίνοντα" πολιτεύματα αφού ήταν πλησιέστερα στο κοινό συμφέρον, το πιο σταθερό , το πιο συμμετοχικό και το λιγότερο επιρρεπές στην αυθαιρεσία.

Για τον ίδιο, η φιλοδοξία των πλουσίων καταστρέφει την πόλη περισσότερο από ότι η φιλοδοξία των φτωχών, η τοκογλυφία είναι μια πρακτική αντίθετη στη φύση και η διοίκηση της πόλης δεν πρέπει να εξισώνεται με την διαχείριση των κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων.

Η αποτελεσματικότητα της σημερινής δήθεν δημοκρατίας,  αξιολογείται με κριτήρια κερδοφορίας .Η κερδοσκοπία και η αισχροκέρδεια των τραπεζών είναι νόμιμη όπως και η ισχύς του χρήματος πάνω στην αξιοπρέπεια.

Η φιλοσοφική κριτική στη δημοκρατία εκείνης της εποχής , σε περίοδο παρακμής της δημοκρατίας, έγινε στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ποτέ δεν είχε ως αντικείμενο να οδηγήσει την κοινωνία προς την ολιγαρχία ή την πλουτοκρατία , αλλά να κρούσει τον κώδωνα στην "πολιτεία" για τους κινδύνους που συνεπάγεται η παραμέληση των σκοπών που πρέπει να τη χαρακτηρίζουν.

Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης υποστήριξαν χωρίς ενδοιασμό ότι ο δημοκρατικότερος τρόπος ανάδειξης αρχόντων δεν είναι η εκλογή , αλλά η κλήρωση. Ο Αριστοτέλης , ακόμα περισσότερο δήλωσε ότι η κλήρωση γεννά δημοκρατία και η εκλογή , ολιγαρχία.

Να γιατί ο σημερινός κοινοβουλευτισμός αποτελεί μια νέα ολιγαρχία.

Η κλήρωση μπορεί να φαίνεται επιπόλαιη αλλά ελεγχόταν σχολαστικά  τότε, από τα μέλη των άλλων φυλών που κατείχαν συγχρόνως το ίδιο αξίωμα, από τους πολίτες που μπορούσαν να εγκαλέσουν οποιονδήποτε για κατάχρηση εξουσίας. Ο πρόεδρος της εκκλησίας του δήμου π.χ. ρωτούσε κάθε μήνα τους παρευρισκόμενους αν οι δημόσιοι υπάλληλοι εκτελούσαν σωστά το έργο που τους είχε ανατεθεί. Τέλος , με την ολοκλήρωση κάθε θητείας σε δημόσιο αξίωμα , όλοι υποβάλλονταν σε διερεύνηση ευθυνών .

Η κλήρωση και η γρήγορη εναλλαγή στα αξιώματα περιείχαν κίνδυνο ακαταλληλότητας του προσώπου , αλλά δεν υπήρχε επαγγελματισμός , επαγγελματοποίηση και μονοπώληση των κοινών και αποκλειόταν η εκλογή των ισχυρών του πελατειακού συστήματος και των ιδιωτικών συμφερόντων.

Αλλά το κυριότερο: Η πόλη εξόπλιζε τον πολίτη με πολιτική εμπειρία , τον έβαζε στη διαχείριση των κοινών , τον έκανε να νιώσει ότι είναι ο ίδιος κράτος . «Πόλις άνδρας παιδεύει» έλεγαν. Το πολιτικό σύστημα, η πόλη, εκπαιδεύει τους πολίτες της.

Σήμερα παντού οι κοινωνίες βιώνουν την αίσθηση του ανικανοποίητου της ζωής, του κενού, της ιδιώτευσης. Την έλλειψη του νοήματος που δίνει η συμμετοχή στα κοινά.

Η πληρότητα ενός  πολίτη, αυτόνομου, που φτιάχνει μόνος του τους νόμους του και καλείται στην συνέχεια να συμμετέχει ως δικαστής στην εφαρμογή τους. Να αναπτύσσει δηλαδή την πολιτική αρετή μέσα απο μια διαρκή διαδικασία συμμετοχής που οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν Παιδεία. Αυτή ήταν η πραγματική παιδεία , που λείπει απο τις σημερινές κοινωνίες,  καρπός μιας γενναίας και επίμονης στάσης ζωής για να καταφέρει κανείς να δεί το ουσιαστικό. Αυτό που δικαιώνει την προσπάθειά μας, μιας και ζούμε σε κοινωνίες.

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Η δημοκρατία βασίζεται στη δυνατότητα  αμφισβήτησης των νόμων για το κοινό συμφέρον και τις ηθικές αξίες. Οι νόμοι δε θα βελτιώνονταν ποτέ αν δεν υπήρχαν ανάμεσα στους πολίτες  γενναίοι πολίτες με ηθικό ανάστημα και αίσθημα δικαιοσύνης ανώτερα από τους ισχύοντες νόμους. Η Αντιγόνη μας αποκάλυψε ένα διαρκή προβληματισμό γύρω από τη νομιμότητα και την υποκατάσταση της ηθικής από τους νόμους.

Η ανυπακοή δεν είναι μια από καθαρό συμφέρον αποφυγή του νόμου. Είναι θεμιτή μόνο όταν έχει συλλογική μορφή και πραγματοποιείται στο όνομα των αρχών και των ηθικών αξιών της δημοκρατίας εναντίων της οποίας στρέφεται. Τότε μετατρέπεται σε κάλεσμα διαλόγου πάνω στην ηθική νομιμότητα ενός νόμου. Η ανυπακοή σε ανήθικους νόμους δεν είναι απλά δικαίωμα , αλλά καθήκον . Η αρχή αυτή υπάρχει και στο τελευταίο άρθρο του σημερινού μας συντάγματος.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Σε κάθε κοινωνία , έλεγε ο Θρασύμαχος στο Σωκράτη , αυτό που θεωρείται δίκαιο είναι το συμφέρον του ισχυρότερου. Άρα δεν είναι το ίδιο αν ο ισχυρότερος είναι ένας τύραννος , μια ολιγαρχία ή το σύνολο των πολιτών.

ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το καλοκαίρι του 508  π.Χ. , ο Κλεισθένης βλέποντας τον κίνδυνο επιβολής μιας στυγνής ολιγαρχίας υπό τον άρχοντα Ισαγόρα , πήρε το λόγο στην Πνύκα προτείνοντας βαθιές μεταρρυθμίσεις με στόχο τη μεταβίβαση της εξουσίας στο σύνολο των πολιτών.

Η αντίδραση του Ισαγόρα ήταν άμεση. Σε συμφωνία με το Σπαρτιάτη βασιλιά Κλεομένη , -με τον οποίο τον συνέδεαν δεσμοί ξενίας- μπήκαν στην Αθήνα με στρατό για να επιβάλλουν μια ολιγαρχική κυβέρνηση. Ο Κλεισθένης γλύτωσε τη ζωή του φεύγοντας από την Αθήνα αλλά επτακόσιες οικογένειες που ήταν σε μαύρη λίστα εξορίστηκαν.  Ο ολιγαρχικός Ισαγόρας επιχείρησε να διαλύσει τη βουλή των τετρακοσίων. Ηταν μια κατάκτηση.  Η βουλή αυτή παρήγαγε τους νόμους μετά την νομοθεσία του Σόλωνα.  Οι Αθηναίοι κατάλαβαν την κρισιμότητα, κατάλαβαν τί διακυβεύεται . Οργάνωσαν αντίσταση, πολιόρκησαν τους Σπαρτιάτες και τον Ισαγόρα . Μετά από τρείς μέρες μετά απο εκεχειρία, οι Αθηναίοι άφησαν τους εισβολείς ελεύθερους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Ο δήμος είχε πάρει την εξουσία. Όρισε τον Κλεισθένη ηγέτη του και του ανέθεσε τη σύνταξη των νέων νόμων που είχε εισηγηθεί.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ

Ο Κλεισθένης έκανε τη μεγαλοφυή σκέψη να ανακατέψει τους πολίτες που ήταν χωρισμένοι σε φυλετικές δομές. Μέχρι τότε και πριν τον Σόλωνα, την κοινωνία αποτελούσαν μεγάλες οικογένειες, φατρίες. Ήταν κατά βάθος ταξικές δομές όπου η αριστοκρατία του αίματος είχε θωρακίσει την εξουσία της . Ήδη ο Σόλωνας είχε δώσει μάχη κατά του συστήματος αυτού και τους είχε κατατάξει σε τέσσερα στρώματα που δεν βασίζονταν στην καταγωγή , αλλά στην κατοχή αγαθών: Πεντακοσιομέδιμνοι , Ιππείς,  Ζευγίτες , Θήτες, πράγμα όμως που είχε ξανά σχέση με ταξικά συμφέροντα. Ο Κλεισθένης Εξαφάνισε τις τέσσερις τάξεις του Σόλωνα που βασίζονταν στον πλούτο.

Έτσι ο Κλεισθένης πήρε τους 139 δήμους που ήταν χωρισμένη η Αττική και έφτιαξε δέκα ομάδες γύρω από την πόλη, "περί το άστυ ", δέκα "παράλιες" και δέκα "μεσόγειες" .  Έκανε ένα γεωγραφικό χωρισμό. Απο αυτές τις νέες ομάδες, πήρε με κλήρωση τρείς κάθε φορά, τις " Τριττύες " και σχημάτισε δέκα νέες φυλές.
Ηταν ένα καλό ανακάτεμα. Οι φυλές είχαν πλέον άτομα από διαφορετικά γένη , διαφορετικά συμφέροντα , από διαφορετικά γεωγραφικά μέρη, με άνισο πλούτο. 

Κάθε καλοκαίρι στη βουλή των πεντακοσίων μπορούσε οποιοσδήποτε να εισηγηθεί γραπτά ή να τροποποιήσει ή να καταργήσει ένα νόμο. Αργότερα  υπήρχε ομάδα λαϊκών δικαστών με κλήρωση , που εξέταζαν κάθε πρόταση πριν περάσει από τη βουλή για να ψηφιστεί σε ανοιχτή διαβούλευση στην εκκλησία του δήμου.

Για να αποτραπεί η νομοθέτηση με σκοπό αντίθετο στο δημόσιο συμφέρον  υπήρχαν δύο νόμοι : η  "γραφή παρανόμων" και ο σκληρότερος "γραφή νόμων μη επιτήδειων θείναι"  που μπορούσε να επιφέρει ακόμα και θανατική ποινή ενώπιον πάντα ενός πολυμελούς δικαστηρίου.

Ένας πενιχρός μισθός επέτρεπε στους φτωχούς  να συμμετέχουν χωρίς να χάνουν το μεροκάματο. Ήταν ξεκάθαρο πως η πολιτική δεν ήταν πεδίο πλουτισμού.

 Ήταν μεγάλο το κόστος σε αίμα που οι Αθηναίοι είχαν είδη πληρώσει, ώστε δεν επέτρεπαν στους εαυτούς τους καπηλεία ή πλούτο μέσω της πολιτικής.

Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ

Ήταν ένας άνδρας με μεγάλη επιρροή λόγω του κύρους και της ευφυΐας του , που στόχευε πολύ ψηλά, αδιάφθορος στο χρήμα και στην κολακεία, που ήξερε με το λόγο του να καθοδηγεί το λαό χωρίς να του στερεί την ελευθερία. Η επιρροή του υπήρξε πολύ βαθιά. Επανεκλεγόταν στρατηγός κάθε χρόνο από το 443 π.Χ. μέχρι τον πρόωρο θάνατό του 13 χρόνια μετά. Ήταν όμως μια εκλογή ελεύθερη και συνειδητή επανεκτιμώμενη κάθε μήνα όπως ίσχυε για την εκλογή κάθε στρατηγού. Ο εξοστρακισμός δεν τον άγγιξε ποτέ.

Οι Αθηναίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κράτος όχι αποστασιοποιημένο από την κοινωνία, αλλά πλήρως ταυτισμένο με αυτήν. Έδωσαν στον εαυτό τους την ευκαιρία να ολοκληρωθούν πλήρως ως πολιτικά όντα και να δώσουν νόημα στη ζωή τους , μέσα σε μια κοινωνία που οι ίδιοι όριζαν. Έζησαν υπερβολικά για το κράτος ; Μήπως εμείς μέσα από την παραίτηση ζούμε υπερβολικά για το σύστημα ;

Ηταν μικρή μειοψηφία οι πολίτες;

Οι ελεύθεροι ενήλικοι άνδρες πολίτες, δεν ήταν πλούσιοι ούτε μικρή μειοψηφία.

Οι πιθανότητες ήταν πως κατά ένα μεγάλο ποσοστό οι Αθηναίοι δεν είχαν δούλους, είτε γιατί δεν χρειάζονταν είτε γιατί δεν μπορούσαν να τους θρέψουν - πληρώσουν .

Αν δεχθούμε πως οι Δήμοι του Κλεισθένη ήταν 170 και κατά Μ.Ο. 300 πολίτες ανά δήμο, οι πολίτες δεν θα μπορούσαν να είναι πάνω από 51.000 . Επίσης αν δεχθούμε κατά Μ.Ο. ένα δούλο ανά οικογένεια και για ένα 5% των πολιτών που ήταν πλούσιοι 6 δούλους και με 20% απόκλιση για τους κρατικούς δούλους, πιθανολογούμε πως οι δούλοι ήταν 80.000 .

Ναι, υπήρχαν δούλοι, αλλά το παραγωγικό σύστημα στηριζόταν στην καθημερινή βιοπάλη μικρών ανεξάρτητων μονάδων παραγωγής. Το αποδεικνύουν η ισχνή αμοιβή που χρειάστηκε να θεσμοθετηθεί για να διευκολυνθεί η παρουσία των πολιτών στην Εκκλησία του Δήμου και τα δικαστήρια, οι συμβάσεις ανάθεσης των κατασκευαστικών προγραμμάτων της Ακρόπολης, οι πολυάριθμες μαρτυρίες για την αμοιβή των ελεύθερων επαγγελματιών με την μέρα ή το κομμάτι, οι νομικές διατάξεις για του δούλους, (δημόσιοι, οικιακοί, διαμένοντες χωριστά από τον κύριό τους, οι εργάτες μεταλλείων) , αλλά και από τα γραπτά ενός Ψευδοξενοφώντα στο πέρασμά του από την Αθήνα που έγραφε " αν ο νόμος επέτρεπε στον κύριό του να δείρει τον δούλο, ή τον απελεύθερο,ή τον μέτοικο, συχνά θα έδερναν Αθηναίο πολίτη νομίζοντας πως είναι δούλος, γιατί το ντύσιμο και το παρουσιαστικό των ελεύθερων πολιτών δεν είναι σε τίποτα καλύτερο από τον ντύσιμο των δούλων και των μετοίκων. Και αν κανείς απορήσει γι αυτό, ότι αφήνουν εκεί τους δούλους να ζουν πλούσια και μερικούς μάλιστα πολυτελέστατα, και σε αυτό θα βρει ότι οι Αθηναίοι ενεργούν με γνώση"

Οι δούλοι στην Αθήνα οι ήταν οι λιγότεροι από παντού. 1,2 δούλοι ανά οικογένεια υπολογίζει ο Καστοριάδης , την περίοδο της ακμής της Αθηναϊκής δημοκρατίας, ενώ στην Σπάρτη ήταν πολλοί περισσότεροι. Υπήρχαν δούλοι. Έτσι ήταν. Αν η πόλη σου έπεφτε στον πόλεμο, πολύ πιθανό να γινόσουν δούλος αν επιζούσες. Αυτή ήταν η ζωή, και οι άνθρωποι δεν κοροϊδευόταν. Ήξεραν πως ο πόλεμος είναι η πηγή όλων αυτών. Δούλοι υπάρχουν και σήμερα, που περνάνε χειρότερα από τους τότε δούλους των Αθηναίων.

Οι Αθηναίοι ήξεραν ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν ειδικοί, γι αυτό και τα αξιώματα ήταν με κλήρωση, υπήρχαν αντιθέτως και οι ειδικοί για τους οποίους δε γινόταν κλήρωση αλλά εκλογή. Ο αριθμός των πολιτών που ταυτόχρονα υπηρετούσαν ένα αξίωμα στην Αθήνα ήταν 7.000 Από όλα αυτά τα αξιώματα μόλις και μετά βίας 50 ανατίθεντο με πλειοψηφία, τα υπόλοιπα με κλήρωση.


Aυτό που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το κοινό συμφέρον είναι η εκτέλεση των καθηκόντων, και αυτό υπόκειτο σε ενδελεχή έλεγχο. Πρώτον από ένα εσωτερικό έλεγχο από μέλη άλλων φυλών που είχαν το ίδιο αξίωμα, από εξωτερικό έλεγχο από μέρους των πολιτών που μπορούσαν να εγκαλέσουν κάθε δημόσιο υπάλληλο, τέλος με την ολοκλήρωση κάθε θητείας υπήρχε έλεγχος (ευθύναι). Έτσι η πόλη απέτρεπε την επαγγελματοποίηση και μονοπώληση της εξουσίας.



Για να εξηγούμαστε:

Στον κοινοβουλευτισμό απουσιάζει ο δήμος ακόμη και ως έννοια

Πολίτης δεν είναι ο κάτοικος μιας πόλης, αυτός ονομάζεται αστός

Πολίτης είναι ο συμμετέχων επί ισοις οροις με όλους τους υπόλοιπους στη διακυβέρνηση της ανθρώπινης κοινότητας δικαίωμα που δεν εκχωρείται, δεν εκπλειστηριάζεται,δε νοείται ως κάτι έμμεσο ουτε δυναται να ασκηθεί δι αντιπροσώπου η εκπροσώπου παρα μόνο άμεσα και υπό του ιδίου πολίτη

Εμμεση και δι αντιπροσώπου συμμετοχή στη δημοκρατια δε δυναται να υπαρξει

Στη δημοκρατία η γνώμη των πολλών ήταν καλύτερη και πάντως όχι χειρότερη από τη γνώμη ενός ειδικού. Με μία και μόνη προϋπόθεση : Να μην έχει καταστεί το πλήθος <<δουλόφρον >>.

Στην δημοκρατία καμία απόφαση οποιασδήποτε κρατικής αρχής δεν μπορεί να είναι υπεράνω μιας δημοψηφισματικής λαϊκής εντολής.

Στον κοινοβουλευτισμό αυτό χλευάζεται ακόμη και ως σκέψη.

Στην δημοκρατία υπήρχε η θανατική καταδίκη κυρίως για όσους πρόδιναν την πατρίδα τους (ή έθιγαν τους θεούς της ) .

Στον κοινοβουλευτισμό έχει σχεδόν εξοστρακισθεί οριστικά , ακόμη και η λέξη προδότης ( αλλά και η λέξη ιερόσυλος )

Στην δημοκρατία μόλις κάποιος πολίτης ξεχώριζε μαγνητίζοντας τα πλήθη, τον εξοστράκιζαν.

Στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία ,το παράδειγμα του γόητος βαραίνει τραγικά στην εξέλιξη των πραγμάτων .Αλλά και στην παγκόσμια Ιστορία τα παραδείγματα είναι αμέτρητα.

Η δημοκρατία είναι πολίτευμα, το οποίο βλάστησε αυτοφυώς στο περιβάλλον του Ελληνικού Πολιτισμού.

Ο κοινοβουλευτισμός είναι καθεστώς επιβληθέν και όχι αυτοφυές.

Στην δημοκρατία οι πολίτες έχουν ως βασικό στόχο την κατάκτηση της αρετής.

Στον κοινοβουλευτισμό η αρετή έγινε άγνωστη ακόμη και ως λέξη.